Film: Achtste Groepers Huilen Niet

Dit verhaal heeft al meer dan 100.000 lezers bereikt, nu is het de beurt aan de kijkers. Zaterdag 4 februari jl. is de film Achtste Groepers Huilen Niet, naar het gelijknamige boek van Jacques Vriens, in première gegaan. Op Neerlands koudste dag sinds 27 jaar trotseerden cast & crew, genodigden en
pers de sneeuw om deze aangrijpende film te zien.

Achtste Groepers Huilen Niet gaat over de stoere en sportieve Akkie (Hanna Obbeek). Ze zit in groep acht en is helemaal wild van voetbal. Tijdens schooltijd wordt haar klas door juf Ina (Eva van der Gucht) klaargestoomd voor belangrijke zaken als de Citotoets, het schoolkamp en de finale van het schoolvoetbaltoernooi. Maar dan wordt Akkie ziek. Ernstig ziek.

Er wordt gelachen en gehuild, er is vriendschap en er wordt gepest. Kortom, alle dingen die in een doorsnee groep acht voorkomen. Vriens schuwt de realiteit niet en weet pakkend de beleving van Akkie en haar klas neer te zetten. Het is heel mooi om te zien hoe kinderen met elkaar een front vormen als het noodlot toeslaat. Ik denk dat het ook goed is om kinderen hier een mogelijkheid toe te geven. Zij hebben nu eenmaal ook te maken met pijn, verdriet en verlies in hun jonge leventjes. Achtste Groepers Huilen Niet is een verhaal waar ze zich aan kunnen optrekken.

In 1991 stond auteur Jacques Vriens nog als leraar voor de klas. De klas van Anke. Het heeft Vriens jaren gekost om Ankes verhaal op papier te krijgen. De woorden leken maar niet juist. Pas toen hij de namen veranderde en een juf in zijn plaats neerzette, kon Vriens voldoende afstand nemen om het verhaal van Anke te schrijven. Een verhaal dat geschreven moest worden. Dat had hij beloofd aan haar.

Zoals dat vaak het geval is, is de film geen exacte replica van het boek. Regisseur Bots vertelt dat je scènes uit een boek scherper moet maken in een film omdat lezen nu eenmaal anders overkomt dan kijken. Zo zijn enkele personages samengevoegd en zijn er nieuwe scènes bedacht door scriptschrijfster Karen van Holst Pellekaan. Jacques Vriens is nauw betrokken geweest in dit hele proces en is tevreden over het resultaat. De oplettende
kijker zal hem zelfs in de film nog even voorbij zien komen.

Toen Dennis Bots ruim tien jaar geleden het boek in handen kreeg, wist hij direct dat hij hier een film van wilde maken. De 'newbie' regisseur heeft zijn tijd ervoor genomen, met een verbluffend resultaat. De dynamiek van de camera gaat gelijk op met de levenslust van Akkie. Maar als Akkie's leventje tot stilstand komt in de grote mensen wereld, is ook de manier van filmen daarop aangepast. Het contrast van leven en ziek zijn is daardoor mooi verbeeld, zonder dat het opvalt.
Aangrijpend zijn de scènes waar één blik genoeg is. Of dat nu gaat om de verstandhouding tussen Akkie en pestkop Joep, of het nieuws dat dokter Snor komt brengen. Woorden schieten letterlijk te kort. Bots had als doel deze blikken te vangen en is daar meesterlijk in geslaagd.

Toch is dit verhaal niet alleen verdrietig. Akkie is ook een vrolijke meid, die zich zelfs vanuit het ziekenhuis blijft bemoeien met haar klas. De oncologie afdeling is geen kille plek, maar een speelse omgeving voor kinderen waar de dokter op zijn step voorbij zoeft. Humor is dan ook een belangrijk ingrediënt, zowel in het boek als in de film.
Lachen door je tranen heen!