Niet de eerste keer maar ik begin weer eens aan een column waarvan ik geen flauw idee heb waar die zal eindigen. Omdat het over een onderwerp gaat waar ik totaal geen verstand van heb. Pessimisme is mijn ding nu eenmaal niet. Toch leuter ik wat omdat ik er wel een mening over heb.

Pessimistisch zijn. Het is geen ziekte maar je eigen keuze.
Ik kan het niet. Als eeuwig optimist zie ik altijd de positieve dingen in het leven. Zo leef ik, zo denk ik. Nooit anders gedaan en ik heb een meer dan heerlijk leven. Altijd al gehad. Zelfs toen ik trouwde, dacht ik: slechter kan altijd nog. Dat was veertig jaar geleden; zij kan wel wat hebben.
Waarom zou ik mij nu zorgen moeten maken over iets wat er misschien ooit nog zou kunnen komen? Of niet natuurlijk. Zonde van de tijd.

Als ik dit zo schrijf, weet ik dat ik weer opmerkingen krijg. En jouw chronische depressiviteit dan? Je eigen longkanker en alles wat daarbij komt kijken? De onzekerheid hoe dat allemaal gaat aflopen? Ja, zo weet ik er nog wel een paar van de laatste jaren. Mijn hersenbloeding, insulten, gebroken been en arm binnen tien dagen, mijn jaarabonnement bij de ziekenhuizen in de regio. Dag meneer Van Spanje, bent u er weer? Menschen, dat gaat alleen maar over simpele feiten. Veranderen kan ik ze niet. Wel de manier waarop ik er tegenaan kijk; die maakt het verschil. Met balen, in zak en as zitten en hangende mondhoeken van troosteloosheid verander ik die feiten evenmin. Waarom zou ik dat dan doen? Ieder alternatief voor een positieve kijk op het leven is een stap terug.

Klagen is volstrekt zinloos. Optimisme verandert ook de feiten niet maar het leven komt vaak wel weer wat vrolijker over. Niet alleen voor jezelf maar ook voor een ander. Ik weet het uit ervaring. Accepteren is vaak maar al te moeilijk. Jaren geleden heb ik dat geleerd en daar ben ik meer dan blij om. Dag in, dag uit.
Nu ik het toch over klagen heb. De betekenis van dat woord ken ik niet eens dus zoek ik het op. Heel lange waslijsten van synoniemen die niet echt getuigen van een vrolijke manier om naar het leven te kijken. Een willekeurige greep. Kankeren om met een mooie te beginnen. Emmeren, jammeren, zaniken, zemelknopen, klooien, mauwen, kreunen, lamenteren. Eerlijk gezegd vind ik kutkammen nog wel de allermooiste. Het staat er echt. Word je toch niet goed van. Kutkammen. Laat maar.

Natuurlijk kan het altijd nog erger. Dan heb ik het over fatalisme: alles wat je doet, is op voorhand al bepaald door het lot. Je gooit een dobbelsteen. Op geen enkele manier kun je zelf bepalen hoe je leven er uit zou kunnen zien. Alles ligt immers al vast. Je staat volstrekt doelloos en zinloos in het leven. Je zit gewoon je tijd op aarde uit en dat was het dan. Denk er maar van wat je wilt maar wie verzint zo’n onzin?

Nooit heb ik mij laten leiden door problemen of onmogelijkheden. Ik vertrouw te allen tijde op een goede afloop. Zelden dat het anders uitpakt. Mogelijke problemen kun je altijd vertalen in kansen en mogelijkheden. Gewoon, de zonnige kant. Niet slechts hopen maar vertrouwen.

En voor die spaarzame momenten waarin ik denk dat het toch eens tegenzit?
Dan denk ik opnieuw. En weet dat er meer wegen zijn die naar Rome leiden.
Zo blijft het leven mooi.

 

 


Meer columns van Rob van Spanje?
Lees zijn bundels Vis op vrijdag, Ik hengel maar wat en Stukjes!

 

written by

1 Comment on Pessimisme

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.