© Operawoman.Alster
Esther Linssen (1966) is getrouwd met acteur Ali Çifteci en moeder van een kinderrijk gezin. Ze is een geschoold klassiek zangeres, die les kreeg van onder andere James McCray. Er staan concerten op haar naam en ze was niet geheel onverdienstelijk als actrice. Ze is ook een vrouw van deze tijd, die soms worstelt om alles met elkaar te kunnen verenigen. Esther Linssen gaf het vorm in een prachtige theaterproductie!
Wat valt er te vertellen over de voorstelling?
"Was Lijn" is een klassiek kleinkunstprogramma, waarin liederen en teksten samen een verhaal vormen. Het is opgebouwd vanuit de kleinkunsttraditie: persoonlijk en confronterend, met een lichte toon die tegelijk de zwaarte niet schuwt. Het klassieke lied wordt hiermee terug gebracht in haar oorspronkelijke kracht: die van de vertelling. De voorstelling gaat over een vrouw van 44, inwendig strijdend met moederschap, carrière, huwelijkse verwachtingen, verantwoordelijkheden en de zorgen die daarbij horen. Wat mooi is, is ook niet mooi. Gevangen in haar eigen leven vraagt ze zich af of ze wel de juiste keuzes heeft gemaakt. In haar leeft een diep verlangen: naar meer, naar schoonheid, verdieping en vrijheid. Ze blijft trouw aan haar keuzes, maar kan het niet waar maken en laat alles achter wat haar lief is...
Wie is Esther Linssen?
Naast het feit dat ik operazangeres ben en daarvoor opgeleid, ben ik een persoon voor wie het leven altijd voor verrassingen zorgt. Ik kan nog zulke mooie plannen maken, maar het is zoals de Beatles het verwoordden: "Life is what happens to you while you're making other plans". Ik had al een agente in Duitsland gevonden en was naar het Oosten verhuisd om dichterbij Duitsland te wonen. Toen werd mijn oudste zoon getroffen door een hersentumor. Ik kwam erachter dat ik een operawoman was: ongeacht of ik nu wel of niet zong, de was deed of mijn zoon verzorgde. De noodzaak om te bewijzen dat ik een grote operadiva was, bleek verdwenen. Mijn leven is een opera en ik ben die operawoman. Dat heeft een enorme rust gebracht.
Wat raakt en beroert jou?
Wat mij beroert is de kwetsbaarheid van mensen. Juist als het niet gaat of als iets niet lukt en als ze falen zijn mensen op hun mooist. Als ze moeten vechten en durven vertellen over dat gevecht en welk verdriet ze met zich meedragen, zijn ze ontroerend. Ik heb bewondering voor mensen die dan doorgaan, die van het leven houden zoals het is en die genieten van de kleine dingen. Ook de behoefte van mensen aan vrijheid en liefde is ontroerend. En de onschuld van kinderen en jonge dieren. De trouw van onze hond. Doodgewone dingen zijn het die mij kunnen raken...
Wat zijn de voor- en nadelen van een man die acteur is?
Het voordeel, nee: het grote voordeel is, dat hij als acteur in het leven staat en er ook zo naar kijkt. Hij is een denker en een filosoof. Dat zorgt ervoor dat ook ik ruimer leer denken. We zijn ook altijd op zoek naar de betekenis van het leven en naar een zekere bruisendheid. Het mag vooral niet burgerlijk en saai worden. Dat hij geen vast inkomen heeft is een nadeel. Altijd hollen of stilstaan. Ik heb nu een vaste baan om de financiële klappen op te kunnen vangen. Maar het voelt niet zo dat ik mijn carrière heb opgegeven om met hem te kunnen leven. We hebben er allebei voor gekozen. We wilden kinderen en zo ging het verder. Het is zeer inspirerend om met hem te werken. Thuis gaan we gewoon door. Het voordeel daarbij is dat ik toch aan een "andere tak van sport" doe. Ik ben zangeres; zingen kan ik wel en voor mij ligt alles vast in de muziek. Hij is acteur en theatermaker. Voor hem ligt niets vast, ook niet qua timing. Het is voor mij erg goed dat mijn voorstelling (mede) door hem geregisseerd wordt, vooral waar het gaat om de vormgeving ervan en het behandelen van mijn teksten.
Hoe heeft deze voorstelling vorm gekregen?
Zoals vaak begon het met een wens, een idee. Maar ik had hulp nodig en heb Ruut Weissman (regisseur) benaderd. Hij gaf me huiswerk: ik moest plakboeken maken, zonder censuur. Zo kon ik gaan ontdekken wat mijn engagement was en wat me echt bezig hield. Daar heeft hij het thema "verlangen" uitgehaald en de premisse van de voorstelling: "U bent de eerste in 44 jaar die mij serieus neemt". Vervolgens moest ik daarover een plakboek maken. Bij de artikelen en foto's die ik vond, ging ik schrijven. A4'tjes vol. Dat ging op dezelfde manier: spontaan en ongecensureerd. Hij vond dat het goed ging en toen moest ik tien teksten schrijven. Aanvankelijk dacht ik: Shit, nu moet ik echt aan de bak! Dat schrijven valt namelijk niet te dwingen, maar toch kwam het. Vaak om 2 uur 's nachts. Boekje naast het bed en in de tas. Als ik juist niet ermee bezig wilde zijn en in bad ging; dan kwamen de teksten uit het innerlijke. Stilte bleek een voorwaarde te zijn. Toen waren er teksten en liederen klaar en ik mocht ze komen voordragen. Op dat moment was de voorstelling in wezen al grotendeels klaar.
Wat betekent "Was Lijn" voor jou?
Als ik had geweten wat er allemaal bij zou komen kijken had ik er wellicht nooit aan durven beginnen. Maar door te leren in overgave, met de openheid en ontvankelijkheid van een kind en even kwetsbaar werd ik operawoman. Ik was het werkelijk geworden, in vlees en bloed, zonder dat het nog iets was om na te jagen. Ik kwam heel dicht bij mezelf en hetzelfde geldt voor een performer in de kleinkunst die daarin centraal staat. Als ik zing is dat in nog extremer mate het geval. Dat maakt voor mij de combinatie van klassieke zang, theater en kleinkunst kloppend. Door een houding van: "Oh, moet dat ook nog gebeuren? Okee, daar gaan we dan..." ben ik creatiever geworden en gelukkiger dan ooit tevoren.
Waar komt de titel "Was Lijn" vandaan?
In de twee jaar dat het duurde om te schrijven voor deze voorstelling, wilde Ruut Weissman op een gegeven moment iets van mij zien. Ik moest teksten en liederen ten gehore brengen, een kostuum verzorgen en een decorstuk meenemen. Ik heb toen voor hem opgetreden en hij werd bijzonder geraakt door een tekst over de was. Ik hou van de was. De was houdt me nederig en aards. De was is er ook altijd en steeds weer, ook en zelfs in tijden van de grootste rampspoed. Door "was" en "lijn" te scheiden is er ook de symbolische lijn tussen het verleden en het heden. In de voorstelling is het stukje over de was een van mijn favoriete scènes.
Voor wie is de voorstelling bedoeld?
De voorstelling is vooral geschreven voor vrouwen tussen de 30 en 50 jaar, maar ook mooi voor mannen en mannen samen met hun vrouw... Het is de vertelling van een vrouw die worstelt met haar leven: moederschap, carrière, de liefde, het huwelijk. Nooit meer alleen zijn. Altijd maar verantwoordelijk moeten wezen. Ze neemt een radicale beslissing. Is het een wanhoopsdaad of gaat het juist om een goed doordachte keuze die ze heeft gemaakt?
Hoe ziet de planning eruit?
Er zijn al diverse try-outs geweest die goed door het publiek zijn ontvangen. De voorstelling gaat op 30 oktober in première in De Meervaart te Amsterdam en zal vervolgens door het hele land te zien zijn. Er staan inmiddels voorstellingen gepland tot ongeveer half april 2012 in Hoofddorp, Hilversum, Heino, Rijssen, Rotterdam en Den Haag. De landelijke verkoop wordt geregeld door "De Zee Theaterproducties". Meer informatie staat te lezen op mijn website, die gaandeweg de voorstellingen steeds zal worden bijgewerkt.
www.operawoman.com
Eva Krap
Nancy Walburg
