UIt de oude doos: Live38XXL

♫Met zonder jas, stap ik naar buiten, begin ik m’n tocht vol goeie moed, ik moet me inhouden niet te gaan fluiten, zo loop ik de zon tegemoet.♫

Dít vind ik een geniaal stukje songtekst. Vooral dat eerste gedeelte: ‘met zonder jas‘. Taaltechnisch niet helemaal verantwoord geloof ik, maar wél leuk! Ik zou dan ook kunnen zeggen dat dit liedje (Tranen gelachen) één van mijn favoriete ‘Guus Meeuwis liedjes’ is!

Ik was dan ook blij verrast toen hij deze inzette tijdens het concert LIVE38XXL, in de jaarbeurs, afgelopen weekend. Donderdagavond werd ik door een vriendin gebeld of ik zin had om vrijdagavond (gratis) mee te gaan naar het concert. Ja, zo’n kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan! Op het moment dat ‘De Coronas’ bezig waren met hun optreden liepen wij de zaal in en terwijl we wat rondkeken zag ik op nog geen vier meter afstand Roel van Velzen staan. Nou vind ik zijn muziek niet heel bijzonder, maar ik ben wel groot ‘The Voice of Holland’ fan dus dat was toch wel even een wauw momentje.

De overgang van het voorprogramma, De Coronas, naar de daadwerkelijke show vond ik persoonlijk té lang duren, want we moesten meer dan twintig minuten wachten voor het verder ging. Natuurlijk snap ik ook wel dat er wat voorbereidingen nodig zijn, maar het is me echt een raadsel waarom we zó lang moesten wachten. Uiteindelijk is dat wachten meer dan goed gemaakt.

De twee beste drummers van Nederland openden met een spétterende drumsolo. De oude rot in het vak: Cesar Zuiderwijk en de ‘nieuwkomer’: Edwin Evers. Ik schrijf nieuwkomer tussen aanhalingstekens omdat hij natuurlijk al heel veel ervaring heeft, maar vergeleken met Cesar net komt kijken. Toen ik afgelopen zomer in Madurodam was besefte ik me dat ik nooit de ‘Golden Earring’ op zou zien treden. Dat de beleving niet beter zou worden dan daar in het klein naar een concert kijken van de Earring. En dat was toch even een slik momentje. De beste band van Nederland met de beste drummer van Nederland zou ik nooit live gaan zien. De verrassing was dus enorm groot toen ik Cesar Zuiderwijk zag verschijnen. Ik had nog uren naar zijn gedrum kunnen luisteren, maar er stonden meer artiesten te popelen om het podium op te gaan.

Toen Jan Dulles het podium opliep kon ik het niet laten om mijn moeder even een sms te sturen. Zij is namelijk een groot 3J’s fan en ik wist dan ook zeker dat ze enorm jaloers op me zou zijn. Ik weet het: het is gemeen, maar ik heb wel voor haar een stukje van het concert opgenomen. Mijn moeder is namelijk óók een enorme U2 fan en wat is er dan een betere combinatie dan dat Jan Dulles ‘With or without you’ van U2 zingt? Een kippenvelmomentje!

Zoals ik eerder al aangaf ben ik niet zo gecharmeerd van de muziek van Roel van Velzen, maar optreden kan hij wel. Natuurlijk wist heel Nederland dat al, behalve ik, en nu snap ik waarom hij zoveel fans heeft. Toen hij ook nog eens achter het drumstel van Edwin Evers stapte was ik op slag ‘fan’. Wat een goede performance was dat zeg.

Tijdens het optreden van Ten Sharp kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat de zanger niet, meer, zo goed bij stem was. Het leek wel of de woorden af en toe gewoon niet naar buiten kwamen, maar ergens in zijn keel bleven hangen. Ook kon ik zijn, af en toe, hoge (lees: piepende) stem niet zo goed waarderen. Neemt niet weg dat het best leuk is om eens oude ‘idolen’ te zien optreden. Ik kan me nog herinneren dat ik ‘vroeger’ keihard meezong met de muziek van Erik Mesie (Toontje lager) en Martin Buitenhuis (Van Dik Hout). Het was letterlijk: ‘oude tijden herleven’!

En toen kwam eindelijk Guus Meeuwis. Ik heb hem nog nooit live gezien, maar al zijn dvd’s, met daarop zijn concerten, getuigen van een feestje tijdens zijn optredens. En een feestje was het! Guus was ook de enige die onze kant opliep. Alle andere artiesten bleven een beetje op het lange gedeelte van het podium, maar Guus trad ‘buiten de oevers’ en verblijdde ons door even dichtbij te komen en volgens mij zat ons gedeelte van de zaal vol Brabanders, want er werd spontaan een polonaise ingezet.

De afsluitende artiest van de avond was Paul de Leeuw en ik ving voor heel even een kleine glimp op van hoe zijn Symphonica in Rosso, in 2007, moet zijn geweest toen hij de artiest van de avond was. Hij weet wel een show neer te zetten en het publiek zong dan ook luidkeels met hem mee. Wat ik met name zo bijzonder aan dit concert vond wat dat de artiesten niet alleen hun eigen liedjes zongen, maar ook nummer van andere artiesten ten gehore brachten. Zo zong Paul de Leeuw bijvoorbeeld ‘Malle Babbe’ van Rob de Nijs. Het blond schuimend bier werd letterlijk de zaal ingegooid!

Maar zoals het bij elk feestje het geval is, kwam ook aan dit feestje een einde. En ik kan zeggen dat, ondanks dat ik dit jaar niet van plan was geweest een kaartje te kopen, ik volgend jaar zeer beslist wél een kaartje ga kopen. Ik vond het in één woord: FANTASTISCH!