Negenhonderd woorden heb ik. Negenhonderd woorden om te beschrijven hoe geweldig het concert van Nick en Simon, vrijdag 14 oktober in het Gelredome in Arnhem, was. Misschien zegt het feit dat ik de nacht na het concert er drie uur over heb gedaan om in slaap te vallen al genoeg, maar als ik het daarbij zou laten zou ik het toch heel erg tekort doen ben ik bang.
Het concert begon met een vijftal terugblikken op de eerdere Symphonica in Rosso’s. Marco Borsato, Paul de Leeuw, Lionel Richie, Dianna Ross en Sting gingen Nick en Simon voor. En terwijl de band, “kijk omhoog”, begon te spelen zagen wij via een liveverbinding backstage Nick en Simon onze kant op komen. Toen ze vlakbij waren verscheen er een grote zon op de beeldschermen, die boven het podium hingen, en was het concert eindelijk begonnen. Op het moment dat Nick en Simon binnenkwamen barstte een oorverdovend gejuich los. Symphonica in Rosso 2011, editie 6, was (voor ons) begonnen.
Toen het nummer “Vlinders” werd ingezet kon ik me niet aan de indruk onttrekken (en nu moet ik voorzichtig zijn, want het gaat natuurlijk wel om DE Nick en Simon) dat ze er allebei qua toon toch wel een ietsie pietsie naast zaten waardoor het lichtelijk vals klonk. Maar hè, dat had ik ze al vrij snel vergeven, want daarna gebeurde het niet weer.
Ik had van tevoren niet gehoord wie er zouden komen dus waren de 3J’s voor mij dan ook de verrassing van de avond. Ik had het dus niet verwacht, maar stiekem wel gehoopt. Niet dat ik zo’n 3J’s fan ben hoor, want ik ken eigenlijk maar één nummer van ze, maar het leek me wel heel leuk om ze te zien optreden. Voor het eerst die avond kon ik niet meezingen, maar daarom was het zeker niet minder mooi. Waarschijnlijk was ik, van de ruim 30.000 man, de enigen die het nummer niet kende, want het leek wel alsof echt iedereen “Hou van mij” mee zong. Toen ze het nummer “Wiegelied” aan het zingen waren leek het wel of het dak van Gelredome eraf zou gaan. Meer dan 30.000 mensen sprongen en klapten mee met het lied dat volgens Jan Dulles eigen zeggen nog nooit iemand in slaap heeft gewiegd. Het was spectaculair!
Terwijl de band en het orkest “Black Pearl” van Klaus Badelt speelden bewoog zich boven het publiek een soort van grote koker voort. Het lag in de lijn der verwachting dat Nick en Simon daar, op de een of andere manier, uit te voorschijn zouden komen en dat bleek inderdaad te kloppen. Midden in de zaal, boven het staande publiek, stonden Nick en Simon ineens op een zwevend, rond podium. En terwijl op de videoschermen een prachtige, tikkende klok te zien was zongen zij “Wijzer (dan je was)”.
Wat ergens naartoe gaat moet over het algemeen ook weer terug. Dus terwijl het podium terug ging, richting band, zongen zij “Vallende sterren”. Het leek alsof alle sterren zich verzameld hadden in het Gelredome die avond. Duizenden lichtjes waren aangezet (op mobiele telefoons of iets dergelijks) en begeleidden het, zwevende, podium terug naar waar het zijn moest.
Een viool vind ik persoonlijk een magisch instrument. Als de speler, letterlijk, de juiste snaar weet te raken kan ik er erg ontroerd van raken of het kan me een extra energieboost geven. En dat is precies wat er gebeurde toen twee violisten aan hun vioolsolo begonnen. Een prachtig samenspel van twee violen die afgewisseld werd met een (‘zwaardgevecht’) battle tussen twee strijkstokken. Het was een genot voor het oor!
Toen Nick en Simon 3 december 2010, tijdens een liveshow van The Voice of Holland, bekend maakten dat zij Symphonica in Rosso van dit jaar zouden gaan doen heb ik meteen kaarten gekocht. En terwijl ik daar mee bezig was zei ik tegen mijn man dat ik Acda en de Munnik wel zou verwachten. Geen idee waarom, maar ik vond dat ze goede gasten zouden zijn. Dat zij met Nick en Simon zouden gaan samen werken had ik natuurlijk nooit verwacht. Vrijdag waren er dan ook twee prachtige optredens van onverwachte duo’s. Nick & Thomas en Keizer & de Munnik. Simon vindt Paul de Munnik de betere helft van Acda & de Munnik en stiekem ben ik het met hem eens. Dat komt goed uit, want ik vind Simon misschien ook wel de betere helft van Nick en Simon (maar dat mag ik eigenlijk niet zeggen). Zoals gehoopt, en gedacht dus, zongen ze als Acda & de Munnik ook een liedje. En welk nummer kun je dan beter zingen dan: “Het regent zonnestralen”? Wie kent het nummer eigenlijk niet? Dit keer zong, volgens mij, iedereen mee in de zaal. Een weergaloos geluid. Kippenvel! Of zoals Simon zelf zou zeggen: “Chicken-skin”.
Wat nog meer kippenvel opleverde was Simon’s “Vaderdag”. Het is hem gelukt om, voor heel even, meer dan 30.000 man, in één stadion, stil te krijgen. Natuurlijk heb je altijd van die mensen die irritant doen en geluid maken terwijl de rest stil is, maar uiteindelijk hebben ze het toch opgegeven en was het op Simon’s stem na dood- en doodstil in het Gelredome. Wat zou er op dat moment door zijn hoofd zijn gegaan? Het kan niet anders dan dat het hem in ieder geval een enorme adrenaline boost heeft gegeven.
Natuurlijk kon het niet anders dan dat er ook nog wat Engels gezongen zou worden. Per slot van rekening hebben we dit jaar naar 6 afleveringen van “The American dream” kunnen kijken. Niet alleen waren de muziek en de liedjes geweldig, maar ook het licht op en om het podium was prachtig. Toch bekroop me voor heel even het gevoel dat de gemeentebelastingen volgend jaar wel omhoog zullen gaan, omdat het Gelredome anders de elektriciteitsrekening niet kan betalen. Maar ach, dat is het dan wel waard!
Opeens leek het erop dat Nick en Simon een carrière move zouden maken door te gaan tapdansen, maar dat viel gelukkig wel mee. Terwijl zij zich aan het omkleden waren stonden er een aantal dansers op het podium te dansen op de muziek Michael Flatley’s Lord of the dance (Feet of Flames).
Het rode t-shirt van Nick werd vervangen voor een rode boxershort en het concert ging daarna in volle heftigheid door. Dat Nick van alle markten thuis is bleek wel toen hij samen met Pearl Jozefzoon “Vivo per lei”, van (songwriter) Gatto Panceri, vertolkte. Het zal Marco (Borsato) vast aangesproken hebben, want ook hij zat die avond in het Gelredome.
Natuurlijk kon hun, misschien wel grootste, hit “Rosanne” niet ontbreken vrijdagavond. Meer dan 30.000 man zong uit volle borst mee: “Rosanne, ik weet dat er heel veel mannen zijn. Elke keer weer een ander en mij doet ’t pijn, want jou liefde waarmee jij mij soms verblijdt wil ik liever liever liever liever voor altijd”. We hebben er de hele avond op moeten wachten, maar toen hadden we ook wat. Ik denk dat heel veel mensen denken: ‘Nick en Simon is Rosanne, Rosanne is Nick en Simon’. En misschien is dat ook wel de reden waarom heel veel mensen (vast geen fans), vorig jaar, kritiek hadden op het feit dat Nick en Simon Symphonica in Rosso zouden gaan doen. De vraag rees namelijk of Nick en Simon, na Marco, Paul, Lionel, Diana en Sting, wel Symphonica in Rosso waardig zouden zijn. Ik kan daar volmondig op antwoorden. JA, Nick en Simon zijn Symphonica in Rosso waardig!
Nick en Simon: “la ringrazio molto per la splendida serata”.
Voor video opnames en foto’s van de avond klik HIER.
Eva Krap
Nancy Walburg
