Rob van Spanje: Mijn columns

Mijn columns zijn veel te lang. Toen ik er amper twee maanden geleden mee begon, heb ik al verteld dat ik er geen enkele ervaring mee heb. Geeft ook niet, al doende leert men. De stukken die ik tot nu toe voor Banger Sisters heb geproduceerd, staan onder het kopje column. Ten onrechte, maar dat komt door mij. Ik ga ik ze dus inkorten zodat ze hun plaats onder dat kopje ook verdienen. (meer…)

Kleinseminarie

Misdienaar, dat was het onderwerp van mijn vorige column.
Daarin nam ik ook een aanloopje naar mijn mogelijke spirituele toekomst als geestelijke. Nog iedere avond dank ik jezuske op mijn knietjes dat ik destijds van dat rechte kronkelpad ben afgeweken.

(meer…)

Misdienaar

Het leuke van een column schrijven vind ik, dat je een paar dagen van tevoren vaak nog geen idee hebt waarover je het eigenlijk wilt gaan hebben. Hooguit wat mogelijke onderwerpen, verdwaalde gedachten en wat flarden tekst. Los nog van de manier waarop je het uiteindelijke onderwerp van je keuze zult gaan beschrijven. Zeker ook bij mij werkt die formule uitstekend. Alle ruimte voor fantasie, een beetje druk, maar ook weer niet te veel, en dan komt die grijze hersenmassa eindelijk in beweging. Steeds op tijd, dat weer wel, want dat zit in mijn genen. Of in mijn bloed, kan natuurlijk ook. Maar dat beetje druk heb ik meestal wel nodig; dan ben ik op z’n best. Althans qua presteren. Het beoordelen van het resultaat laat ik graag aan anderen over. (meer…)

Heer Cor Bosman

Een week geleden ben ik even naar Valkenburg (L) geweest.
Om precies te zijn, dat was op vrijdagochtend 9 maart. Die datum en het tijdstip zullen je totaal niet interesseren; mij ook niet. Ik vermeld ze toch maar even, vanwege het laatste gedeelte van deze column. Ga nou niet meteen scrollen.
Ik ging zomaar even naar Valkenburg om een paar boodschappen te doen bij de plaatselijke middenstand die ik in mijn eigen dorp niet aantref: Blokker, HEMA, Kruidvat, Readshop. Ik hoef natuurlijk niet bij ze allemaal te zijn maar er ligt er altijd wel een op mijn route. De toch zo noodzakelijke boodschappen verzin ik er dan meestal wel ter plekke bij.
Ik mag toch wel hopen dat al deze gesponsorde reclames in deze column worden weggepiept. (meer…)

Column van Rob van Spanje

601811

Ik ben Rob. Met ingang van vandaag ga ik een twee-wekelijkse column schrijven voor Banger Sisters. Ik wil mij uiteraard wel even voorstellen.
Ik ben Rob van Spanje en heb 59 jaren op de teller staan. Sinds eind 2008 heb ik een WIA-uitkering: duurzaam chronisch depressief. Daarvóór heb ik zo’n dertig jaar gewerkt in overheidsdienst, belandde in de WW en via de Ziektewet uiteindelijk dus in de WIA. Over de afgelopen tien jaren heb ik een boek geschreven: “Van werkloos tot depressief” (een zoektocht naar een nieuwe toekomst). Voor één keer: zie http://www.robvanspanje.nl

Met het schrijven van columns heb ik geen enkele ervaring. Ik heb wel een verhaal te vertellen, zoals je ook kunt lezen op mijn website. Mijn eigen verhaal over werkloos worden en depressiviteit als gevolg daarvan. Hoe het voelt om op je 51e al afgeschreven te zijn op de arbeidsmarkt. Dat verhaal wil ik ook vertellen voor mensen die er mogelijk iets aan hebben of voor degenen die wellicht anderen weer kunnen helpen. (meer…)

KanjerGuusje ‘mijn leven is van mij’ – Lowie van Gorp

20120220 - Recensie KanjerGuusje

Zeven maanden lang schreef Lowie van Gorp over zijn dochter Guusje. “Op 31 maart 2011 kreeg ik te horen dat mijn dochter Guusje heel erg ziek was. Die dag veranderde mijn wereld”, zo schreef Lowie op zijn weblog. De weblog heeft heel veel aandacht getrokken; meer dan vier miljoen pageviews en meer dan zesduizend reacties. Het werd de basis voor het boek, ter nagedachtenis aan Guusje. Van de opbrengst van elk boek stuurt de uitgever drie euro naar Stichting KanjerGuusje. Deze stichting ondersteunt kinderen met kanker en hun naasten.

In ‘KanjerGuusje’ lees je het verhaal van een meisje van negen dat kanker krijgt. De weg is lang en vol onzekerheden. Guusje heeft goede en slechte momenten, maar vooral momenten met veel pijn. Omdat haar vader, Lowie, alle telefoontjes, mailtjes en sms-jes niet persoonlijk kan beantwoorden, start hij de weblog KanjerGuusje.nl.
Als Guusje eind maart 2011 wordt opgenomen op F8 Noord (de afdeling voor kinderen met kanker), verblijven de ouders in het Ronald McDonald Huis zodat ze dicht bij haar kunnen zijn. Doktoren, verpleegkundigen, fysiotherapeuten, radiologen, maatschappelijk werksters; ze komen allemaal voorbij. De kanker die bij Guusje is aangetroffen, is een zeldzame vorm die zelfs bij kinderen nog nooit gezien is. Hierdoor is er geen vast stappenplan. Ze proberen Guusje vooral pijnvrij te krijgen met medicijnen. Daarnaast proberen ze de tumor te verwijderen, maar als dit niet mogelijk blijkt is chemo en later bestraling de enige optie. Ze leven tussen hoop en vrees.
Mooie tijden wisselen zich af met moeilijke en zware momenten. Zo viert ze haar verjaardag met vriendinnen. Het thema van deze verjaardag? Het Kanjerfeest. Lowie en Yvonne van Gorp proberen een zo ‘normaal’ mogelijk leven te leiden met hun gezin. De kinderen gaan naar school, zo ook Guusje. Dit wordt echter steeds zwaarder voor haar. Maar opgeven doet ze niet.
Na zeven maanden vechten, overlijdt de dappere Guusje op 30 oktober 2011. Dit moment heeft zij helemaal zelf uitgekozen. Ze is gegaan wanneer zij zelf wilde. Een quote van dit stoere meisje: “Slaap lekker. Welterusten. Tot morgen. Doei dag.”
Door de schrijfstijl van Lowie beleef je alles mee met het gezin. Alle moeilijke, maar ook de leuke momenten; je wordt erin meegetrokken. ‘KanjerGuusje’ is dan ook een echte tranentrekker en door de dapperheid van allereerst Guusje en daarnaast haar familie, krijg je bovendien een diep respect voor hen.
Meer lezen? http://www.kanjerguusje.nl
Uitgever: Boekendodo http://www.boekendodo.nl
Prijs: € 19,95

1 191 192 193