Tante Door zat in haar kamer in de revalidatiekliniek een beetje te suffen in haar rolstoel toen haar oudste zoon, de belastingman, binnenkwam.
‘En moeder, hoe gaat het vandaag?’
Tante Door ging meteen rechtop zitten en haalde nonchalant haar inmiddels tengere schouders op. ‘Met mij gaat het best. Weinig tegenspraak in huis, dus ook geen mensen om heibel mee te maken, dat zie je wel,’ voegde ze eraan toe terwijl ze met haar armen de lege kamer leek te willen omvatten.
Haar zoon schoof een stoel bij en ging zitten. ‘Gelukkig maar, daar ben ik blij om, want ik heb een prettige mededeling voor u. Ik heb zojuist de arts gesproken, u mag binnenkort op proefverlof.’

Tante Door keek haar zoon met grote ogen aan. ‘Proefverlof? Dat klink behoorlijk onheilspellend. Gut, ik lijk wel een crimineel die goed zijn best heeft gedaan in de TBS-kliniek en als beloning even naar huis mag. Krijg ik een begeleider mee of moet ik een enkelband om?’
Haar zoon grinnikte even voor hij verder ging. ‘Eerst moeten mijn broertje en ik de flat in orde maken, zodat er niet het een of ander zal ontsporen. We maken een verhoogd toilet, een papegaai boven uw bed en we gaan de slaapkamer een beetje verbouwen zodat u de kortste route naar de badkamer kunt nemen in plaats van de toeristische route door de huiskamer.’
‘Ach, jongen toch, wat moeten jullie veel doen! Kan dat wel allemaal? Je broer zit met zijn werk en jij bent wel met pensioen maar je hebt ook genoeg te doen.’
‘Ja hoor moeder, dat lukt allemaal prima en als we klaar zijn met alle klusjes gaat mijn schoonzusje er nog eens met een sopje overheen zodat u in een blinkend schoon huisje van uw verlof kunt gaan genieten.’
Tante Door pinkte een traantje weg. ‘Ach, ach, als ik jullie toch niet had!’
‘Ja, ja, en allebei uw ogen niet, dan was u hartstikke blind,’ zei haar zoon gemaakt ongeduldig. ‘Ondertussen moet u natuurlijk wel uw best blijven doen met de fysiotherapie.’
‘Maar dat doe ik toch jongen. Ik leg nu al de veertig meter in twee minuten af. Ja kijk, ik weet ook wel dat ik daar Sotchji niet mee haal,’ zwakte ze haar eigen prestatie wat af. ‘Maar het is toch weer een persoonlijke record.’
De belastingman klopt vriendelijk op haar hand. ‘En zorgen dat u zelf uw bed in en uit komt, voor als u ’s nachts behoefte heeft aan ontspannende sanitaire stop. Er is dan niemand die u in of uit uw mandje kan hijsen. Maar voor overdag we regelen thuiszorg.’
Tante Door trok haar hand terug. ‘Thuiszorg? Die gaan natuurlijk in mijn spullen zitten. Want ook al heb ik geen geld, ik heb wel spullen. Nee hoor, dat lijkt me helemaal niks. Moet je opletten, die gaan zich overal mee bemoeien. Nee, daar komt niks van in. Wat moet ik met zo’n vreemde in huis?’ vroeg ze argwanend.
‘Zo’n vreemde zit niet aan uw spullen,’ zei haar zoon geduldig. ‘Zo’n vreemde loopt uiterst zorgzaam en gedienstig achter u aan. Ze kan u helpen met het aandoen van die buitengewoon aantrekkelijke steunkousen, u helpen met aankleden, douchen, en alles waartoe u op dit moment nog niet in staat bent.’
‘O. Nou. Het zal wel.’
‘Echt, moeder, het zijn allemaal bijzonder aardige mensen’
‘Vooruit dan, misschien is het wel beter dat er iemand komt voor die rotkousen,’ gaf ze zuchtend toe. ‘Die krijg ik zelf nooit aan. En trouwens, zo aantrekkelijk zijn die dingen niet, het enige aantrekkelijke eraan is dat mijn benen dunner lijken. De verzorgsters hier moeten elke ochtend onvermoede krachten aanboren om die krengen aan te krijgen, met vuurrode koppies zuchten en steunen ze wat af tijdens dat leuke klusje. Als die rotdingen eindelijk aan zijn, zeg ik maar niet wat ik ervan vind. Moet je nou eens kijken,’ zei ze verontwaardigd en wees op haar benen. ‘Dat onderstel van mij ziet er toch uit als twee gestopte worsten?’
Haar zoon knikte. ‘Maar wel slánke worsten.’

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.