'Mag ik een Latte Machiato van je, alsjeblieft?'  Ze was slank, trendy en Mark moest steeds naar haar lange steile haar kijken dat zo glad over haar schouders viel.  'Natuurlijk, ik kom het zo bij je brengen' zei Mark. ' Heb je ook zoetjes?' vroeg ze. 'Ja hoor' , zei Mark, 'Ik breng ze wel samen met je Latte'. Mark had haar nooit eerder gezien bij Koffies&Literatuur. Ze liep met haar laptop naar het midden van de zaak en ging zitten aan de robuuste houten leestafel. 'Who wants to be right as rain', zong Adele op de achtergrond. Tijdens het maken van de Latte staarde Mark naar buiten. Een vroege zon scheen naar binnen. Op het pleintje, dat intiem aanvoelde, ondanks dat het midden in de binnenstad lag, was het nog rustig. Een paar vogels pikten midden op het plein wat kruimels op. Waarom kon hij niet volmaakt gelukkig zijn op zo'n zonnige morgen als deze, vroeg Mark zichzelf zich af.

 Het was vrijdag, zestien Februari in het jaar 1990, de dag dat ik werd  geboren met de namen Frank Christiaan Broekman. Ik zag het daglicht voor het eerst in Enschede, tenminste, zo noemen ze dat. Maar met een lengte van 47cm kwam je toen der tijd terecht in een coufeuse. Ik was te klein, maar heb nadien nooit aan mijn ouders durven vragen of er een moment van "vrezen voor mijn leven" was. Die vraag heb ik weggelegd, en waarom? Omdat ik tot op de dag van vandaag leef, waarom zal ik dan mijn verwekkers lastig vallen met een leven of dood vraag?

 1256, Orléans. Charles Dupoint, zoon van Ludwig, een kasteelheer. De jonge ridder wou op een dag zijn vader gaan bezoeken, maar wat eerst een rustig bezoek zou moeten worden, krijgt een heel andere afloop...

 In het afstervende licht van de dag liep Sam naar huis. Een jonge man met een oud hart. Of, zoals zijn baas hem noemde; een droogstoppel.
Sam had zwart, slordig geknipt haar en zijn gebogen houding verried de last van een onbevredigend leven als tapijtverkoper.
Het sombere, vochtige kamertje boven de stomerij verdiende nauwelijks het predicaat 'huis', maar na een vermoeiende zaterdagmiddag in de winkel bood het een veilige beschutting voor Sams verwarde gedachten.
In zijn hoofd klonk de echo van stemmen door, afkomstig van de stroom van besluiteloze klanten die zijn goed gemeende advies in de wind sloegen. Op zeurende dagen zoals vandaag vroeg hij zich verwonderd af hoe hij in vredesnaam tussen de tapijten terecht gekomen was. Het antwoord ontglipte hem, zoals iedere keer als hij er over nadacht. Er bleef slechts een vaag gevoel van onbehagen over.