Regelmatig komt er wel zo’n opmerking langs.
Schrijvers zijn vaak alleen maar dol op publiciteit. Ze willen simpelweg aandacht. Waarom leggen ze anders hun hele ziel en zaligheid bloot in wat ze denken wereldkundig te moeten maken in een boek, column, gedicht. Zelfs op social media?

Ik krijg de neiging om een heel sarcastisch stukje te schrijven.
Over degenen die zo’n losse flodder braken. Doe ik niet. Misschien is inzender wel een arme zielenpoot die zelf graag even in de belangstelling wil staan. Ik twijfel telkens weer tussen domheid, volstrekte onwetendheid of bekrompenheid. Misschien getuigt zo’n kreet wel van door niemand begrepen intelligentie. Laat ik zeggen dat ik het antwoord niet weet; wil ik ook niet weten. We leven in een vrij land en iedereen mag zeggen wat ie wil. Mooi toch.

Graag hou ik dingen zo simpel mogelijk.
Taal is het belangrijkste communicatiemiddel van mensen. Gewoon in contact komen met anderen, van gedachten wisselen, gevoelens uiten. Het enige dat we doen is spelen met wat woorden. De meesten doen dat gewoon door te praten. Een schrijver gebruikt graag het geschreven woord. Een musicus muziek, een beeldhouwer hamer en beitel. Schilders, acteurs, cabaretiers, clowns; ieder heeft zo z’n voorkeur.
Waarom ze dat doen? Misschien om een ander een lach of moment van ontspanning te bezorgen. Om mensen een boodschap mee te geven; even te laten nadenken. Misschien wel om gewoon op creatieve wijze de eigen gevoelens te uiten. De manier waarop maakt iedereen zelf wel uit. Hoeven anderen niet te doen. Dat maakt het leven ook zo gevarieerd en leuk.

Ik ben bepaald niet gewend om negatief te denken. Telkens weer probeer ik in het leven te luisteren naar de muziek, niet de wanklanken. Ik hoor ze wel. Toch kijk ik even door de ogen van een ander naar mijzelf. Ben ik publiciteitsgeil? Is dat de belangrijkste reden waarom ik schrijf?
Dacht het niet. Zit ik echt niet op te wachten. Bij een enkel woord krijg ik regelmatig allerlei associaties die vaak niets van doen hebben met dat ene woord. Noem het fantasie. Maakt geen bal uit maar voor mij is het vele malen meer. Ben ik uit op aandacht? Ik kan mij niet één reden bedenken waarom. Ik schrijf omdat dat voor mij best wel belangrijk is. Zo kan ik mijn gevoel gemakkelijk uiten en misschien een stukje herkenning bij anderen. Mooi toch? Begrijp je dat niet? Je zult het waarschijnlijk nooit begrijpen. Waarover ik schrijf en waar mijn grenzen liggen bepaal ik zelf wel; hoeft een ander niet voor mij te doen. Ik zeg gewoon wat ik wil zeggen, niet wat anderen willen horen.

Natuurlijk zijn ook de vooroordelen over schrijvers wel bekend. Een heel eenzaam beroep. Stevige drinkers anders kunnen ze niet schrijven. Kunnen niet verder kijken dan hun eigen bekrompen horizon. Zegt meer over degenen die zo denken dan over degenen over wie ze het denken te hebben.
Ik prijs mij gelukkig dat schrijven niet mijn beroep is. Ik vind dat gewoon meer dan leuk. Mag het?
De rest van die onnozele stereotypen? Laat maar. Zonde van mijn tijd.

Scheer anderen niet over dezelfde kam.
Niemand kan in mijn hoofd kijken.

 


Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.