Auteurs with Talent: Vandaag

 "You've past the point of no return," klinkt er door de luidspreker op zijn telefoon. Het nummer van de musical the Phantom of the Opera heeft Daan speciaal voor vandaag uitgekozen, want vandaag is de dag dat hij niet meer terug kan gaan. Het toepasselijke nummer heeft hem niet wakker gemaakt, slapen was voor hem onmogelijk voor deze belangrijke dag. De hele nacht heeft hij wakker gelegen en samen met de maan gekeken hoe de wolken verschoven en hoe de vogels weer begonnen aan hun ochtendritueel.
Langzaam gaat hij op de rand van het bed zitten. Hij kan maar niet begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen. Alles wat voor vandaag gepland staat gaat hem eigenlijk een paar stappen te ver. Een paar jaar geleden had hij zich niet eens in kunnen denken dat een dag als deze aan zou breken, maar kijk, de zon komt op. Vandaag is de dag dat ze een leven van iemand af gaan nemen.

De douche zet hij extra hard, zodat zijn huid kreunt en de waterstralen rode strepen achterlaten. Ik moet gestraft worden, gaat er door zijn hoofd en hij zet het warme water uit, waardoor de rode strepen al snel in blauwige strepen veranderen. Zijn ademhaling wordt sneller en dieper, zijn tranen vermengen zich met de koude stralen die over zijn gezicht glijden. Hij kan zich er niet toe zetten om onder de martelende stralen van de eens zo fijne douche te gaan. Hoe heeft het zover kunnen komen, blijft hij maar denken.  Hij maakt zich klaar om de zonden te begaan die hij de afgelopen week heeft gepland. Voor de spiegel draait hij nog even opzij en glijdt met zijn hand over de tattoo die sinds drie jaar zijn bovenarm siert. Een adelaar met daaronder de letters W.P., een term die hij en zijn vrienden veel hebben gebruikt de afgelopen tijd. Hij was de eerste met deze tattoo en nu hebben al zijn vrienden een soort gelijke. Maar niemand heeft hem zo groot als Daan en niemand kent een grotere spijt dan Daan.
De spijkerbroek glijdt soepel om zijn benen en valt goed in de zwarte kisten die hij om zijn voeten heeft. Als een expert drukt hij een klein mes bij zijn schoenen in, trekt zijn witte veters aan en voelt een scherpe pijn wanneer het mes een gaatje in zijn enkel prikt. Een wit T-shirt dekt zijn tattoo en zijn oude vertrouwde bomberjack met Lonsdale achterop, siert zijn rug en laat zijn identiteit aan de wereld zien. Zijn identiteit, Daan lacht om hoe debiel dat klinkt, het is niet zijn identiteit, het is een identiteit die hij zichzelf heeft aangemeten om bij een groep te horen toen het met hem niet zo goed ging. Hij pakt het, netjes opgeborgen pistool, onhandig uit zijn bureaulade. Ondanks dat hij het de afgelopen drie dagen aan iedereen die er maar naar vroeg heeft laten zien, blijft het gewicht van het kleine apparaat hem verbazen. Ongecontroleerd probeert hij het pistool soepel in de achterkant van zijn broek te stoppen. Na drie pogingen en een riemgaatje losser, is het gelukt. Het zit stevig vast en niemand kan het zien. Het voelt niet echt comfortabel, maar het past goed bij de sfeer van de dag. Hij kijkt nog een keer in de spiegel en ziet de jongen die de afgelopen zes jaar terug heeft gekeken, een jongen die hij plotseling niet meer wil zijn.

"Jezus baas, dat heeft even geduurd!" roept Johan van de andere kant van de kamer wanneer Daan binnen komt lopen.
"Moest je nog even je neus poederen?" roept een ander.
Daan lacht. "Het kost tijd om er zo uit te zien jongens, daarom heb ik de mooiste vriendin." De groep lacht mee en kijkt hoe Daan een zoen geeft aan zijn vriendin Onna, inderdaad het mooiste meisje van de groep, hoort Daan iedereen in stilte denken. Ze hebben al drie jaar een relatie, sinds zij zijn vriendin is, is hij de baas van de groep, want zij is niet alleen de mooiste, maar zij is ook de ideeënbus in de groep. De actie van vandaag was ook haar idee. Hij haat haar hier om.
"Zijn we er klaar voor?" roept Jeroen.
Ongeveer tien hoofden knikken, Daan knikt mee, en iemand roept: "Nog even een roken?" Weer knikken tien hoofden, een groen zakje wordt te voorschijn gehaald en de kamer vult zich met de onmiskenbare geur van wiet. Daan heeft vandaag geen zin, hij moet al genoeg zondigen vandaag, hij houdt het maar bij bij de moord van vanmiddag. "Ziek baas? Of bewaar je alles voor vanavond als we ons best hebben gedaan," vraagt Johan wanneer Daan zijn aanbod weigert. Daan glimlacht als een boer met kiespijn en knikt. De geur in de kamer maakt hem misselijk, het zal de geur van vandaag en van de rest van zijn leven symboliseren.

In een stoet lopen ze naar de winkel waar het moet gebeuren. Een winkel waar de hele buurt zijn boodschappen doet. Ook de moeder van Daan is vaste klant, maar vandaag moet hij daar niet aan denken. Vorige week werden Daan, Jeroen en Johan geweigerd in de winkel. Ze mochten de winkel niet betreden door de kleding die ze droegen. De neger die achter de toonbank stond wilde ze niet helpen en eiste dat ze vertrokken. Het bleef toen bij bedreigingen van beide kanten, zij met geweld en de neger met de politie, maar vandaag zou het anders gaan. Ze hadden gepland dat ze het niet te snel na de bewuste dag zouden doen, want anders zouden omstanders hen kunnen verdenken. Dom idee, denkt Daan achteraf, want iedereen in de buurt zal hen verdenken als de man dood in zijn winkel ligt. Maar, alles is dom aan dit idee, en Daan heeft er spijt van dat hij het ooit heeft geopperd. Normaal zingen ze hard wanneer ze over straat lopen, maar nu zijn ze stil en proberen ze met hun witte veters in zwarte kisten onopvallend te zijn. Proberen. Maar Daan voelt de ogen van mensen achter de ramen in zijn rug prikken. Hij voelt de walging en afkeur van die mensen. Hij voelt hoe de mensen hen haten, hoe ze alles waar ze voor staan haten, ook al heeft de helft dezelfde gedachten.
Zoals altijd lopen ze de winkel in en verspreiden zich uit. Twee lopen richting de snoepjes, twee richting de drank en twee lopen direct naar de toonbank waar de neger zich om draait van de sigarettenwand die hij aan het bijvullen is. "Ik had jullie gezegd ik wil jullie hier niet hebben zolang jullie die kleren dragen." Daan staat achter in de winkel, het is de taak van Johan en Jeroen om de eerste stappen te nemen, zij zijn de grootste van de groep. Het is de taak van Daan om alles te overzien en om de laatste klap uit te delen. Dat is de eer van de leider, of de schande bedenkt hij bij zichzelf.
"Weet u waar deze jassen vandaan komen?"
"Dat interesseert me niet, ik weet waar de jassen voor staan en ik wil die niet in mijn winkel hebben."
"Deze jassen hebben onze ouders voor ons gekocht toen ze vonden dat wij wat normen en waarden moesten leren."
"Mijn winkel uit! Nu! Of ik bel de politie!"
Het teken voor Jeroen om over de toonbank te klimmen en bedreigend voor de man te gaan staan. Johan haalt een honkbalknuppel uit de achterkant van zijn wijde spijkerbroek te voorschijn en begint als een gek op de glazen toonbank in te slaan. Daan voelt een steek in zijn maag bij elke slag in het glas. De rest van de groep staat te lachen terwijl de koopman in een hoekje is gekropen. Niet zo slim, denkt Daan bij zichzelf en hij ziet hoe Jeroen zich in het hoekje bij de koopman voegt.
"Dus je weet waar dit," Jeroen gebaart naar zijn kleren, "voor staat?"
De koopman knikt en slaat doodsangst uit. Niet geheel onterecht, hoort Daan in zijn hoofd.
"Goed, dus je weet ook dat we allemaal hier zijn om iets te doen tegen jouw kleine regeltje dat wij hier niet mogen komen."
"Oké, oké, jullie mogen hier voortaan komen."
"Ah, ja kijk," zegt Jeroen terwijl hij de honkbalknuppel van Johan overneemt, "nu geloof ik niet dat je het meent." Langzaam tilt hij de knuppel op en laat het hard op zijn hand vallen zodat er een dof geluid klinkt. "Ik denk, dat we jou net al de kans gaven om ons te accepteren. Vind je dat ook niet?"
De koopman knikt weer, maar houdt verder zijn mond.
"Goed dan zijn we het daar over eens. Nu is het belangrijk dat jij een lesje leert over tolerantie en wij hadden er een in gedachten. He jongens?!"
Iedereen in de winkel schreeuwt. Daan hoort dat Onna het hardste schreeuwt en zo hard dat hij zijn oor aan één kant dicht wil drukken. Ze kijkt hem even geïrriteerd aan, omdat hij niet mee schreeuwt, maar is tevreden wanneer hij met zijn linkerhand naar zijn keel wijst, zijn rechterhand naar voren brengt en zijn kisten tegen elkaar laat klakken.
"Alsjeblieft, doe het niet!" De koopman is begonnen met huilen, of de tranen echt zijn kan Daan niet beoordelen, het lijken krokodillentranen. Niet dat het iets uit had gemaakt als het wel echte tranen waren, maar Daan had gehoopt dat hun actie in elk geval wat bij deze man te weeg zou brengen. Ook Jeroen gelooft niet in de traantjes die de neger over zijn wangen laat glijden, het maakt hem woedend en geeft de koopman een harde kopstoot. De stoot is zo hard, dat Daan het bot achter in de winkel hoort kraken.
"Jezus Jeroen, we zouden er een beetje lol aan beleven. Op zijn minst een 'American History X'-je," schreeuwt Johan en duwt Jeroen tegen de muur aan. Jeroen probeert trots naar de bewusteloze man  op de grond te kijken, maar Daan ziet aan hem dat het hem veel moeite kost. Het lijkt of hij een beetje in schok is dat het zo snel gebeurd is.
"Issie dood?" roept Onna.
Johan buigt zich over de neger, zoekt naar een hartslag en schudt zijn hoofd. "Niet dood, maar wel ongelofelijk bewusteloos! Baas, jouw beurt, wij hoeven niks meer te doen, het is over." Johan kijkt nog een keer boos naar Jeroen, die nog steeds verstijfd tegen de muur aan staat en kijkt dan naar Daan. Tien paar ogen zijn op Daan gericht. Achter in de winkel, ver van wat er gebeurde, had Daan zich veilig gevoeld, maar nu is het tijd om naar voren te gaan en als een alfawolf die eerste van de prooi mag eten. Hij doet een stap naar voren en voelt hoe zijn maag zich omdraait. Onna klapt als hij naar voren loopt en de rest van de groep klapt mee. "Daahaan, Daahaan, Daahaan," roepen ze allemaal. Hun woorden en het geklap klinkt als messen in zijn oren, pijnlijk en niet gepast. Braaksel vult zich in zijn slokdarm wanneer hij de man nadert en wanneer hij de angst en verbazing in Jeroen zijn ogen ziet. Daan weet dat Jeroen de enige is in deze kamer, misschien wel in de hele wereld, die hem begrijpt. Onhandig pakt hij het pistool uit zijn broek. Aan de loop voelt hij dat hij heeft gezweet. En aan het gewicht van het pistool voelt hij dat hij dit echt niet wil doen, het ding weegt drie keer zoveel als dat het vanmorgen deed.
"Kom op, schiet 'em door z'n harses!" roept Onna van achterin de winkel. Ze is op een tafel gaan staan en heeft een fototoestel in haar hand om te zien hoe haar liefje haar grootste wens in vervulling brengt.
Daan richt het pistool op het hoofd van de man en haalt de beveiliging eraf. Het pistool maakt een geluidje door zijn trillende hand. Iets wat Johan opmerkt.
"Beetje zenuwachtig baas?" vraagt hij met een sadistische grijns op zijn gezicht.
"Zenuwachtig?!" gilt Onna, "what the fuck zou je zenuwachtig voor zijn? Schieten schat!"
"Ja, schieten schat!" lacht Johan.
Daan kijkt naar Jeroen. Hij ziet dat in zijn ooghoeken tranen zijn ontstaan en aan de vorm van zijn mond ziet hij dat Jeroen op zijn wangen bijt om zijn tranen binnen te houden. Bij dit zicht beginnen ook Daan zijn ogen waterig te worden. Hoe heeft het zover kunnen komen? schiet er weer door zijn hoofd. Hij brengt zijn vinger naar de trekker.
Doe dit niet!
Doe het, je kunt nu niet terug. Hij is toch al zo goed als dood!
Doe het niet, het is een mens!
Doe het! Je bent toch verdomme geen mietje?
Daan verstevigt zijn grip op het kleine zwarte pistooltje, hij voelt elk spiertje in zijn lichaam samentrekken. De spanning in de winkel is te sterk en zelfs Onna is gestopt met praten. Iedereen kijkt naar Daan en hun ogen branden. Op zijn hele lichaam voelt hij de laserpuntjes van zijn aanhangers, zijn aanbidders. Hij heeft nooit kunnen begrijpen waarom iedereen hem volgde. Tot nu, hij was degene die alles durfde, maar vooral die je alles kon laten doen. Hij was degene die als eerste de tattoo van WhitePower nam zodat iedereen kon zien hoe het werd, daarna namen zij allemaal een tattoo die net iets kleiner was. Het ging hen niet om zijn macht, om zijn uiterlijk of om zijn mooie vriendin, het ging hen  om de stuurbaarheid. Hij was de pop en zij de poppenspelers. Hij heeft het pistool vast, maar zij schieten. Hij is niks. Hij heeft niks te zeggen in zijn eigen leven. Dat heeft hij nooit gehad, maar niet eerder beseft en hier, aan het sterfbed van deze koopman, realiseert Daan dat hij het leven in eigen handen moet nemen.
"Ik kan dit niet, ik zal dit niet doen."
"Wat?!" hoort hij Onna schreeuwen.
"Als jullie dit willen, moeten jullie het zelf doen. Ik ben niet meer te sturen."
"Ben je helemaal van de pot gerukt?" gilt Onna, "jij schiet 'em nu dood, begrijp je me?"
"Ik doe dit niet meer. Ik loop nu naar buiten en hoef jullie nooit meer te zien."
"En waar wil je dan naar toe? Je hebt niemand naast ons!"
Daan weet dat Onna gelijk heeft. Hij heeft geen ouders, geen vrienden buiten hen en geen familie of geld. Hij moet hier weg, er is maar één manier dat Daan weet. Hij neemt er genoegen mee.
"Ik doe dit niet. Ik ben er klaar mee. Met dit, met jullie, met mij, ik ben klaar." Hij pakt het pistool stevig beet, zet het tegen zijn slaap en haalt de trekker over. Het laatste wat hij hoort is Jeroen die schreeuwt, "Ik ben er ook klaar mee!"

Juryoordeel
Mel Hartman
Schrijfstijl
Redelijk vlotte schrijfstijl.

Inhoud
Het einde was zeker verrassend en het gegeven is ook relatief origineel gebracht.

Punten van kritiek
Enkele grammaticale- en interpunctiefoutjes.

Conclusie
Spannend verhaal met een verrassend einde.

Eindoordeel
8

Yvonne van der Wal
Schrijfstijl
Soepel, toegankelijk en vlot.

Inhoud
Een bende wil een negroïde man vermoorden omdat deze man hen weigerde zijn winkel te betreden. De 'baas' van de bende bedenkt zich op het laatste moment.

Punten van kritiek
Ik vind het verhaal overzichtelijk opgebouwd en beeldend beschreven. Ik werd vanaf het begin meegevoerd, en het boeide me tot het eind. De personages zijn voldoende uitgewerkt waardoor je je kunt meeleven; alsof je er zelf bij bent. Sommige zinnen lopen echter niet helemaal lekker en zou ik anders in elkaar zetten, maar dat zijn 'foutjes' die gemakkelijk aangepast kunnen worden. Bovendien zou ik 'neger' vervangen door 'negroïde man'. 'Neger' wordt met name in spreektaal gebruikt en daarbij hebben sommigen moeite met dit woord.

Conclusie
Een boeiend, meeslepend en vlot geschreven verhaal van begin tot eind. Deze auteur kan naar mijn mening zeker schrijven!

Eindoordeel
9

Patricia Vlasman
Schrijfstijl
Vlotte schrijfstijl met treffende beschrijvingen.

Inhoud
Kort verhaal over de gewetensnood en wroeging van een jongen die lid is van een White Power groep.

Punten van kritiek/Conclusie
Geweldig mooi verhaal. Goede opbouw, doordachte spanningsboog en schitterende afwerking. De schrijfster zet een ijzersterk verhaal neer en weet de lezer deelgenoot te maken van het zielsleven van de hoofdpersoon. Taaltechnisch zit 'Vandaag' perfect in elkaar. Als dit geen Auteur With Talent is, dan weet ik het ook niet meer!

Eindoordeel
10

Evelien van Steenis
Schrijfstijl
Vlotte schrijfstijl.

Inhoud
Daan, de leider van de groep WhitePower, neemt een beslissing die hem zijn leven kost.

Punten van kritiek
- Een paar grammatica foutjes. Probeer altijd eerst een spellingscontrole te gebruiken voordat je een document verstuurd.
- Let goed op de woordvolgorde.
- Let goed op de d, t, dt.
- Let goed op de leestekens, voornamelijk de overbodige spatie.
- Goede opbouw en het verhaal blijft spannend. Goed gedaan!
- De titel had wel wat spannender gemogen.

Conclusie
Een verhaal met veel potentie. Werk nog wel aan de bovengenoemde punten van kritiek en blijf vooral schrijven.

Eindoordeel
8

* Je kunt tot 29 februari 2012 stemmen op dit verhaal. Alle stemmen die daarna binnenkomen, worden niet meegenomen *