Journalist of ondernemer. Succesvol en een wereldreiziger. Doctorandus. Piloot. En rijk. In elk geval ongelooflijk rijk. Inmiddels ben ik een jaar of vijftien verder en moet toegeven dat rijk is veranderd in Vinex-wijk. De tijd ging zo snel en ik ben er blijkbaar toch ingetrapt.
De eerste keer dat ik haar zag was in een verpleegstersuniform. De lakleren variant. Ik was terecht gekomen op een Hawaïaans themafeest en ze viel nogal op tussen de hoelameisjes. Haar totaal misplaatste zelfverzekerdheid was het volgende wat me opviel. Mijn meisje. Ze ging met me mee en is altijd gebleven. Mijn meisje werd mijn vrouw, en een beetje extra. Een kilo of twintig om precies te zijn. Waar we vroeger uren konden praten over onze dromen, kijken we nu vooral naar de dromen van anderen. Op televisie. Ik voel me een Clark Kent, vechtend met de knoopjes van zijn blouse en ze gaan maar niet los.
Ik zie hem nog staan, 14 jaar, 7 maanden en 3 weken geleden. Met gunstige lampen en mijn ogen tot spleetjes geknepen kan ik die jongen nog zien zitten, diep verstopt in de bankhanger die zich mijn echtgenoot noemt. De eerste keer dat ik hem zag was de avond niet al te best begonnen. Ik had twee uitnodigingen door elkaar gehaald en stond in een leren verpleegstersuniform op een Hawaïfeest. Zijn lach was minder sarcastisch geweest dan de meesten die me die avond waren toegeworpen en geheel tegen mijn principes in ben ik met hem meegegaan die avond. Ik was al hoerig toen ik binnenstapte dus hoe ik het feest verliet maakte ook niet meer uit. Ik kwam –zo'n drie keer-, ik zag –dat zijn inrichting eigenlijk best meeviel- en ik overwon elke vorm van bindingsangst. Ik ben nooit meer weggegaan.
Diep in mijn hart wist ik dat het geen goed idee was. Maar we voldeden aan alle voorwaarden en nu we toch zo lekker alle sociale verwachtingen aan het vervullen waren leek dit ineens een logische volgende stap. Tom is nu bijna zes maanden oud, en op de wereld gezet omdat ik te zwak was om voor mijn eigen idealen op te komen. Kleine Tom is geboren omdat ik toegaf aan de vrouw waar ik niet meer van houd. Ik mis het gevoel dat de wereld voor me open ligt. Ik heb meer vrijheid nodig dan hetgeen Casual Friday me biedt. Als ik op zondag met de spons en de slang sta, hoor ik Miss Crow venijnig zingen over the good people in the world who are washing their cars on their lunchbreaks, but they're nothing like Billy and me... en ik zou willen schreeuwen dat ik dat ben, Cheryl, dat ik die Billy ben ook al heb ik alle schijn tegen.
Natuurlijk houd ik nog van hem. Alleen had ik gedacht dat het wat meer zou zijn. Ik houd ook van niezen, puistjes uitknijpen en autorijden met het raam open. Ik vind het vreselijk maar ik houd evenveel van mijn man als van caramelgebakjes. Tom is nu 23 weken. Eigenlijk heeft het ons alleen tijdens de daad dichterbij elkaar gebracht. Tom heeft geen weet van zijn doel. Hij beperkt zich tot het eraf rukken van het labeltje aan zijn frummeldoekje. Dat mama dacht dat het papa en haar bij elkaar zou brengen ontgaat hem volledig. Nog wel. Het enge is dat ik al bijna weet hoe ons leven er verder uit gaat zien. We voeden Tom op en breiden ons passieloze bestaan uit. Misschien word ik een keer verliefd op een knappe accountmanager drie kantoordeuren verder. Maar omdat ik maar twee dagen werk en teveel op het spel zou zetten waait ook dat wel weer over. En als Tom het huis uit gaat komen wij erachter dat we mijlenver uit elkaar zijn gegroeid en dat ons bindmiddel bij Gods gratie twee keer per maand komt eten. Uit plichtsbesef of geldgebrek. En toch zullen we bij elkaar blijven omdat we beiden geen beter plan kunnen bedenken.
Een weekje weg. Op de kalender staat "Met vrienden naar Ardennen". In werkelijkheid ga ik verder dan dat. Ik vraag me af of het wel mogelijk is, verdwijnen. Maar ik ben het aan iedereen verplicht het te proberen, het meeste aan mezelf.
Zelden zo blij geweest met de week vakantie van een ander. Tussen het zorgen voor Tom door heb ik een besluit genomen. Natuurlijk heeft Tom een moeder nodig, maar zijn vader is best een goede vangst voor wie naar zijn soort vist. En dat soort vissers zijn er genoeg, ik weet zeker dat hij niet lang alleen blijft. Na het plotse en onbegrijpelijke vertrek van zijn vrouw zullen er schouders genoeg zijn om op uit te huilen. Na de eerste schrik zal hij er van genieten; meer vrijheid voor ons allebei. Bij thuiskomst uit de Ardennen zal alleen Tom op hem wachten.
Soms denk ik aan haar. Ik vraag me dan af of ze me mist. Of waar ze woont. Ongetwijfeld met haar Jan Modaal in een doorzonwoning. Ik breng veel tijd surfend door. Al moet ik toegeven er maar niet echt beter in te worden. Misschien te laat begonnen. Mijn dromen zijn sowieso veranderd. Hij laat me zelden een hele nacht slapen. De meeste dagen beginnen badend in het zweet. Toen ik wegging kon hij niet eens "pa-pa" zeggen, nu vult hij hele nachten.
Er hangt al een tijd een groep surfers rond bij het strand en mijn barretje. Vandaag hebben ze gezelschap wat meteen mijn aandacht trekt. Ongeveer mijn leeftijd. Een baard van minstens vier dagen, ongekamd haar bijna langer dan het mijne en een blik alsof hij drie nachten heeft doorgehaald. De witte lijntjes in zijn gezicht steken fel af tegen zijn sterk gebruinde huid. Maar ik herken hem meteen. Nu heb ik meerdere malen gedacht hem te herkennen, zeker toen ik dacht dat hij me nog kon vinden. Maar deze man... o help, deze man. Zijn haar. Zijn haar is al jaren niet geknipt. Alles duizelt. Ik zie verbaasde blikken. Mijn knieën voelen slap en warm tegelijk en ik grijp me vast aan de bar. Terwijl mijn hoofd de grond raakt kan ik nog maar één ding denken... Wat heb ik gedaan? Tom. Oh mijn god, Tom...
Juryoordeel
Mel Hartman
Schrijfstijl
Over het algemeen vloeiend geschreven.
Inhoud
Een ontzettend originele manier om een doorsnee gebeuren, sleur in het huwelijk, te vertellen!
Punten van kritiek
Hier en daar een kromme zin, maar die zijn verwaarloosbaar.
Conclusie
Origineel verhaal met een ontzettend aparte opbouw en een verrassend einde.
Eindoordeel
9,5
Patricia Vlasman
Schrijfstijl
Eenvoudige schrijfstijl en daardoor goed leesbaar.
Inhoud
Een vastgelopen huwelijk vanuit de perspectieven van de man en de vrouw bezien.
Punten van kritiek/Conclusie
De intentie is goed. Een verhaal schrijven vanuit twee perspectieven is moeilijk maar in dit korte verhaal is dat wel gelukt en goed volgbaar. Waar het wel aan mankeert is het technische gedeelte. Het begin is bijvoorbeeld niet goed neergezet. De paar korte zinnen 'Journalist of ondernemer. Succesvol en een wereldreiziger. Doctorandus. Piloot. En rijk. In elk geval ongelooflijk rijk' had ik weggelaten. Deze kreten voegen namelijk niets toe, ze leiden alleen maar af van waar het om draait. Verder kloppen de zinnen niet altijd, bijvoorbeeld: 'Haar totaal misplaatste zelfverzekerdheid was het volgende wat me opviel.' In deze zin moet het woordje 'volgende' vervangen worden door 'eerste' en zo staan er door de tekst heen nog meer kleine oneffenheden. Maar zoals ik al eerder zei, de intentie is goed en de verhaallijn is leuk bedacht. Grootste minpuntje voor mij was het einde, want ik heb het verhaal meerdere keren gelezen maar ik vat het niet, met name de laatste zin 'Wat heb ik gedaan? Tom. Oh mijn god, Tom...' Ik begrijp dat de vrouw de man heeft verlaten toen die naar de Ardennen was en dat de man na terugkomst nachten niet heeft kunnen slapen door het gehuil van het kind, maar hoezo is de slotzin 'Oh mijn god, Tom' het eerste wat in de vrouw haar hoofd opkomt als ze de man na lange tijd weer terugziet? Zij wist toch dat het kind alleen bij de man zou achterblijven. Vreemd. De logica ontgaat mij een beetje. Verder denk ik dat het verhaal met betere formulering van zinnen en goede afbouw sterker zal overkomen.
Eindoordeel
6,5
Evelien van Steenis
Schrijfstijl
Redelijk vlotte schrijfstijl.
Inhoud
Een man en een vrouw praten over hun ongenoegen van hun relatie. Het enige redmiddel was hun geboren zoon, maar ook hij moest de waarheid onder ogen zien.
Punten van kritiek
- Een paar grammatica foutjes. Probeer altijd een spellingscontrole te gebruiken voordat je documenten verstuurd. Dan help al een heleboel.
- Gebruik zo min mogelijk cijfers. Bijvoorbeeld: 14 jaar wordt dan veertien jaar.
- Let goed op de woorden. Bijvoorbeeld: caramelgebakjes. Dit horen twee woorden te zijn, dus wordt het: caramel gebakjes.
- Het mannelijke- en vrouwelijke verhaal had je beter in tweeën kunnen splitsen, niet iedere keer per alinea. Dit leest vervelend en zo kan de lezer ook de interesse kwijtraken.
Conclusie
Een prima verhaaltje, maar de auteur moet nog wel wat oefenen. Werk aan bovengenoemde punten, oefen veel en dan komt alles op zijn pootjes terecht.
Eindoordeel
6
Yvonne van der Wal
Schrijfstijl
Beeldend en levendig
Inhoud
Een stel is na jarenlang samen zijn op elkaar uitgekeken. Zowel de gedachtes van de man als van de vrouw worden neergeschetst (en later dat van hun zoon). De vrouw verlaat haar gezin dan uiteindelijk wanneer haar man een weekje vertrekt.
Punten van kritiek
Het is bijzonder neergezet, niet standaard en dat is weer eens wat anders. Het houdt mijn aandacht vast en ik wil weten hoe het verder gaat. Echter, vanaf het deel 'Soms denk ik aan haar' vind ik het te snel gaan, alsof je een deel mist. Daar had wel wat meer naartoe gewerkt mogen worden. Het slot was me dan ook niet geheel duidelijk en te plotseling. Ik maak eruit op dat de vrouw haar gezin verlaat op het moment dat haar man een weekje weg is. Maar hoe zit het dan met hun zoon Tom? Laat zij hem alleen achter in huis? Hoe oud is Tom op dat moment? Ik neem aan dat je als moeder geen peuter alleen in huis achter laat. Dat begrijp ik dus niet en vind ik niet kloppen. Ik haal er wel uit dat ze haar zoon na jaren tegenkomt, dat ze dan vindt dat hij er slecht uitziet, waardoor ze wroeging begint te krijgen. Ik begrijp ook dat in het één na laatste deel de gedachtes van de zoon (Tom) worden weergegeven, maar de zin 'Toen ik wegging kon hij niet eens "pa-pa" zeggen, nu vult hij hele nachten', brengt me volledig in verwarring. Heeft hij ook een zoon inmiddels en heeft hij eveneens zijn gezin/kind verlaten? Is dat de boodschap? Ik begrijp het niet, het is me te vaag, waardoor ik met te veel onbeantwoorde vragen blijf zitten. Daarbij vind ik de titel niet de lading dekken.
Conclusie
Een apart en beeldend neergezet verhaal, maar met een abrupt en te vaag einde.
Eindoordeel
7
* Je kunt tot 21 februari 2012 stemmen op dit verhaal. Alle stemmen die daarna binnenkomen, worden niet meegenomen *
Eva Krap
Nancy Walburg
Christa Graafland
Posted at 2012-02-14 20:36:42
Boeiende opbouw, tot kort voor het einde vind ik het goed te volgen, ook al vereist het oplettendheid van de lezer :).
Het einde had misschien toch wel wat verduidelijkt mogen worden. Ik interpreteer het zo: de vrouw constateert dat het haar van haar man al lang niet meer geknipt is en concludeert daaruit dat hij nooit naar hun zoon is teruggekeerd. Dat houdt dan weer in dat Tom waarschijnlijk de hongerdood is gestorven. Hmm, macaber.
8
Reply to comment