Mijn lievelingsseizoen is de lente.
Alle seizoenen hebben zo hun charmes maar de lente heeft voor mij een bijzonder plekje. Ben heus niet de enige. De kou is voorbij, de soms tropische warmte van de zomer laat nog op zich wachten en de herfst is nog lichtjaren verwijderd. Nu even gewoon lekker genieten.

Na een voor planten lange winterslaap ontwaakt weer een nieuwe wereld. Ieder jaar weer kan ik genieten als ik zie hoe bomen, struiken en planten hun bladeren in een paar weken tijd ontvouwen. Dat doen ze heus niet om mensen te behagen maar puur om te overleven. Doen ze het niet dan zijn ze dood. Zo simpel is dat.
Ik kan ervan genieten. Gewoon, in mijn eigen tuin. Natuurlijk, op andere plekken lijkt het altijd vele malen mooier. Zoals het gras elders kennelijk altijd groener is. De grootste flauwekul die ik in mijn leven heb gehoord. Getuigt alleen maar van ontevredenheid met alles wat je hebt.
Ik blijf erbij: de echte wereldwonderen staan gewoon in mijn eigen tuin. Je hoeft het alleen maar te zien. Hoe mooier kan het leven zijn?

Ik heb een onderhoudsarme, insect- en vogelvriendelijke tuin. Letterlijk het hele jaar door is er kleur in de tuin. Jawel, ook in de winter. Uiteraard niet zo uitbundig als in mei maar toch. Een beetje kleur maakt het leven misschien wat vrolijker denk ik dan maar.
Het hele jaar door zijn er merels, koolmezen, houtduiven, eksters. In de winter en lente komen de roodborstjes. Mussen worden steeds zeldzamer. Vroeg in de avond wat vleermuizen. En dan natuurlijk de zwaluwen. Eéntje maakt geen lente maar bij mij komen ze ieder jaar weer met twee of meer tegelijk. Dan is het dus lente.

Bij lente denk ik altijd weer aan Martin Bril.
Menigeen zegt die naam niks maar bij leven is hij schrijver en columnist. Hij schrijft boeken, verhalen, columns. Zijn columns achtereenvolgens voor meerdere landelijke dagbladen, laatstelijk vele jaren voor de Volkskrant. In die hoedanigheid ken ik hem. Hij is in 2009 op 49-jarige leeftijd overleden. Vergeten doe ik hem nooit. Martin Bril introduceert de term rokjesdag. Vrouwen gaan als bij toverslag allemaal ineens rokken dragen. Die witte benen eronder nemen ze zelfs voor lief. Rokjesdag is inmiddels alom bekend. Hoeveel mooier kun je het begin van de lente duiden?

Lentekriebels, vlinders in de buik, bloemetjes en bijtjes, extra hormonen in je lijf. Kortom een heerlijk gevoel. Ik zie het aan de mensen om mij heen. Blijer, een spontane glimlach. Zomaar een woordje extra voor wie dan ook. Zelfs de voorjaarsschoonmaak schijnt nu geweldig te zijn. Nooit last van gehad. Of heb je toch meer last van voorjaarsmoeheid? Geloof mij. Heeft niks te maken met de lente; het zijn de naweeën van de winter.

We gaan weer een prachtig, extra lang weekend tegemoet. Veel zon, heerlijke temperaturen. Wie durft nu nog te klagen?
De lente laat zien wat het jaar nog in petto heeft.
Als je het tenminste wilt zien.


Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!

written by

1 Comment on Lente

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.