De Waterwaack van Natterlande – Marco Kunst

image

Ik ben Toffee. Hoe ik aan die naam kwam, leg ik je later nog wel eens uit. Eerst ga ik je vertellen hoe het allemaal begon. Het begon op een doodgewone zaterdag. Mijn zus en ik hingen op de bank tv te kijken. Mijn zus heet trouwens Gum. Ja, ook al zo’n rare naam, ik weet het. Ga ik allemaal uitleggen. Later. Het is gewoon te veel om allemaal in een keer te vertellen: al die toestanden met Schorre Morre, de Waterwaack, de Zomp, ome Trees, de Rimboe van Rambo, de Bronbaas, tante Thé en de Wieswos en zo.
Dus Ik Moet Echt Bij Het Begin Beginnen!

Wanneer een onbekend familielid sterft erven de ouders van Toffee en zijn tweelingzus Gum de functie van Waterwaack, de eigendomsrechten van de Zomp en omsluitende dijken en het Waterwaackhuis. Hun rijke hebberige ouders ruiken direct geld en verhuizen stante pede naar het huis op de dijk.
Het nieuwe huis is een gigantisch oud en geheimzinnig spookhuis, omringd door water dat lijkt te leven. Dit is echter niet de enige tegenvaller; ze blijken niet de enige erfgenamen te zijn. Naast hen maken ook tante Thé en ome Trees kans om alles te erven. Samen moeten ze een jaar in het enge Waackhuis wonen en aan het einde van dat jaar wordt er besloten wie de functie en de erfenis krijgt.

Ook al mag er volgens het contract niet worden verbouwd, hun ouders doen het gewoon stiekem. Al hun plannen vallen echter letterlijk in het water van de Zomp, want de natuur en het water lijken te leven en nog geen druppeltje asfalt of verf te accepteren. Ondertussen blijven ze er geld in pompen, zonder enig resultaat. Toch geven ze niet op. Ze willen de Zomp vol bagger uit een andere riviermonding laten lopen, waarmee de situatie uit de hand begint te lopen.
Toffee en Gum zijn al maanden bezig met hun eigen onderzoek naar het vreemde water. Als hun zoektocht hen leidt naar de bron van het water; het allergrootste dier op aarde, zien ze dat zij vergiftigd wordt door de bouwwerkzaamheden van hun ouders. Ze zien met hun eigen ogen dat het levende organisme stervende is. Zonder dat hun ouders ervan af weten schakelen Gum en Toffee de hulp in van de waackwerkers en hun muziekinstrumenten, maar zijn ze niet te laat?

Marco Kunst heeft een mysterieus en grappig avontuur voor de jonge lezer geschreven, dat extra charmes krijgt door het grote scala aan vreemde personages en de tweeling zelf. Dit dikke hardcover boek van maar liefst 417 pagina’s is opgesplitst in 37 hoofdstukken, die om en om verteld worden door de 11-jarige tweeling Gum en Toffee. Ze vullen deze hoofdstukken dan ook met veel persoonlijk commentaar op elkaar en elkaars verhalen en maken alles veel langdradiger dan nodig is, wat de indruk wekt dat het echt door twee kinderen is geschreven. Knap gedaan!

Illustrator Marieke Nelissen weet de vreemde personages en mystiek prachtig weer te geven en brengt het verhaal van Marco Kunst echt tot leven met haar kunstwerken. Ik denk dat dit niet alleen door haar tekentalent komt, maar ook omdat ze diepgang en mysterie weet te creëren door inkt, ecoline, aquarel, krijt en potlood door elkaar te gebruiken.

Over de auteur:
Marco Kunst studeerde filosofie en schrijft al meer dan 15 jaar jeugdboeken. Hij schreef sciencefiction, sprookjes, realistische verhalen, fantasy, gedichten en een historisch jeugdboek en won daarmee meerdere prijzen.

De Waterwaack van Natterlande is voor kinderen van 10 jaar en ouder.

ISBN: 9789047707769
Uitgeverij: Lemniscaat
Pagina’s: 417
Prijs: €16,95

written by

Leave a Reply