Auteurs with Talent: Sam

 In het afstervende licht van de dag liep Sam naar huis. Een jonge man met een oud hart. Of, zoals zijn baas hem noemde; een droogstoppel.
Sam had zwart, slordig geknipt haar en zijn gebogen houding verried de last van een onbevredigend leven als tapijtverkoper.
Het sombere, vochtige kamertje boven de stomerij verdiende nauwelijks het predicaat 'huis', maar na een vermoeiende zaterdagmiddag in de winkel bood het een veilige beschutting voor Sams verwarde gedachten.
In zijn hoofd klonk de echo van stemmen door, afkomstig van de stroom van besluiteloze klanten die zijn goed gemeende advies in de wind sloegen. Op zeurende dagen zoals vandaag vroeg hij zich verwonderd af hoe hij in vredesnaam tussen de tapijten terecht gekomen was. Het antwoord ontglipte hem, zoals iedere keer als hij er over nadacht. Er bleef slechts een vaag gevoel van onbehagen over.

Bij de boekhandel in de hoofdstraat stond Sam stil. Rond zijn smalle, kleurloze lippen kronkelde een zweem van een glimlach. Zijn ogen gleden systematisch over de uitgestalde waren tot zijn blik bleef hangen op een nieuw boek. Het was vooral de plaat op de voorkant die zijn aandacht trok. Sam overwon zijn aversie tegen het menselijke ras en dwong zichzelf de winkel in te lopen om het boek te kopen.

Het was geen thriller of een populaire roman, maar een reisbeschrijving van een inheemse pater die sober en nauwkeurig verhaalde over zijn belevenissen in de groene hel van het Amazonegebied.

Er welde een zoet verlangen in Sams binnenste om zich onbelemmerd mee te laten slepen naar dit verre oord, al was het dan slechts door het oog van een wildvreemde pater. Met het boek stevig tegen zijn borst geklemd wandelde hij het laatste stukje naar huis.

Bij een oud pand waarin de etalageruit werd opgesierd door een verbleekte, ouderwetse prent van een dame die glimlachend reclame maakte voor groene zeep, hield Sam stil. De reclame-prent gaf hem, zoals steeds, een goed gevoel. Bedeesd glimlachte hij terug.

Naast het pand was een zware deur die uitkwam in een donkere, stille steeg. Vanuit de steeg kronkelde een ijzeren trap omhoog naar de tweede verdieping van de stomerij waar Sam zijn kamer had. Het schaarse licht van de slecht werkende straatlantaarn bescheen de afgebladderde trapleuning en de vuile traptreden.

Pas toen Sam de trapleuning wilde vastgrijpen zag hij iets vreemds en donkers onder aan de trap liggen. Hij moest zich diep voorover buigen om het goed te kunnen zien.

In het schaarse licht van de lantaarn zag hij het lichaam van een jonge vrouw, liggend in een vreemde verwrongen houding. Ze bewoog niet. Er was alleen een huiveringwekkende stilte die de geluiden van de avond leek op te slokken.

Sam voelde zijn hart bonzen. De schrik raasde door zijn lijf, waardoor zelfs het gekrakeel van de stemmen in zijn hoofd voor een ogenblik verstomde.

Het was niet de eerste keer dat Sam met een lijk werd geconfronteerd. Als jonge jongen had hij lang geleden zijn moeder onder aan de trap van de eerste verdieping van hun huis gevonden. Een tragisch ongeluk, had de politie gezegd; gestruikeld over de wasmand.

Slordigheid word altijd gestraft, wist Sam. En zijn moeder wás werkelijk slordig. Hij gruwde van wanorde. 

Toen hij destijds zijn moeder vond, onder aan de trap, was er vreemd genoeg, geen bloed geweest. Wel een afschrikwekkende samenklontering van armen, benen en vochtig wasgoed.

Maar dit dode lichaam onder aan de trap in de vuile, donkere steeg had iets wat Sam de adem benam. Het kwam niet alleen door de uitdijende plas bloed, de vreemde houding van de ledematen of de uitwaaierende, door vuil samengeklonterde haren. Het was meer nog de ongelovige, haast gekwelde uitdrukking in de opengesperde blauwe ogen die Sam koud maakte tot op het bot.

Hij liet het tasje van de boekhandel op de ruwe stenen vallen en knielde bij het lichaam neer.  Ondanks dat de geur van de dood rondwaarde in de snel donker wordende steeg, rook Sam een zoete, haast liefelijke geur van viooltjes die opsteeg uit de kleren van de jonge vrouw.

Ze was heel mooi, moest Sam met tegenzin concluderen. Op een sierlijke, fragiele manier.

Sam hield niet van mooie vrouwen. Ze betekenden in zijn leven alleen maar moeilijkheden. Hij was zich er van bewust dat zijn afkeer voor het vrouwelijk schoon onredelijk was, maar voor Sam was het koesteren van deze aversie een schild voor zijn diepere gevoelens. Schoonheid was een vloek, vertelden dreigende stemmen in zijn hoofd. Net als slordigheid. 

Maar deze vrouw was niet alleen mooi. Naast de gekweldheid in haar blik, was er ook een iets wat neigde naar onschuld en kinderlijke verwarring.

Een blonde engel, dacht Sam verdrietig. Of beter gezegd; een dode, blonde engel.

Iets in haar blauwe ogen kwam Sam bekend voor.  De verschrikte blik, de zachte welving van haar wangen en de verstarde, koude lippen. Ze deden hem vaag aan iemand denken. Hij spande zich in om het zich te herinneren, maar het ontglipte hem. Zoals zo vaak. Met een zucht legde Sam zich erbij neer. Er was niets wat hij meer voor de dode, blonde engel kon doen.

Na een poosje besefte hij dat hij het alarmnummer moest bellen. Dat wist hij nog glashelder van die keer met zijn moeder. Er waren toen veel mensen gekomen, die de verantwoording van zijn vermoeide schouders hadden genomen.

Sam boog zich voorover, sloot met een haast plechtig gebaar de blauwe ogen en pakte toen eindelijk zijn mobiel. Tegelijkertijd besefte hij met een vage teleurstelling dat hij zijn reis met de inheemse pater moest uitstellen tot een later tijdstip.

De dag erna verliep in een vreemde waas van onbehagen. Er was teveel rumoer om Sam heen. In- en uitlopende mannen, waarbij sommige in verontrustende uniforms. In tegenstelling tot de keer dat hij het lichaam van zijn moeder had gevonden, werd er nu geen last van zijn schouders genomen, maar kwamen er vervelende vragen en vermoeiende verhoren. Sam begreep maar niet waarom de mensen hem niet met rust lieten. Er was zoveel kabaal, zoveel woorden...

Eindelijk werd het zondagavond en verdween de laatste 'onruststoker' via de buitentrap en de steeg naar de straat. De wegstervende voetstappen gaven Sam een slap gevoel van opluchting. Hij veegde zorgvuldig de handvaten schoon van de de deuren, dweilde het versleten linoleum totdat alle vuile voetstappen waren verwijderd en kronkelde zich toen als een kind op in zijn leunstoel. Heel voorzichtig nam hij het aangeschafte boek uit het tasje. Hij rook even aan de omslag die een indrukwekkende opdruk had van een groene wildernis met een gloeiende zonnebal erboven.

Als Sam zijn ogen sloot rook hij geen inkt en papier, maar de geur van wilde vegetatie, vochtige aarde en uitbundig bloeiende bloemen. Als in trance begon hij te lezen. Er was geen lijk meer in zijn gedachten, geen jonge, dode vrouw met lange, blonde haren. Hij was was enkel daar waar de woorden hem brachten.

Maar de wereld liet Sam nog niet met rust. Het doordringende geluid van zijn mobiel verscheurde de stilte. Sam schokte omhoog. Hij haatte harde geluiden. Ze maakte hem zenuwachtig.

Haastig krabbelde hij omhoog uit zijn stoel, waarbij hij zich hardhandig stootte aan de punt van de tafel. De pijn schoot door zijn lichaam. Maar Sam lette er niet op. Het geluid moest weg, uit, af. Zo snel mogelijk. Eindelijk vond hij zijn mobiel op het formica aanrechtblad. Hij had geleerd 'hallo' te zeggen en als hij heel rustig was nam hij zelfs op met zijn naam. Maar nu kon hij enkel een kort, blaffend geluidje produceren.

De vrouwelijke stem aan de andere kant van de lijn lette er niet op. Bijna meteen stak ze van wal.

'Sam ben jij daar? Is Margaretha gisteren nog bij je geweest? Ze zou rond lunchtijd bij jouw zijn om je bijdrage op te halen voor het feest van oom Daniël. Weet je nog? Oom Daniël word zeventig!'

Sam knikte. Ja, dat wist hij nog. Het grote feest voor oom Daniël. Hij had een prettig gevoel bij  oom Daniël. De oude man had er persoonlijk voor gezorgd dat Sam uit het tehuis weg mocht en dit kleine, goedkope flatje kreeg. Maar wat bedoelde ze nou met die Margaretha? Wie was in vredesnaam Margaretha?'

Het zweet brak Sam uit. Hij voelde een ongekende spanning in zijn schouderbladen. Er was iets mis. Maar wat?

Hij klemde het mobieltje pijnlijk tegen zijn oor. 'Wie is Margaretha?' hijgde hij onsamenhangend.

De vrouw aan de andere kant liet een getergd geluidje horen. 'O Sam, je gaat toch niet zeggen dat je niet meer weet wie Margaretha is? Je was anders behoorlijk dol op haar, weet je nog wel? De laatste keer dat je bij me was kon je geen oog van haar afhouden.'

Sam schudde zijn donkere hoofd. 'Nee, nee..'  kreunde hij.

De stem zuchtte nu. 'Je houd je eigen zus niet voor de mal, Sam.'

'Ik heb Margaretha niet gezien.'  Sams stem klonk schel. Hij drukte op de rode knop en smeet de telefoon terug op het aanrechtblad.

Onrust raasde door zijn hoofd. Schichtig keek hij om zich heen alsof hij ergens een glimp van Margaretha op zou kunnen vangen. Maar hij wist niet welk beeld hij zich bij die naam moest vormen. Er waren vandaag zoveel gezichten geweest. En zoveel namen..!

Sam keerde terug naar zijn boek. Toch kon hij zijn weg naar de inheemse pater niet meer vinden.

Maandag was de tapijtenwinkel gesloten. Sam lag in bed en staarde naar het plafond. Hij telde de scheuren die als grillige, geheimzinnige tekens in het afgebladderde stucwerk waren geëtst. Het waren er 12. Zoals iedere morgen.

Toen hij beneden in de stomerij stemmen hoorde, stond hij op en kleedde zich aan.

Ontbijt sloeg hij over. Zijn maag was te veel van streek.

Terwijl hij in zijn leunstoel zat, keek hij naar de deur. Hij voelde een vreemde onrust, maar begreep niet goed waar die vandaan kwam.

Er klonken voetstappen op de ijzeren buitentrap. Langzame, stevige voetstappen.

Sam keek niet eens verbaast toen hij de grijze, statige verschijning van oom Daniël in de deuropening zag staan.

Hij keek de oude man aan. Er was iets in de ogen van oom Daniël wat Sam verontruste. Ze leken op bleke spiegels waarin hij zijn eigen angst weerspiegelt zag.

De oude man groette niet. Hij ging tegenover Sam zitten in de oude schommelstoel die hij ooit zelf voor zijn neef had gemaakt.

'Sam...' begon oom Daniël 'Heb jij de gewoonte om tijdens de lunchpauze naar huis te gaan?'

Sam had veel vragen verwacht, maar deze vraag vond hij tamelijk onnozel. Er gleed een grijns op zijn gezicht. 'Jazeker oom, hier is het lekker rustig. In de kantine op het werk kletsen ze de oren van mijn kop.'

Er gleed een pijnlijke trek op het gezicht van de oude man. Alsof het antwoord hem teleurstelde.

'Dus jij was afgelopen zaterdag tussen de middag in deze kamer?'

'Jazeker' antwoordde Sam.

'Heb je dat ook aan de politie verteld?'

Sam schudde zijn donkere hoofd. Zijn gezicht vertrok zich tot een breekbare glimlach. 'Ze vroegen er niet naar...!'

'Maar je weet dat het belangrijk is dat de politie dat weet...!'

De glimlach van Sam bevroor. De stem van oom Daniël klonk dreigend. Was er iets wat hij zich diende te herinneren? Was er iets gebeurt in de lunchpauze?

'Ze kwam bij je aan de deur. Bovenaan de trap. Ze was heel erg mooi, hè Sam....!' De stem van oom Daniël klonk treurig en leek van heel ver te komen.

Opeens waren ze er weer. De dreigende stemmen, de beelden, de pijnlijke lichtflitsen.

Sam dook in elkaar. Hij had geleerd de harde stemmen te vrezen. Ze eisten dingen van hem die hij niet kon doen. Niet wílde doen. Maar dan kwamen de lichtflitsen, als pijnlijke speerpunten die hem staken en doorkliefden. Ze dwongen hem te luisteren en te gehoorzamen.

Sam hoorde de stemmen grommen. Zo hadden ze afgelopen zaterdag ook gegromd. 'Ze is te mooi' hadden ze geroepen. 'Schoonheid is een vloek!'

Wat was er daarna gebeurt? Sam wist het niet meer. De speerpunten doorstaken hem en hij brulde het uit.

De deur ging open. Twee mannen in witte pakken liepen de kamer binnen. Ze grepen Sam beet en hielden hem zo stevig vast dat hij hij zichzelf in zijn razernij niet kon bezeren.

Pas toen Sam enigszins gekalmeerd was, voerden ze hem naar buiten.

Helemaal onder aan de trap hield Sam opeens halt. De twee mannen keken hem verbaast aan.

'Mijn boek...' stamelde hij 'Ik moet mijn boek nog uitlezen.'

Oom Daniel stond in de deuropening. Zijn rug was gebogen en er waren glinsterende sporen op zijn verweerde gezicht.

'Op de plaats waar je nu heen gaat heb je alle tijd om je boek uit te lezen, jongen!'

Juryoordeel
Mel Hartman
Schrijfstijl
Vloeiend geschreven. Mooie omschrijvingen.

Inhoud

Origineel verhaal met een verrassend einde.

Punten van kritiek
Enkele grammaticale foutjes, DT-fouten, maar niet storend.

Conclusie

Mooi geschreven verhaal, aangenaam om te lezen en verrassend, goed einde.

Eindoordeel
8,5

Patricia Vlasman
Schrijfstijl
Zeer beeldende en inlevende schrijfstijl.

Inhoud
Verhaal over een psychisch verwarde tapijtverkoper die door stemmen in zijn hoofd aangezet wordt om een moord te plegen.

Punten van kritiek/Conclusie
Het verhaal zit technisch goed in elkaar en onderscheidt zich van andere verhalen door de geweldige beeldspraak. Het verhaal zoog me op en liet me niet meer los. De hoofdpersoon Sam wordt sterk neergezet. Als lezer zie je Sam voor je en ondanks de duidelijke kronkel in Sams geest voel je met hem mee.  Iemand die een dergelijke techniek beheerst is in mijn ogen een Auteur With Talent.
Als kritiekpunt geef ik mee dat er te veel bijvoeglijk naamwoorden in voorkomen die weggelaten kunnen worden. Een versterking van het zelfstandig naamwoord is niet altijd nodig en moet je niet te vaak gebruiken. Verder valt er op een aantal grammaticale foutjes na; zoals het veelvuldig gebruik van 'er gleed een grijns op zijn gezicht' wat 'er verscheen een grijs op zijn gezicht' had moeten zijn en 'wat was er gebeurt' in plaats van 'wat was er gebeurd' en 'verbaast' in plaats van 'verbaasd', weinig op het verhaal aan te merken. Ik heb het met veel plezier en genoegen gelezen.

Eindoordeel
8,5

Yvonne van der Wal
Schrijfstijl

Bloemrijk, vlot en comfortabel.

Inhoud

Een man met psychische problemen heeft een vrouw vermoord, maar komt daar pas achter als hij wordt gearresteerd.

Punten van kritiek
Het verhaal vind ik boeiend. De spanning wordt rustig opgebouwd en de gedetailleerde beschrijvingen maken dat ik het goed voor me zie. Ik wil verder lezen omdat ik wil weten waar het naartoe zal gaan. En uiteindelijk leidt het naar een bevredigend slot. Even dacht ik wel: waar blijven de dialogen?, maar deze kwamen toch nog voor. Echter, ik struikelde over wat opvallende dt- en andere spelfoutjes: 'Ze zou rond lunchtijd bij jouw zijn', moet 'jou' zijn, 'Slordigheid word', moet zijn 'wordt', 'Oom Daniël word' moet zijn 'wordt', 'Sam keek niet eens verbaast' moet zijn 'verbaasd', 'Was er iets gebeurt' moet zijn 'gebeurd', etc., en ik kwam geregeld dubbele woorden tegen, zoals 'de de', 'hij hij' en 'was was'. Maar aan spelling is wat te doen en het verhaal zelf vind ik dermate intrigerend in elkaar gezet dat dit slechts kleinigheid is. Toch telt dit wel mee in het bepalen van het eindcijfer, dat is zonde.

Conclusie

Een fascinerend verhaal dat de aandacht vasthoudt, waar enkel wat taalfoutjes eruit gehaald dienen te worden.

Eindoordeel
8,5

Evelien van Steenis
Schrijfstijl
Vlotte en beeldende schrijfstijl.

Inhoud
Sam had toen hij klein was een vreselijk ongeluk met zijn moeder gezien. Deze tragedie is hem altijd blij gebleven en hij kreeg er zelfs psychische problemen van. Daar kwam hij achter nadat er een vreselijk incident in de hal van zijn flat was gebeurd.

Punten van kritiek
- Heel wat grammatica foutjes. Probeer altijd eerst een spellingscontrole te gebruiken voordat je ene document opstuurt. Dit scheelt een heleboel.
- Let goed op de d, t, dt.
- Let goed op de leestekens, voornamelijk de komma en de overbodige spatie.
- Lees de zinnen altijd hardop. Zo voorkom je ook dubbele woorden, bijvoorbeeld: 'Hij veegde zorgvuldig de handvaten schoon van de de deuren.' En: 'Hij was was enkel daar waar de woorden hem brachten.'
- Let goed op de woordvolgorde.
- Probeer geen cijfers te gebruiken. Bijvoorbeeld: 12 scheuren, moet worden: twaalf scheuren.

Conclusie
Het is zo ongelooflijk jammer van de hoeveelheid punten van kritiek. Deze tellen mee in het eindoordeel. Het verhaal is zo goed en mooi geschreven. De auteur heeft zeker veel potentie en ik kan maar een ding zeggen. Blijf schrijven!

Eindoordeel
7,5

Je kunt tot 26 februari 2012 stemmen op dit verhaal. Alle stemmen die daarna binnenkomen, worden niet meegenomen *