De MET-therapie

Op 21 maart 2010 besluit ik om een boek te gaan schrijven.
Mijn hoofd zit al jaren vol, barstensvol gevoelens en flarden tekst die ik gewoon kwijt wil. Het is inmiddels complete chaos in mijn hoofd. Ik heb drie jaar WW, twee jaar Ziektewet en een aantal jaren WIA achter de rug. Zonder enig perspectief op een baan of herstel van mijn psychische gezondheid.
Na zoveel jaren is dat verdomde slopend.
(meer…)

Rode draad

Sinds begin 2012 schrijf ik deze columns.
Dat was op uitnodiging van Eva die ook mijn boek had gelezen. Een mooie recensie van haar hand vind je op mijn website. Onze afspraak was dat ik zou gaan schrijven over het thema: Wat heeft je gemaakt tot wie en wat je nu bent? Dat vond ik een heel uitdagende “opdracht” en een fraaie rode draad in mijn nog te schrijven verbale exercities.
(meer…)

De Paus

Op maandagochtend 11 februari 2013 maakte paus Benedictus bekend dat hij zijn ambt als paus zal neerleggen. Voordat ze hem, zoals bij zijn meeste voorgangers het geval was, na zijn laatste adem-tocht tussen zes plankjes naar zijn laatste rustplaats dragen.

Afgelopen donderdag, 28 februari 2013, was het dan zover.
Nu nog wachten op de witte rook. (meer…)

Mijn feestneus

“Mien waar is m’n feestneus, Mien waar is m’n neus.
Waar is m’n feestneus gebleven?”
Toon Hermans schreef het liedje in 1968. Zeker de wat oudere lezers kunnen zich dat liedje van Toon vast nog wel herinneren. Destijds een carnavalstopper! Inmiddels al 45 jaar geleden! Tjonge, wat word ik oud. Nou ja, ik kan er niet mee zitten. Blij dat ik oud word; dood ga ik toch.
(meer…)

Cognitieve Gedragstherapie (CGT)

In mijn vorige columns heb ik al een tweetal therapieën beschreven. Als eerste de psychomotorische therapie en als nummer twee de Gestalttherapie. Vandaag aandacht voor mijn derde poging om via professionele hulp van die ellende af te komen, die (inmiddels chronische) depressiviteit heet. Ik ga bij een psycholoog een cognitieve gedragstherapie volgen. In therapeutisch opzicht heb ik inmiddels ongeveer alles uit de kast gehaald wat een mens in dat opzicht kan doen. Alleen: bij mij schieten al die therapieën voor geen meter op.
(meer…)

Alcohol

Ook schrijvers hebben -terecht of onterecht- de naam om regelmatig behoorlijk wat alcohol te nuttigen. Kennelijk zijn ze dan, wat schrijven betreft, op hun best, zo wordt verteld. Of dat zo is? In mijn ogen is het glas altijd half vol en niet half leeg. Er zijn mensen die daar andere associaties dan optimisme en positieve gedachten bij hebben. Het zal wel. Bovendien noem ik mijzelf geen schrijver, dus dat scheelt alvast.
(meer…)

Vis op vrijdag

Iedere vrijdag eten we vis.
Jawel, iedere vrijdag vis. Of vissticks.
Voor kenners lijken die laatste in de verste verte niet eens op vis. Zelf ben ik bepaald niet zo’n fijn-proever en al helemaal geen maître de la cuisine. Ondanks alle goede bedoelingen om ook mijzelf eens op culinair gebied te overtreffen is mij dat nooit gelukt. Zodra de aardappels op de kookplaat staan, durf ik de keuken al niet meer uit. Ik word dan ook bloednerveus als je mij in een keuken neerplant.
(meer…)

Kerstmis

Het is bijna Kerstmis.
Wat wil ik daar eigenlijk over schrijven?
In ieder geval niet over dwarrelende sneeuwvlokjes. Zo romantisch ben ik niet. Een witte deken als een schitterende, stralende sprei over het land? Ook niet. Misschien regent het met kerst wel zoals het lang niet meer geregend heeft. Daar waag ik mij niet aan. Ik wil niet het risico lopen dat mijn column al op de dag van verschijnen achterhaald is. Ik ben ook niet zo devoot dat ik mijn inspiratie ontleen aan allerlei diepgelovige beschouwingen.
(meer…)

Piano

Een piano, toetsen, zwart en wit.
Ach, het leven bestaat natuurlijk uit meer dan alleen maar zwart en wit.
Witte toetsen worden vaak geassocieerd met vrolijkheid, blijheid. Zwart staat immers voor droefheid, rouw. Maar op een piano met alleen maar witte toetsen kun je geen vrolijke muziek maken. Het is de combinatie en harmonie daartussen die losse tonen tot muziek maken. (meer…)