Meer dan regelmatig denk ik: was het maar zover. Gewoon, er niet meer zijn.
Waarom? Ik weet het niet. Hoe het er daarna uit zal zien interesseert mij voor geen meter. Lijkt me heerlijk dat er gewoon niks meer is. Geloven in een hiernamaals is verspilde energie.

Hoe voelt het als ik gewoon dood ben?
De laatste tijd denk ik regelmatig aan de dood. Komt niet door mijn leeftijd maar door die ellendige chronische depressie. Die beheerst mijn leven van alledag, al meer dan tien jaar. Die asgrauwe, gitzwarte dagen waarin ik niet meer begrijp waarom ik er nog ben. Niet alleen maar wel o zo eenzaam. Ik leef in een bekrompen wereldje. Denk ik. Op zo’n momenten wil ik er eigenlijk ook helemaal niet meer zijn. Ik ben een eeuwig optimist maar regelmatig zie ik alleen nog maar de schaduwkanten van het leven. Zo ken ik mijzelf niet maar zo ben ik wel. Die ellendig lange tunnel waarin ik het lichtje aan het einde niet meer zie. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Waarom ben ik er nog? De wereld is vast vele malen beter af zonder mij. Zo voelt mijn depressie.

Moe op, moe naar bed. Overdag voer ik geen klote uit. De wil is er wel maar niet de energie. Volstrekt apathisch, het interesseert mij allemaal niet meer. Totaal geen zin om wat dan ook te doen. Het enige dat ik doe is wat aankloten op Facebook. Voor de rest op geen enkele manier in beweging te krijgen. Ieder lullig klusje doemt voor mijn ogen op als een onoverkomelijke berg. Ik wil wel maar het gaat niet meer. Ik ontwikkel een aversie om wat dan ook te doen in de wetenschap dat mijn vrouw en kinderen het wel zullen doen. Vooral door hen ben ik een gelukkig mens. Dag in dag uit dragen zij de lasten. Mijn depressie begrijpen lukt hen nooit. Logisch. Ik begrijp het zelf niet eens. Begrijpen kunnen alleen lotgenoten.

Ik walg van mijzelf. Zo ben ik niet, zo ben ik nooit geweest.
Deels in eigen beheer bouwen wij een huis. Vloeren leggen, plafond maken, badkamer betegelen en sanitair plaatsen, elektra, de tuin aanleggen en onderhouden. Ik doe het allemaal zelf. En vandaag de dag? Soms kan ik nog geen lamp in een fitting draaien. Ik blijf mij alsmaar vergelijken met vroeger. Dodelijk voor mijn humeur. Raak je vanzelf gefrustreerd.
Een hersenbloeding, been gebroken en tien dagen later mijn arm. Alles in de laatste vier jaar tijd. Degenen die mij al langer kennen weten ervan. Operaties aan been en arm niet echt succesvol. Mijn wereld is in een paar jaar tijd ontzettend klein geworden. Dat hakt er behoorlijk in. Accepteren is een moeilijk proces.

Fysieke beperkingen zijn tot daar aan toe maar mijn chronische depressie is vele malen erger. Ik bén mijn depressie zeker niet. Ik ben vele malen meer dan enkel dat. Ik heb zoveel meer te bieden en dan denk ik wel eens: wat dan? Nou ja, ik schrijf stukjes voor Banger Sisters. Niks om trots op te zijn omdat ik graag schrijf. Kan alleen in mijn goede dagen. Meestal schrijf ik er dan ook een paar op een dag omdat ik weet dat het even later niet meer kan.

En voor de rest doe ik eigenlijk helemaal niks. Ik verveel me rot. Hoe krijg ik de dag kapot?
Ik ga maar wat lezen, puzzelen en wacht tot het avond is. Kan ik weer voor de buis. Naar bed. Ik zou nog zoveel mooie dingen willen doen. Ik heb een hele waslijst in gedachten maar ik weet dat het slechts een utopie is. Zo gaat het al tien jaar.

Ik wil o zo graag maar het gaat niet meer.
Dat heet depressie.

 


Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!

written by

11 comments on “Depressie”

  1. Grote bewondering dat je dit met ons lezers deelt Rob.
    Kon ik maar toveren dan zei ik: ‘hocus pocus depressie weg…
    Buiten het feit dat ik niet kan toveren, ligt het ook niet zo simpel.
    Accepteren dat je niet meer kunt wat je altijd deed is moeilijk. Weet er alles van.
    Acceptatie is een lang en frustrerend proces. Met geen pen te beschrijven, maar wel pijnlijk en verdrietig te voelen. En als je denkt dat het accepteren zijn plaats heeft gevonden komt er altijd wel weer een moment dat je weet: ‘nee’ dus. Het zal altijd een gevoelig plekje blijven…denk ik.

    Gun je graag een leuker leven Rob en hoop dat er ook weer mooie dagen komen voor jou.

    Lieve groetjes en veel sterkte,

    Mieke

  2. Lieve Rob,

    Meer dan erg dat de tentakels van een depressie je opnieuw hebben aangeraakt waardoor je leven tot stilstand lijkt gekomen. Blij ben ik met jouw woorden op papier waarin je deelt hoe jij je voelt. Weet dat ik met je meeleef. Ik hoop van harte dat de dagen dat dit vreselijke depressiemonster jou in de greep houdt niet te lang duurt. Stuur je een knuffel, Truus

  3. Lieve Rob,

    Herkenbaar, alleen ben ik blij dat mijn depressie mij nog niet zo in de greep heeft. Misschien dankzij antidepressiva.
    Maar ook herken ik dat sombere, vroeger was alles beter. Het is moeilijk om in het nu te leven en toch is dat wat ik elke keer probeer. Leven in het nu, in het moment.
    Bewondering dat je zo open en eerlijk erover schrijf. Depressie is gewoon k….!
    Depressie is eigenlijk niet te beschrijven, het is er gewoon.

    Sterkte!
    Ook al voelt dit als een soort loze woorden, je mag er zijn!!! Herhaal dat maar aantal keren per dag.

    Liefss,
    Paulien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.