Geluk, vrolijkheid, een glimlach. Ver te zoeken hoef ik niet. Simpel, in huis, een stukje wandelen. Ik kijk om mij heen en zie al wat het leven mooi maakt. Een welkome afwisseling van mijn vaak zo sombere gevoel. Ik hoef het alleen maar te zien. Schrijf ik er wat over vinden mensen dat nog leuk ook. Zo eenvoudig kan het zijn.

Dit is trouwens mijn tweehonderdste column voor Banger Sisters.
Gewoon, een stukje dus.

Bij mijn dagelijkse wandelingetje tref ik mensen met wie ik een babbeltje maak.
Waar we over praten? Maakt niet uit. Het weer, gezondheid, voetbal, actua, nieuws uit het dorp. Meestal ben ik van alles in grote lijnen op de hoogte dus dat scheelt.
Hoe dan ook: in een gesprek geef je aandacht aan elkaar. Heb je daar geen zin in? Voer dan geen gesprek. Zeker ook geen monologen anders sta je alleen maar wat te kletsen over jezelf en zo. Leuteren over jezelf interesseert geen mens. Leer je zelf ook helemaal niks van; je weet het al. Vertel het dan ook niet en voer een echt gesprek. Oprecht luisteren is heel wat anders dan simpel horen.

Menigeen heeft er kennelijk toch wel moeite mee. Hoe voer je een gesprek?
Alles wat je aandacht geeft, groeit. Geldt voor mens en dier. Voor wie het gelooft zelfs voor planten.
Hou het simpel en wees gewoon jezelf. Spreek mekaar aan met de voornaam en zeg gewoon jij en jou als je dat gewend bent of graag wilt. Dat onzinnige geouwehoer over u is allang verleden tijd. In kranten en op tv wordt iedereen ook met z’n voornaam vermeld. De heer Rutte wordt als minister-president Mark Rutte genoemd. Logisch, zo heet hij. Heeft niks te maken met gebrek aan respect. Onze koning en koningin heten doodgewoon Willem-Alexander en Maxima. Als ze morgen bij mij voor de deur staan is het jij en jou. Wennen ze wel aan. Ik wacht tot de bel gaat. Mark trekt daarna de deur wel dicht.

Waarom zou ik iemand met u moeten aanspreken? Omdat ie ouder is? Kom nou. Zelden gedaan en geldt voor mij gezien mijn eigen leeftijd vandaag de dag al helemaal niet meer. Heeft ie een hoge functie of denkt ie vooral zelf status te hebben? Ben ik totaal ongevoelig voor. Iedereen is voor mij gewoon jij en jou.

Hoe dan ook: als je met iemand praat, maak je oogcontact. Ga niet langs of wezenloos door iemand heen kijken of ongeïnteresseerd naar de hemel staren. Kijk je gesprekspartner recht in de ogen. Zet altijd je zonnebril af. Niets is hinderlijker dan wanneer je elkaars ogen tijdens een gesprek niet kan zien. Ogen zijn vele malen belangrijker dan hoe je er uitziet of wat je vertelt.
Voor de rest niet al te moeilijk doen. Je praat gewoon; niks bijzonders. Toon oprechte belangstelling in wat een ander je wil vertellen. Luister ook heel bewust en reageer op wat iemand zegt. Heel vaak hoor je dingen die een ander niet zegt maar wel bedoelt. Het bekende tussen de regels door lezen. Doet heel vaak wonderen en leidt vaak tot gesprekken die je nooit had kunnen bevroeden. Prachtig.

Zeg eens met een glimlach hoi tegen een wildvreemde. Zal zich afvragen waar die jou toch van kent.
Altijd wens ik iemand nog een prettige dag. Zijn mensen vaak niet gewend. Je ziet een ander glunderen en krijgt een glimlach en vriendelijke groet terug. Mooi toch? Kost niks, doet veel.

Blijf gewoon jezelf.
Het zijn de kleine dingen die het doen.

 

 


Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!

written by

3 comments on “Het zijn de kleine dingen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.