Auteurs with Talent: Poussainblik

Het begon allemaal als een grap. We stonden voor de schilderijen van Poussain in Londen. Anna zei dat ze het direct herkende. Die blik op de gezichten van de mannen en vrouwen op de schilderijen. Dat is precies de manier waarop jij altijd naar mij kijkt, beweerde ze. Vol aanbidding. Sinds die dag riep ze plagerig dat ik met mijn Poussainblik keek. Soms als ik vertederd naar haar staarde, soms als ik haar wilde kussen. Zelfs in gezelschap kon ze het niet laten. Onze vrienden dachten dat het grapje ontstaan was, omdat ik in La Rivière geboren ben. Dit kleine dorp ligt naast Les Andelys, de geboorteplaats van Nicolas Poussain. Niets was minder waar. Hoe kon ik weten dat deze grap mijn ondergang zou worden?

Tevreden laat ik mijn blik door de ruimte dwalen. Eindelijk heb ik mijn doel bereikt. Mijn schilderijen worden tentoongesteld in de belangrijkste galerie van Parijs. Fotografen van alle belangrijke kranten zetten mijn enorme doeken op de foto. Spuitbussen gebruiken in plaats van kwasten is het keerpunt in mijn carrière geworden. En Anna natuurlijk. Overal hangen levensgrote naaktportretten van Anna. Levensgroot, maar niet levensecht. Door mijn schildertechniek en kleurgebruik moet je weten dat Anna voor alle schilderijen model gestaan heeft. Trots laat ik ze nu zien. Ik ben niet langer beducht voor de opening, de collega’s, de critici, de vrienden.

De galerie loopt vol gasten. Op een dag als deze ziet de één er nog mooier uit dan de ander. De kakofonie van kleuren doet haast zeer aan mijn ogen. Onwillekeurig zoek ik tussen al die mensen naar Anna. Wat is ze toch mooi. Na al die jaren ben ik nog steeds verliefd op haar. Ze staat te praten met twee aankomende talenten, Gill en Yves. Anna is gekleed in het rood. Rode jurk, rode pumps. Zo zie ik haar het liefst. Anna lacht hard en gooit daarbij haar hoofd helemaal achterover. Als ze zich naar me omdraait, bevriest de lach op haar gezicht. Ik realiseer me dat ik haar weer aanstaar met mijn Poussainblik. Een beetje uit mijn evenwicht gebracht, pak ik een glas champagne van een dienblad. Langzaam beweeg ik me, vriendelijk knikkend naar de gasten, richting Anna.

         “ Hallo, Léon,” begroet Gill mij, “ we hebben het net over je doeken. We vroegen ons net af wie het succes van een schilderij het meest bepaalt? De schilder met al zijn talent of het model?” Hij kijkt me vragend aan.

“ Wat denk jij?” Ik strijk met mijn hand over mijn kin. Glimlachend om mijn eigen ijdelheid als ik het Zappa-baardje voel, dat ik speciaal voor deze dag heb laten staan, laat ik een pauze vallen.

“ Tja, Léon, wat denk jij?, dringt Yves aan. Ik kijk de kring rond en zeg dan:

“ De juiste combinatie.” Weer blijft het stil.

“ Elke kunstenaar heeft zijn muze nodig om het beste uit zichzelf naar boven te halen.” Uiteraard haasten Gill en Yves zich om dit te beamen.

“ En,” zegt Yves vilein, “ vertel ons je geheim. Hoe heb je Anna zo ver gekregen voor jou te poseren? ” Zonder bezitterig te willen doen, leg ik mijn arm losjes om Anna’s middel.

“ Geheim, geheim…”, herhaal ik, “ vanaf het moment dat wij elkaar zagen, wist ik dat Anna mijn model zou willen zijn.” Sterker nog, dacht ik bij mezelf, wist ik dat we geliefden zouden worden. Vergis ik me of voel ik Anna enigszins verstijven? Ze zegt niets. Ze draait zich van me af. Dan propt iemand zich bruusk tussen Anna en mij. Catherine, de eigenaresse van de galerie, grijpt ons beiden bij een arm en leidt ons naar voren. De officiële speeches starten. Het liefst zou ik er met Anna tussenuit gepiept zijn, maar berust erin dat dat niet lukt. Na een knipoog naar Anna, besluit ik van alle lof te genieten.

“ Wat ga je doen?” Ongerust ren ik achter Anna aan naar boven. Middenin een spetterende ruzie rent ze de kamer uit.

“ Mijn koffer pakken, wat denk je anders?” Haar stem slaat over. Woest trekt ze haar koffer onder ons bed vandaan en smijt hem erop. Ze rukt de kastdeur open en zonder ergens op te letten, propt ze haar kleding erin.

“ Anna, “ probeer ik,” laten we erover praten.”  Ze trekt een la zo hard open dat deze op de grond klettert.

“ Anna, ik hou van je.” Ze bukt zich en met een handvol slipjes gilt ze:

“Die stomme aanbidding van jou ben ik zat. Ik ben verdomme je messias niet. Of nee, nee, je beschouwt mij als een object, je gouden kalf.” Ze blijft doorgaan met alles in haar koffer proppen.

“ Ja, je gouden kalf, dat ben ik voor je!” Ze ploft bovenop het deksel van haar koffer in een poging die dicht te krijgen.

“ Ik ben een mens,” gaat ze hijgend verder,” een vrouw van vlees en bloed. Ik wil niet aanbeden worden, maar bemind. Bemind om wie ik ben.” Ze haalt de koffer, die eindelijk dichtzit, van bed en zeult hem naar beneden. Onderweg naar de deur pakt ze haar sleutels van het randje van de spiegel.

“Anna, wacht!” roep ik. Anna draait zich met de voordeur in haar hand om en zegt ineens ijzig kalm:

“Het heeft geen zin, Léon, ik trek bij Gill en Yves in. Het is over.” Als getroffen door de bliksem blijf ik staan in de gang. Met een zachte klik valt de deur achter haar dicht.

Ik weet het zeker. Er zit maar één ding op. Vastberaden loop ik op Trafalgar Square. Ik ben mijn hele leven nooit goed geweest in het vinden van de weg. Toen Anna nog bij me was, hoefde dat ook niet. Anna wist altijd perfect welke richting we uit moesten. Een kille rilling trekt langs mijn ruggengraat. Vandaag weet ik precies waar ik heen moet. Ik neem de Portico-ingang aan de voorzijde. Van het eerdere bezoek aan de National Gallery weet ik dat ik geen kaartje hoef te kopen. Ik loop rechtstreeks de trap op. Op de eerste etage gekomen, sla ik linksaf. Als ik via een kleine kamer in zaal negentien kom, zie ik de schilderijen van Poussain direct hangen. Ik blijf een tijdje stil staan kijken. Zo zacht als ik kan, drentel ik een aantal malen heen en weer tussen ‘De aanbidding door de herders’ en ‘De aanbidding van het Gouden kalf’ .Ik weet het zeker. Niemand zal meer overkomen wat mij overkomen is. Die gezichten, die aanbiddende gezichten moeten weg. Geen mens mag ze meer zien. Als de suppoost de hoek om verdwijnt, haal ik de spuitbus uit mijn binnenzak. Ik spuit de herders vol rode verf. Vanuit mijn ooghoeken zie ik de suppoost terugkomen. Het kan me niets schelen. Mijzelf kan ik niet meer redden. Alle geliefden van de wereld nog wel. Snel schiet ik opzij en begin opnieuw te spuiten. Van ‘De aanbidding van het Gouden Kalf’ is ook haast niets meer te zien. Ik blijf spuiten totdat ik met een ijzeren greep wordt vastgepakt. Ik laat me gewillig wegvoeren en mompel: “Nooit meer een Poussainblik, nooit meer.” Ik voel me bevrijd.

                                                                 
Juryoordeel
Mel Hartman
Schrijfstijl
Redelijk vlot geschreven, maar te veel korte zinnen waardoor het minder soepel leest.

Inhoud

Verloren liefde en de consequenties. Een originele benadering, meeslepend geschreven.

Punten van kritiek

De korte zinnen, maar naar het einde van het verhaal toe stoort het minder.

Conclusie

Mooi, meeslepend verhaal met een originele invalshoek.

Eindoordeel

8,5

Patricia Vlasman
Schrijfstijl
Mooie heldere schrijfstijl met een goede afwisseling van lange en korte zinnen.

Inhoud
Het verhaal over een kunstenaar en zijn fascinatie/aanbidding voor zijn vriendin, zijnde zijn muze.

Punten van kritiek
Het verhaal begint sterkt. Vanaf de eerste zin weet de auteur de aandacht vast te houden en wordt een mooie spanningsboog opgebouwd. Echter, aan dit stuk komt abrupt een einde wanneer het middenstuk aanbreekt. Van het een op het andere moment eindigt de scene van de expositie en val je als lezer in een ruzie tussen de twee hoofdpersonages die thuis plaatsvindt. Dus vanaf het stuk beginnend met de zin ‘wat ga je doen’ kom je als lezer in een hele andere setting terecht. Deze overgang komt volledig uit de lucht vallen. Dat is in mijn optiek jammer. De auteur had de scene van de tentoonstelling kunnen uitschrijven alvorens plompverloren met een nieuwe setting aan te komen. Het slotstuk daarentegen zit strak en goed afgewerkt in elkaar.

Conclusie
Een mooie en pakkende schrijfstijl. De auteur weet goed spanning op te bouwen en heeft oog voor een goede afronding. Echter, de overgang van het middenstuk naar het eind had wat meer uitgeschreven kunnen worden. Als de auteur daar nog een alinea aan wijdt zit het verhaal op en top in elkaar.

Eindoordeel
8

Evelien van Steenis
Schrijfstijl

Een redelijk vlotte schrijfstijl.

Inhoud

Leon, een kunstenaar, heeft zijn schilderijen ten toon gesteld in een galerij. Zijn grootste trots is het model van zijn schilderijen, zijn schoonheid, zijn wonder, zijn geliefde Anna. Wat hij echter niet weet is dat Anna hem op een brute manier verlaat en zijn leven totaal veranderd.

Punten van kritiek

- Let goed op de leestekens, met name de punt en de komma. Bijvoorbeeld: ‘De aanbidding van het Gouden kalf’ . <- De punt moet achter het woord kalf en voor de aanhalingstekens.

- Je schrijft het verhaal in tegenwoordige alsmede in verleden tijd. Kies een van de twee.

- Let goed op de woordvolgorde en lees de zinnen hardop. Bijvoorbeeld: ‘dat Anna voor alle schilderijen model gestaan heeft.’ Wijzig deze zin naar: ‘dat Anna voor alle schilderijen model heeft gestaan.’

- Let goed op de ‘overbodige’ spaties. Het valt me op dat iedere zin in de dialogen beginnen met een spatie. Om het wat duidelijker uit te leggen, maak ik de overbodige spatie rood en dik gedrukt.

“ Tja, Léon, wat denk jij?, dringt Yves aan. Ik kijk de kring rond en zeg dan:

“ De juiste combinatie.” Weer blijft het stil.

“ Elke kunstenaar…

- Let goed op de hoofdletters. Bijvoorbeeld de naam Yves vilein. Ook de achternaam begint met een hoofdletter.

- Je springt van de hak op de tak. Zo staan we in de galerij en gaan ze een speech houden en zo staan we in de slaapkamer ruzie te maken. Wat gebeurt er daar tussen in?

- Mooie afwisseling van korte en lange zinnen. Goed gedaan!

Conclusie

Een roman waaruit blijkt hoe iemand zich anders kan gedragen na een gebroken hart. Jammer van de punten van kritiek, deze tellen mee in het eindoordeel. Werk hieraan en oefen veel.

Eindoordeel

7

Yvonne van der Wal
Schrijfstijl

Rustige, prettig leesbare stijl.

Inhoud

Een kunstenaar is verlaten door zijn vriendin.

Punten van kritiek

Weinig op aan te merken. Het enige minpuntje was dat de scènes opeens ‘versprongen’.  Zo zit je als lezer nog in de galerie, en zo zit je opeens in de ruzie tussen de kunstenaar en zijn vriendin. Maar dat maakt het anderzijds ook weer niet te langdradig en met een film gebeurt dit ‘verspringen’ eveneens. De personages hadden wat mij betreft ook iets meer uitgewerkt mogen worden.

Conclusie

Een mooi verhaal over liefde dat mijn aandacht vasthield.

Eindoordeel

8

* Je kunt tot 30 december 2011 op dit verhaal stemmen. Alle stemmen die daarna binnenkomen, worden niet meegenomen *