foto-3

WAARSCHUWING: Heb je geen zin in een verhaal vol drama en droefenis, dan is dit je allerlaatste kans om dit boek weg te leggen!

Beste Lezer,

Als je nog niets over de Baudelaire kinderen hebt gelezen, besef dan goed: Violet, Claus en Roosje Baudelaire zijn lief en slim, maar ze hebben altijd pech. Alle verhalen over hen zijn duister, maar dit boek is misschien wel het duisterste van allemaal. Als je geen verhalen over orkanen, hongerige bloedzuigers en koude komkommersoep kunt verdragen, leg dit boek dan gauw weg!

Met vriendelijke groet,
Lemony Snicket

foto-1

Na graaf Olaf en meneer Monty nam Meneer Poe de wezen mee naar hun volgende voogd, die de zorg zou krijgen over de drie Baudelaires. Dit keer was dat tante Jozefien. Naast haar grote passie voor grammatica, had tante Jozefien nog iets anders. Namelijk angst en geen bepaalde angst voor iets, nee angst voor alles, voor het fornuis, voor de telefoon, voor de radiator nou ga zo maar door. Tante Jozefien woonde helemaal bovenaan op een hele hoge rotsachtige heuvel aan het Melancholiameer. De taxichauffeur die de wezen naar boven bracht, had nog niet net verteld over de orkaan genaamd Onno die op komst was, toen de Baudelaires voor het huis van tante Jozefien stonden. Met grote ogen stonden ze te kijken. Het huis hing echt werkelijk over de rand van de heuvel en hield zich staande door lange metalen stelten die op spinnenpoten leken. Als je er alleen al naar keek, had je al het gevoel, het stort zo naar beneden.

Na de rondleiding, waar Tante Jozefien eigenlijk zei dat je beter niets kon aanraken omdat dat levensgevaarlijk kon zijn, vertelde ze over haar man Arie en de Melancholieke bloedzuigers. Op zich geen onaardige beestjes hoor, ze hadden alleen één ding. Je moest niet na je eten gelijk gaan zwemmen. Je moest echt een vol uur wachten, anders roken ze je eten en kregen zij ook honger. Haar man Arie was dus eigenwijs en ging eerder, nou dat liep dus niet goed af.

Als de wezen tante Jozefien vertellen over de orkaan en dat ze genoeg eten in huis moeten hebben, duurt het even voordat ze akkoord gaat met het samen eten halen. Natuurlijk gaan ze lopend de heuvel af, een auto is immers levensgevaarlijk. Hoe graag de wezen ook voor tante Jozefien wilde koken, het fornuis ging niet aan. Violet liep in gedachten rond en bedacht een uitvinding om het eten ergens mee op te warmen. Totdat ze tegen een lange magere man met een matrozen pet en een houten been opliep. Nog voordat Violet kon zeggen wie het werkelijk was, had hij al zijn charmes in de strijd gegooid naar tante Jozefien. “Aangenaam ik ben Kapitein Nep”… en daar begint het met de eeuwige pech voor de Baudelaires…

foto-2

De afschuwelijke verhalen, ik blijf ze super vinden, ondanks dat de schrijver je ervoor waarschuwt. In deel drie blijft de pech die de Baudelaires iedere keer ondervinden, zich voortzetten. Maar ze worden steeds beter in het oplossen van hun soms bizarre gebeurtenissen. De schrijver legt iedere keer heel simpel en begrijpbaar de moeilijke woorden, die in het verhaal voorkomen uit. Plus er staan hele mooie tekeningen in, die je een perfect beeld geven, bij wat de schrijver je verteld. Dit is een serie voor diegene die niet van een standaard goed aflopend verhaal houden. Waar soms duistere en griezelige dingen gebeuren. De Baudelaires laten zien dat ondanks dat ze nog maar kinderen zijn, ze tot nu toe al heel veel avonturen hebben overleefd. Lijkt dit je wat, laat je dan niet weerhouden om deze afschuwelijke verhalen te lezen… En ssstt maar het vierde deel heeft al een titel, namelijk…”Het vervloekte vierde boek”… ik kan niet wachten tot het uitkomt.

Uitgeverij: Uitgeverij Lannoo
ISBN: 9789401450201
Aantal pagina’s: 160
Prijs: € 9,99
Leeftijd: 10+

 

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.