IMG_0237

Lauren Kate is een Amerikaanse schrijfster die samen met haar man, dochtertje en hond in Los Angeles woont. Ze is onder andere bekend van de ‘Fallen’ serie , ‘Het verraad van Natalie Hargrove’ en haar nieuwste boek ‘Teardrop’. Om ‘Teardrop’ te promoten is Lauren op tour. Wij stelden haar een aantal vragen.

Wanneer ben je begonnen met schrijven?
Ik schreef al toen ik jong was, maar ik dacht altijd dat ik er overheen zou groeien. Ik zag geen enkele volwassene die het leuk vond om te schrijven. Iedereen had een baan op bijvoorbeeld een kantoor, maar niemand was kunstenaar. Ik heb een oudere broer, die zeer geliefd was bij leraren. En ik probeerde heel mijn middelbare schooltijd als hem te zijn. Ik faalde altijd.
Toen ik naar de universiteit ging deed ik dezelfde opleiding als mijn broer, maar in het eerste semester waren mijn cijfers al heel slecht en besefte ik dat dit de verkeerde keuze was. Met mijn slechte rapport in mijn hand liep ik door de gang, en zag ik een flyer hangen voor een schrijfklas. Die hele nacht heb ik gewerkt aan een verhaal, wat gewacht had op mij, om het op te schrijven. De klas was heel erg inspirerend voor me en vanaf dat moment was schrijven het enige wat ik wilde doen.

Je hebt al een aantal boeken geschreven, welke vind je zelf het leukst?
Ik zeg altijd dat mijn meest recente boek mijn lievelingsboek is. Volgens mij wordt mijn schrijven bij ieder boek beter. Ik heb veel plezier beleefd aan het schrijven van Teardrop. Ik heb lang gezocht naar het juiste verhaal en was er helemaal klaar voor.

Weet je al hoe het verhaal verder gaat?
Ik heb van te voren een idee hoe ik wil dat het verhaal eindigt. Tijdens het schrijven werk ik naar dat moment toe en gebeuren er dingen die ik van tevoren niet verwacht. Dit zorgde ervoor dat toen ik de serie ‘Fallen’ schreef, het eind veel minder belangrijk bleek te zijn dan ik gedacht had. Maar juist hierdoor had het verhaal een nog grotere climax. Bij Teardrop weet ik nog niet hoe ik op dat punt zal belanden, maar ik weet dat het anders zal zijn dan ik nu in gedachten heb.

Hoe voelt het dat zoveel lezers verslaafd zijn aan je boeken?
Ik voel me gevleid, dat mensen veel om mijn boeken geven. Ik heb ook boeken gelezen die me diep raakten, maar dat hield ik voor mezelf. Toen ik een kind was, ging ik niet naar evenementen. Mensen delen nu meer, schrijven recensies en delen op internet wat ze gelezen hebben. Het internet heeft van lezen een netwerk gemaakt. Vroeger vertelde je alleen aan je vriendin wat je gelezen had, nu kan je het met heel de wereld delen.
Men zegt dat je moet schrijven voor jezelf, en niet voor het publiek. Maar ik denk dat als je het geluk hebt dat mensen je verhalen graag lezen en vrienden van je worden, wat werkelijk gebeurt, je het ook voor hen schrijft. En ik wíl het ook voor hen schrijven. Er zijn verhalen die ik moet vertellen, maar ik hou mijn lezers altijd in gedachten. Zij beïnvloeden mijn schrijven.

Hoe weet je wat ‘Young Adults’ leuk vinden om te lezen?
Ik weet het werkelijk niet. Wat ik weet over schrijven over jonge mensen, dus niet voor jonge mensen, is om eerlijk te zijn en enge of moeilijke dingen niet te schuwen. Eerst had ik de gewoonte om moeilijke emotionele dingen achterwege te laten. Ik vond het eng om te diep te gaan. Maar ik heb geleerd mijn emoties te tonen en erover te schrijven. En dat is het punt waarop ik verbinding maak met mijn lezers.

Waar haalde je je inspiratie voor Teardrop vandaan?
Deze inspiratie bestaat uit twee delen. Ik heb vroeger in een klein dorpje gewoond dat aan een groot meer lag. Daar gingen we altijd waterskiën, zwemmen en feesten. Als kind werd me verteld dat dit meer lang geleden een dal was geweest. En in dat dal had een stad gelegen. Ik werd aangetrokken tot het spookverhaal onder water. Het idee dat mensen daar woonden, trouwden, geboren werden, dood gingen en verliefd werden fascineert me nog steeds. Er gaat zo’n kracht uit van de mythologie. Maar, ik vroeg me af hoe dit verhaal verteld kon worden.
Op een dag was ik aan het huilen en ik probeerde mijn man uit te leggen waarom. We konden elkaar niet begrijpen en ik denk dat mijn tranen een muur creëerden. Mijn man ving de traan op van mijn wang en hield hem tussen ons in. Vervolgens bracht hij hem naar zijn oog en knipperde. Er waren geen woorden meer nodig, er was zo’n connectie tussen ons. Het was mooi en vreemd, maar voelde als het begin van mijn verhaal.

Wat heb je nodig om in concentratie te kunnen schrijven?
Ik zou bijna zeggen, niets. Eerst was ik wat bijgelovig en had ik allerlei kleine dingetjes waar ik me aan moest houden. Ik moest een bepaalde kleur pantoffels aan hebben. En als de zon te veel scheen lukte het schrijven ook niet. Achteraf begreep ik dat dit alleen maar excuses waren om niet te hoeven schrijven.
Ik wilde graag overal kunnen schrijven, zelfs in een badkuip in Hongkong. Maar toen ik eenmaal met Teardrop bezig was, was ik al niet meer in deze wereld. Het is fijn als het rustig is en als mijn hond op mijn voeten ligt. Maar zonder dat kan ik nu ook schrijven.

Welk karakter in je boek lijkt het meest op jou?
Het is best moeilijk om hiervoor één persoon uit mijn boek te kiezen. Ik identificeer me met alle karakters in mijn boeken. Mensen vragen vaak of ik met mijn personages praat om ze te leren kennen. Ik heb het gevoel van niet, ik word mijn personages. Als ik schrijf over Eureka, word ik op dat moment Eureka. Terwijl ik schrijf ontdek ik soms kanten van mezelf die ik nog niet kende. Ik observeer ook anderen en kom op die manier aan verschillende karaktereigenschappen.

Je beschrijft natuurrampen heel nauwkeurig, heb je er ooit een meegemaakt?
Nee, gelukkig niet. Ik heb het boek ‘the wave’ gelezen. In dat boek wordt beschreven hoe surfers in grote golven surfen. Daar gaat de helft van het boek over, de andere helft gaat over klimaatveranderingen. Natuurrampen, waaronder tsunami’s, komen steeds vaker voor. Door het boek te lezen heb ik veel visueel inzicht gekregen.
Toen ik een paar jaar geleden in Australië was ontmoette ik daar een meisje. Zij vertelde over de gruwelijke overstromingen en hoe ze haar huis had moeten verlaten. Ze dacht dat ze terug zou komen, maar ze heeft haar huis nooit meer teruggezien, het was helemaal weggevaagd. Ik herinner me nog wat ze zei: “Het was gewoon water, normaal zwem ik in water en drink ik het, maar het is nu mijn grootste vijand.”

Ben je momenteel aan het schrijven?
Nee, ik ben druk bezig met mijn tour. Maar uit de contacten met allerlei verschillende mensen die ik onderweg ontmoet, haal ik heel veel inspiratie. Door vragen die aan me gesteld worden, kom ik op nieuwe ideeën. Wanneer ik thuis kom bedenk ik me eerst wat het meest bruikbare is om over te schrijven.

Het bovennatuurlijke neemt een belangrijke plaats in in je verhalen, wat vind je leuk hier aan?
Ik vind het leuk om fantasierijke dingen te brengen in een wereld die heel werkelijk is. Wat mij het meest aantrekt hierin, en hopelijk ook mijn lezers, is dat je even uit je dagelijkse leven weg kunt. Je hoeft deze wereld niet helemaal te verlaten om een beetje fantasie te kunnen beleven. Ik denk dat de reden dat mijn lezers zich zo verbonden voelen met de hoofdpersonen niet is omdat het als een ontsnapping voelt, maar juist omdat het zo dichtbij voelt. Alles is mogelijk en ik geloof dat er magie is in de wereld en in ieder van ons.

Indien je zelf bovennatuurlijke krachten mocht kiezen, wat zou je dan het liefst willen?
Vroeger werd ik altijd ‘bird’ genoemd. Ik wilde graag kunnen vliegen, want dan kun je alles zien en het geeft een enorm gevoel van vrijheid. Dat zou ik graag nog steeds willen. Als auteur hou ik ervan om te kijken, te observeren en de wereld in me op te nemen.

Van Fallen komt binnenkort een film uit, hoe voel je je daarbij?
Ik ben er erg opgewonden over. De film is al lang in ontwikkeling en de regisseur doet het erg goed. Hij begrijpt wat essentieel is voor het verhaal. De special effects zijn prachtig uitgevoerd. De vleugels worden gemaakt van licht in plaats van veren. Toen ik Fallen schreef heb ik lang nagedacht over hoe de vleugels eruit moesten zien. En ik wist in ieder geval zeker dat het niets met veren mocht worden. De acteurs vertegenwoordigen heel goed de personages uit het boek, dat is het belangrijkste.

Je boeken zijn in meer dan 30 talen vertaald. Hoe weet je of de juiste sfeer overgebracht wordt in een andere taal?
Dat weet ik niet. Mijn Nederlandse vertaalster (Mireille Vroege) is geweldig. Ze heeft al mijn boeken in het Nederlands vertaald en e-mailt me regelmatig om van alles te vragen. Ze probeert precies uit te pluizen wat ik overal mee bedoel. Ik waardeer het heel erg wanneer de vertalers me erbij betrekken. Ik denk dat dat de boeken beter maakt. Sommige lezers lezen het verhaal in het Nederlands en in het Engels en kunnen mij op die manier de verschillen vertellen tussen de boeken.

Tot slot, wat is je ultieme droom?
Ik denk dat ik gewoon meer van hetzelfde wil. Ik heb altijd een idee in mijn achterhoofd, maar het duurt jaren om het uit te werken. Toen ik jong was had ik dagelijks nieuwe ideeën, iedere dag werd het aangepast en het oude idee weer weggegooid. Ik hoop dat ik nog meer mooie ideeën mag krijgen.
En mijn droom is dat ik mijn nu 9 maanden oude dochter blij kan maken met verhalen.

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.