Leesfragment: Huilen zonder tranen

 
Op 5 februari 2012 komt het aangrijpende en waargebeurde boek 'Huilen zonder tranen' van Agnes van den Muijsenberg uit. De lezer maakt kennis met Anne, een meisje dat altijd plezier in haar leven heeft gehad, tot zij op een dag het slachtoffer wordt van pesten. Wat onschuldig begint, eindigt al snel in een drama. Anne durft niet meer naar buiten en denkt er steeds vaker over om haar leven te beëindigen. Hieronder kun je een fragment lezen uit het schokkende verhaal.

Dagboekfragment van Floor:
Het pesten, het treiteren. Het valt me zo zwaar. Waarom ziet niemand in hoe dit me raakt? Ik heb geprobeerd erover te praten met mevrouw Alten, maar ze adviseert me alleen om Kira links te laten liggen. Ik wil dat heel graag, maar op één of andere manier weet ze me steeds te vinden. Het zijn de woorden die ze tegen me zegt. Zo hard en zo gemeen. Ze weet precies waar ze me verdriet mee kan doen en toch laat ik het niet merken. Soms wil ik huilen, maar ik kan het niet. Ik voel het wel van binnen, maar er komen geen tranen. Waarom niet? Ik wilde er met moeder over praten, maar ze was er niet. Ik heb haar gebeld. Ze nam niet op. Toen ze thuis kwam vroeg ze waarom ik haar had gebeld. Ik zei niets. Wist ze dan niet dat ik haar nodig had?
Vandaag was het pesten erger dan alleen schelden. Ik kwam Kira tegen in de hal op school en ze zei me dat ik te laat in de les was. Ik zei haar dat de bel pas net was gegaan en dat ik niet zover hoefde. Toen zei ze me dat ik mijn tas nog moest halen. Ik vond dat vreemd, want ik had mijn tas op mijn rug. Ik liet haar dat zien en ze trok vlug de tas van me af. Toen gooide ze hem over de reling van de trap. Ik snap niet dat ze er zo om kon lachen, net als de andere meisjes die erbij stonden. Ik vroeg haar nog waarom ze dat deed, maar ze lachte alleen maar en hoe harder zij lachte, hoe meer mensen mee gingen lachen. Ik ben vlug naar beneden gerend om mijn tas te pakken.
In mijn tas zat een bekertje yoghurt dat door de klap gescheurd was. De yoghurt was uit het bekertje gelopen en al mijn boeken zaten onder. Ik ben er nog voor naar mevrouw Alten geweest. Ze zei tegen mij dat ik niet steeds moest zeuren en dat ik hierdoor nu weer te laat in de volgende les zou zijn. Ik was zo verdrietig. Waarom vond iedereen het toch zo leuk wat Kira deed?

Ik deed het boekje dicht en beet op mijn lip. Ik herinnerde me die dag. Ik was erbij. Ik liep langs Kira en zag wat er gebeurde. Die dag vond ik het ook grappig. Ik wist niet dat het zo'n effect had op Floor. Toen leek het me meer een actie waar iedereen om kon lachen. Nu had ik er spijt van. Waarom had ik er die dag niets over gezegd?

Fragment van Anne:
Mevrouw Alten keek me vreemd aan en nam plaats achter haar bureau.
'Hoe kom je daarbij?' vroeg ze. Ze wenkte me te gaan zitten.
Onzeker ging ik in de stoel tegenover haar zitten en zette mijn tas op de grond.
'Toen ik gisteren mijn fiets wilde pakken was mijn band lek gestoken en vandaag precies hetzelfde,' legde ik uit. 'Afgelopen nacht werd ik ook gebeld door een meisje dat me uitschold.'
Bedenkelijk vouwde ze haar magere handen ineen.
'Een meisje?' herhaalde ze en ik knikte.
'Een meisje dat je kent?'
Nu schudde ik mijn hoofd. 'Haar stem kwam me niet bekend voor.'
Even was het stil in het kantoor en mevrouw Alten bleef me aankijken. Ze glimlachte en schudde haar hoofd, waardoor haar korte krulhaar vrolijk meebewoog.
'Weet je zeker dat je het je niet verbeeldt?' vroeg ze uiteindelijk. 'Misschien ben je zelf met je fiets door iets scherps gereden,' voegde ze daaraan toe, maar ik schudde mijn hoofd.
'Het glas zat er nog in,' antwoorde ik, 'het was ongeveer zo groot.'
Ik toonde met mijn duim en wijsvinger de grootte van het stuk glas dat ik uit mijn band had getrokken. Mevrouw Alten fronste haar smalle wenkbrauwen.
'Wat vreemd,' zei ze alleen maar. Even wachtte ik tot ze nog wat zou zeggen, maar ze zweeg.
'Ik wilde het u laten weten,' zei ik toen zacht. Ik voelde me verslagen door haar reactie, maar wat had ik eigenlijk van haar verwacht? Misschien had ik inderdaad wat overdreven gereageerd en was er eigenlijk niets aan de hand, maar gezien de hele situatie met Floor was ik wat angstig geworden.
'Ik begrijp dat je bezorgd bent,' begon mevrouw Alten, 'maar je moet niet meteen het slechtste denken. Laten we het even afwachten. Misschien is er helemaal niets aan de hand en hebben de 'daders' die jouw band hebben lek gestoken zich vergist in de fiets.'
Ik was verbaasd door die uitspraak.
'Vergist in de fiets?' herhaalde ik en ze knikte glimlachend.
'U bedoeld dat ze iemand anders fiets wilde lek steken?' vroeg ik en weer knikte ze.
'Is dat dan niet net zo erg?'
Het was een vraag waar zij schijnbaar even over moest nadenken en haar glimlach was verdwenen. Toen knikte ze.
'Natuurlijk wel, maar dat is niet iets waar jij je zorgen over hoeft te maken.' Met die woorden stond ze op. 'Zoals ik al zei,' ging ze verder, 'laten we het even afwachten en niet meteen overhaaste conclusies trekken. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die jou zou willen... hoe zullen we het noemen... plagen.'
Haar houding en deze woorden deden me opstaan. Het gesprek was voor haar kennelijk voorbij en ik pakte mijn tas. Even keek ik ernaar en dacht ik eraan om haar te vertellen over het dagboek van Floor dat er in zat. De gedachte was van korte duur, want bijna meteen besloot ik het toch niet te doen. Hoe graag ik mevrouw Alten ook wilde vertrouwen, ze zou me niet begrijpen en me waarschijnlijk verfoeien omdat ik de boekjes zolang achter had gehouden. Met die gedachte nam ik me ook voor om de boekjes gewoon weer mee naar huis te nemen en ze evenmin aan Connie te geven. Wellicht zou ook zij niet begrijpen waarom ik niet eerder was gekomen. Teleurgesteld liep ik naar het fietsenhok, pakte mijn fiets en begon aan mijn weg naar huis.

Huilen zonder tranen is te bestellen via www.bezetenboeken.nl.
Paperback: 17,50 (http://bit.ly/xDI17s)
Digitaal boek: 8,95 (http://bit.ly/z4m88r)