Auteurs with Talent: Het dorp met twee gezichten

 'Ik voel me hier helemaal niet thuis,' dacht Martina. 'Wat doe ik hier toch in hemelsnaam? Moet je eens kijken wat er daar buiten allemaal op straat loopt? Dat is toch niet normaal!' Martina stond in de huiskamer tegen de vensterbank aan en tuurde naar buiten. Buiten liep een parade van hoedjes. Zwart had de boventoon, maar er liepen ook vrouwen met paarse, mint groene, blauwe of kanariegele hoofddeksels. Van die hele elegante grote hoeden met linten of van die goedkope strandhoeden die al jaren in de kast lagen. De jurken die ze droegen waren zonder te overdrijven immens te noemen. Als je de jurk zou uitvouwen zou je wel vijf meter aan stof hebben, maar nu zat het aan alle kanten aan elkaar vastgenaaid waardoor er een soort ballon jurk ontstond. Blijkbaar was dat de mode hier. 'Waar halen ze die kledingstukken toch vandaan?' vroeg Martina zonder haar blik van de parade af te wenden. 'Ik bedoel, ik heb ze nog nooit in de etalages gezien'. Jos hing languit op de bank en was vandaag duidelijk van plan om te relaxen. 'Ja, is het is weer tijd voor de wekelijkse bezinning en boetedoening?' vroeg hij zonder op te kijken van zijn boek. 'Ik heb niet eens de klokken van de kerk horen luiden'. Het was half tien en de parade liep langs hun voortuin op weg naar de kerk die schuin aan de overkant van de straat stond. Bij de ingang wachtte de oude koster de parade op en begroette ze netjes met een glimlach of een hand. Het was een plaatje uit ver vervlogen tijden.  

Martina en Jos waren vorige zomer hier komen wonen. Hun dochtertje Annebelle was toen net ėėn jaar en Martina vond het hoog tijd om de grote stad uit te gaan. Zo'n kleintje moest opgroeien in het groen, zoals zij zelf groot waren gebracht. Ze waren opzoek gegaan naar een rustig en groen dorpje niet te ver van de Randstad. Toen de beslissing om te verhuizen was gemaakt, duurde de zoektocht nog slechts twee maanden. Ze vonden via een advertentie op Marktplaats dit huis. Het huis stond al een tijdje te huur en blijkbaar was er geen interesse voor. Gek want de ligging was top en de huur goed te betalen. Het huis lag op de Dorpsstraat en was een groot vrijstaand huis uit 1930 met een flinke tuin eromheen. Het dorpje lag tussen Amsterdam en Utrecht, een vergeten plaatsje langs de A2 waar de tijd stil was blijven staan. Heel pittoresk en schattig met zijn oude boerderijen, grote huizen met romantische voortuinen, straten bedekt met oud klinkers en doorkijkjes naar groentetuintjes en weilanden. Het geraas van de auto's op de A2 vermoderniseerde het geheel. Er woonden hier niet meer dan 500 mensen en als je naar een winkel wilde moest je eerst 15 minuten fietsen. Hoewel het een totaal andere manier van leven zou betekenen dan wat ze gewend waren, raakten Martine en Jos op slag verliefd op het dorpje en het huis. Twee maanden later waren ze de trotse nieuwe bewoners van dit oude huis.  

De eerste zondag dat ze in het huis sliepen werd hun duidelijk dat dit een behoorlijk religieus dorpje was. Ze werden gewekt door de kerkklokken en net toen ze weer in slaap doezelden galmde het geluid van de kerk weer door de straten. Bij de tweede sessie zag je de laatkomers door het dorp heen scheuren op zoek naar een parkeerplek om daarna de auto uit te sprinten en naar de kerk te snellen. Het hele dorp stond elke zondag dan ook vol geparkeerd met auto's. Kleine gehuchten in de regio stroomden leeg om naar de twee kerken in het dorpje te gaan. Je had een grote oude kerk met een kerkhof aan het begin van het dorp en een klein gebouwtje dat omgebouwd was tot kerk dat tegenover het huis van Martina en Jos stond. Als ze met mooi weer langs de kleine kerk liepen konden ze de kerkbezoekers uit volle borst horen zingen of het was er zo stil dat je een speld kon horen vallen. Het was geen pretje daarbinnen, dat was duidelijk. Jos en Martina kregen er altijd de kriebels van. De liedjes waren geenszins vrolijk te noemen en de speech van de pastor had iets angstigs. Je hoorde hem met een zware dringende stem, korte dwangmatige zinnen opsommen. Hierbinnen werd je gedrild tot perfecte gelovige..

Annebelle speelde die dag met blokken en droeg slechts een rompertje. Het was vandaag niet te harden, zo warm was het. Hoewel het pas maandag 25 april en 2e Paasdag was, brandde de zon alsof het hoogzomer was. Bij dit weer moest je buiten afkoeling gaan zoeken, want anders zou je uit lamlendigheid de hele dag uitgekakt op de bank blijven liggen.  

De parade was geëindigd en Martina vroeg Jos wat de plannen waren voor die dag. 'Met dit weer krijg je mij niet de auto in. Ik doe dagelijks al niks anders dan in de file staan, dus ik blijf vandaag heerlijk thuis,' zei Jos. 'Okay, duidelijke taal. Zullen we dan met z'n allen naar het pierenbadje in het dorp gaan? Dan kun jij lekker je boekje lezen en ga ik een beetje plonzen met Annebelle in het water'. Hoewel Annebelle het niet kon verstaan, juichte ze het uit van plezier. 'Beslissing gemaakt,' zeiden Jos en Martina lachend. 'Laten we een flesje wijn meenemen, wie weet wie we tegenkomen,' zei Martina. 'Is het daar niet een beetje te vroeg voor?' vroeg Jos verbaasd. 'Ach joh, het is toch vakantie en voordat we vertrokken zijn is het zeker alweer half twaalf'.

Het pierenbadje was nog geen 5 minuten lopen vanaf het huis. Martina trok het bolderkarretje met Annebelle en andere benodigdheden achter zich aan en Jos volgde haar in zwembroek en slippers. Het pierenbadje lag in de speeltuin en had een grote speelweide. 'Wat gek dat we de enige zijn die hier in zwemtenue richting het pierenbad lopen' merkte Martina op. Iedereen was vandaag vrij en het was een perfecte dag om dicht bij het water te zitten. Je zou daarom mogen verwachten dat het stukke drukker zou zijn. 'Misschien ligt iedereen al languit op zijn handdoek,' zei Jos.

De rust bleef en eenmaal aangekomen bij de speeltuin zagen ze dat er niemand was. 'Het zal toch niet waar zijn!' riep Martina uit. In stilte opende ze het hekje en liepen ze richting het badje. Daar bleven ze stokstijf staan. 'Niet te geloven,' riep Martina boos. 'Dit kun je toch niet menen!' zei Jos en streek met zijn hand door het haar. 'Wat een seniele actie, een leeg pierenbadje!' Martina keek om zich heen. 'Zijn wij de enigen die dit een belachelijke actie vinden?' 'Hey jongens, koude kermis he?' Simon hing met zijn blonde krullen uit het raam en riep hun toe. Ze hadden leuk contact met dit stel, Simon en Hanna die tegenover het pierenbadje woonden. 'Godsammelieve, wist jij dat het pierenbadje leeg zou zijn?' riep Jos naar Simon. 'Ja, wij hadden een sterk vermoeden, maar het blijft een absurd fenomeen. Kom anders even bij ons in de tuin zitten, we hebben hier een opblaasbadje staan gevuld met water. Wel zo handig,' zei Simon lachend. 'Onze kids zitten er al in'. 'Top, we komen eraan,' riep Jos zonder te overleggen.

Het was 17.00 uur en Jos zwalkte door de tuin van Simon en Hanna. Hij had een flesje bier in de hand en zijn benen waren nog nat van het spetteren in het pierenbadje. Altijd leuk met de kids een beetje klieren met water. Hij moest om zichzelf lachen. Hier liep hij in een religieus dorp, door de achtertuin van een buurman met weet ik hoeveel biertjes in de mik. Het leven was hem goed gezind. 'Niks te klagen,' zei hij grinnikend tegen zichzelf. De achtertuin had zich gedurende de dag goed gevuld met stelletjes en kinderen. Het leek wel of alle niet religieuze mensen hier plezier aan het maken waren, terwijl alle gelovigen vandaag niks aan het doen waren omdat het niet mocht van het geloof. Jos liep richting een groepje mensen waar Martina duidelijk het woord aan het voeren was. 'Met een wijntje op kan ze de beste discussies op gang brengen', bedacht Jos zich grinnikend.

Jos hoorde het gesprek aan, het ging over het wel en wee van het pierenbadje. Het was duidelijk dat veel buren het spuugzat waren dat het pierenbadje sporadisch gevuld was. Er was geen pijl op te trekken. Je moest gewoon maar hopen dat er water in het badje zat, maar vaak eindigde het met een grote teleurstelling. 'En vooral op zo'n snikhete dag als vandaag is het toch belachelijk dat onze kids niet van deze faciliteit gebruik kunnen maken? Ik bedoel, wij betalen hier toch ook voor met onze gemeentebelasting, dus waarom hebben wij er niks over in te brengen?' ging Martina door met verheven stem. Simon stond ook bij het groepje en vertelde dat het pierenbadje altijd op zondagen en heilige feestdagen leeg stond. 'De beheerder van het pierenbadje woont hier naast en hangt persoonlijk zijn eigen tuinslang in het badje op momenten dat hij denkt dat het kan. Ook laat hij hem leeglopen als hij het niet gepast vindt dat er die dag gepoedeld wordt. Er is geen normaal gesprek met hem te voeren, we hebben al eens een aanvaring met hem gehad. Die man neemt zijn geloof zo letterlijk dat elk argument zinloos is,' vertelde Simon. 'Maar dat is toch niet meer van deze tijd,' merkte Martina boos op. 'Bijna de helft van het dorp is niet religieus en waarom moeten wij ons aanpassen aan hen? Wij hebben al genoeg te verduren met vol geparkeerde straten op zondagen, kerkklokken die tekeer gaan, niet kunnen klussen of de was mogen ophangen op warme heilige dagen als vandaag. Ik vind dat we als tegenprestatie op zijn minst medezeggenschap mogen hebben over het pierenbadje'.

Martina was op dreef en Julio de Spanjaard was het roerig met haar eens en deed zijn best om serieuze materie toe te voegen. Het hielp niet dat hij daarbij een hand vol chips naar binnen aan het werken was. Al spugend en hakkelend vertelde hij over het religieuze dorp waar hij geboren was en wat daar de wetten waren op heilige dagen als vandaag. 'Geweldig verteld mijn beste vent,' zei Hans de advocaat terwijl hij Julio een ferme schouderklop gaf. 'Ik snap precies wat jij daar hebt mee gemaakt... Ik heb dorst. Iemand nog een glas van deze overheerlijke bubbels? Heb ik trouwens zelf uit Frankrijk meegenomen' Voordat iemand kon antwoorden was hij de fles al gaan halen.  

'We moeten hier toch iets tegen kunnen doen?' merkte Hanna op. Jos stak zijn vinger op. 'Ik weet wat we moeten doen. We gaan nu zelf het pierenbadje vullen. Ik bedoel, het badje is hier nog geen 10 meter vandaan dus dat moet wel lukken met de tuinslang'. 'Jij grote boef,' antwoordde de buurvrouw met paars aangeslagen tanden van de wijn en gaf Jos een tikje op zijn wang. 'Jos, ik vind het een volslagen idioot idee, maar ik ben in. We hebben niks te verliezen. De gedagjes op straat kan ik missen als kiespijn,' riep Simon enthousiast. Hans de advocaat keek voldaan; 'heerlijk, ik heb altijd al zoiets willen doen'. 'En ik ben nieuw in het dorp, dus mij kunnen ze niks kwalijk nemen,' voegde Martina blij toe.

Een half uur later hing de tuinslang in het pierenbadje. Alle kinderen waren de tuin uit gerend en stonden te trappelen van ongeduld op de bodem van het pierenbadje. De buren die mee durfden te doen hadden zich met hun biertje of wijntje rond het badje verzameld. Iedereen was een beetje giechelig van de drank en de spanning. Simon draaide de kraan open en tien tellen later klonk er hard gejuich en geklap. 'Dit dorp zal nooit meer hetzelfde zijn!' riep Simon vanuit de tuin.  

Dit heugelijke feit was weinigen in het dorp ontgaan. Simon was niet meer te stuiten, hij sprak iedereen aan die langs de speelweide liep. Hij vertelde ze het belang van hun actie en dat er voor het pierenbadje nu echt nieuwe tijden aan moesten breken. Iedere keer sloot hij af met zijn eigen bedachte slogan: 'jullie doen water bij de wijn en wij doen water in het pierenbadje'. Julio plukte dan een bloemetje uit de weide en overhandigde die aan de voorbijganger en Hanna had de schaal met tapas uit de tuin gehaald en bood iedereen een tapaatje aan. De religieuze voorbijgangers die duidelijk waren te herkennen aan hun kerkelijke feestkleding waren zo perplex dat ze geen reactie konden geven. In stilte namen ze de bloem en tapa in ontvangst en probeerden ondertussen met een klein zuur glimlachje hun kinderen stil te houden die maar al te graag in het pierenbadje wilden spelen.  

Ondertussen waren de kinderen in het pierenbadje geïnstrueerd om braaf te spelen en om elke voorbijganger heel lief aan te kijken. Dit alles stopte toen de beheerder van het pierenbadje zich liet zien. Hij stond op zijn grote klompen en leunde met zijn zondagskostuum tegen het hek van de speelweide aan. Fronsend keek hij naar de menigte. Toen Simon hem zag spreidde hij zijn armen en iedereen werd stil. Nu werd het menens! 'Goedemiddag buurman,' zei Simon zo correct mogelijk. Geen antwoord. De buurman opende het hek van de speelweide en stond nu wijdbeens voor het pierenbadje. 'Meneer, waarom mogen wij vandaag hier niet in spelen?' vroeg het dochtertje van Hans de advocaat. 'Ja, porque no?' vroeg Julio Junior. 'Ook wij zijn kinderen van God en zullen hem altijd dankbaar zijn voor het pierenbadje. Dat zweer ik' en Sofietje tufte in het water. 'Oh help, dat is geen kind van mij,' dacht Hanna.  

Toen begon de buurman aan zijn monoloog over het geloof. Over hoe God het bedoeld heeft  en waarom de mens er naar moet leven. Het leek wel één lange zin en niemand kon er een touw aan vastknopen. Na vijf minuten begonnen de kinderen hun aandacht te verliezen en langzaam aan werd het spelen hervat. De buren bij het pierenbadje begonnen elkaar aan te kijken en namen af en toe weer een slokje van hun drankje. Ze voelden zich zo ongemakkelijk dat ze het maar over het weer gingen hebben; 'toch ongelofelijk hé, zo vroeg in het jaar al zo warm?' Hanna begon zelf de schaal met tapas leeg te eten en Simon snelde naar binnen voor een vlugge plas. Niemand had het in de gaten, maar opeens was de buurman verdwenen. Wanneer hij weg was gegaan was niemand bekend. Ook was het niet duidelijk wat nu de stand van zaken was. Eén ding was wel duidelijk, deze dag kon in ieder geval niet meer stuk en het dorp zou nooit meer hetzelfde zijn.

Juryoordeel
Mel Hartman
Schrijfstijl

Soms vlot, soms rommelig.

Inhoud

Dorpsverhaaltje; over hoe mensen het heft in eigen handen nemen.

Punten van kritiek

Grammatica- en interpunctiefoutjes en af en toe slordige zinnen.

Conclusie

Aangenaam, maar niet bijzonder.

Eindoordeel

6,5

Patricia Vlasman
Schrijfstijl
Simpele en verhalende schrijfstijl welke af en toe in spreektaal vervalt.

Inhoud
Verhaal over een jong gezin dat z'n intrek neemt in een streng gelovig dorpje waar het openbare pierenbadje op zondag ongevuld blijft.

Punten van kritiek/Conclusie
Het verhaal zit op zich wel goed in elkaar alhoewel het af en toe wat te beschrijvend wordt en daardoor traag leest. De inhoud is helder en ik vraag me af of het verhaal werkelijk gebeurd is want daar zou ik niet gek van staan te kijken. Eigenlijk heb ik er niet zoveel op aan te merken. Het leest makkelijk, is een simpel verhaal en vereist geen diepgang. Het blijft daardoor wel wat aan de oppervlakte. Het verhaal blijft na het lezen niet hangen en maakt ook geen echte indruk. Tip voor een volgende keer; probeer een originele titel te bedenken.

Eindoordeel
7

Evelien van Steenis
Schrijfstijl

Lekkere vlotte schrijfstijl.

Inhoud

Martina en Jos en hun dochtertje Annebelle verhuizen naar een religieus dorpje. En daar begint het avontuur pas echt.

Punten van kritiek

- Een paar grammatica foutjes. Probeer altijd een spellingscontrole te gebruiken. Dat scheelt een heleboel.

- Let goed op de leestekens, voornamelijk de komma en de overbodige spatie en punt.

- Let goed op de d, t, dt.

Conclusie

Een mooi verhaal. Werk aan bovengenoemde punten van kritiek en de auteur zal geweldige verhalen schrijven.

Eindoordeel

7,5

Yvonne van der Wal
Schrijfstijl

De stijl is vlot en beeldend.

Inhoud

Buurtbewoners van een pittoresk dorpje hebben er genoeg van dat ze altijd rekening hebben moeten houden met de gelovigen in het dorp en protesteren op hun eigen wijze. 

Punten van kritiek

Het verhaal is gedetailleerd beschreven zonder dat het te langdradig wordt. De opbouw is overzichtelijk en de stijl is vlot; door deze belangrijke componenten kan ik mijn aandacht erbij houden en ben ik nieuwsgierig naar de afloop. Echter, juist het einde vind ik helaas wat tegenvallen. Het slot gaat voor mijn gevoel te snel ten opzichte van de rest van het verhaal.

Conclusie

Een beeldend beschreven verhaal dat mijn aandacht vasthoudt, maar in een te vlug tempo is afgebouwd. 

Eindoordeel
8

* Je kunt tot 24 februari 2012 stemmen op dit verhaal. Alle stemmen die daarna binnenkomen, worden niet meegenomen *