Crisis

 Het begon ogenschijnlijk als een soort slapstick. Eerst waren er de Lehmann Brothers en toen Fannie Mae en Freddy Mac. Het ging echter niet om musici of filmsterren maar om Amerikaanse. hypotheekbankiers. Hun leningportefeuilles ontploften toen mensen door stijgende rente en dalende huizenprijzen in de problemen kwamen. Banken gingen failliet of werden gered door de staat. Leningen daalden in waarde en banken vertrouwden elkaar steeds minder. De kredietcrisis sloeg naar andere onderdelen van de financiële markt over. Andere landen kregen er al snel mee te maken.

Sinds oktober 2008 moesten de centrale banken in Europa ingrijpen en kwamen er ook nationale regeringen aan te pas. Door een stroom van negatieve berichten nam het consumentenvertrouwen enorm af met als gevolg een snelle economische neergang. In 2010 dreigden ook de overheidsfinanciën van een aantal Europese landen in zwaar weer te belanden. De EU belegde de ene na de andere vergadering en na elk reddingsplan leken de vooruitzichten nog rampzaliger. Banken vertrouwden elkaar helemaal niet meer en parkeerden gigantische bedragen bij de Europese Centrale Bank. Het consumentenvertrouwen was tot het nulpunt gedaald, de huizenmarkt volledig ingezakt en de economie tot stilstand gekomen. Europese regeringsleiders stonden er bij en keken er naar, evenals trouwens de burgers die via belastingen, verlies van baan en vermogen, waardedalingen van de woningen en prijsverhogingen op alle niveaus de tol voor dit perverse financiële circus moesten betalen. Dit is zo ongeveer de gangbare lezing van de deskundigen over de crisis. Er blijven echter tal van vragen onbeantwoord. Er was de kwestie van de IJslandse banken waarin Nederlandse bedrijven en particulieren hun geld tegen een aantrekkelijke rente hadden ondergebracht(waarom in hemelsnaam bij een bank in IJsland). De bevolking van dat land, die part nog deel had aan deze financiële avonturen moet nog vele jaren bloeden voor de ravage die daardoor zijn veroorzaakt. Nog een wildwest verhaal. ABNAMRO zou worden overgenomen door Fortis maar toen de rookwolken boven allerlei geheimzinnige vergaderingen waren opgetrokken was Fortis de grote verliezer en moest ABNAMRO door de Nederlandse overheid gered worden met tientallen miljarden euro's belastinggeld. Toen de crisis zich eenmaal had aangediend moest Nederland ineens drastisch gaan bezuinigen. Niemand heeft nog uitgelegd waarom. Ons land had een der sterkste economieën ter wereld. Het mes moest gezet worden in zo ongeveer alles wat van waarde was in onze samenleving. De burger was voortaan verantwoordelijk voor zijn eigen doen en laten en moest daarbij zo min mogelijk steun ondervinden. De bijl daalde neer op sociaal-maatschappelijk werk, de zorg, cultuur en natuur. Een stelsel van decennia lang opgebouwde voorzieningen werd in hoog tempo afgebouwd en- gebroken. Inmiddels is de financiële draagkracht van talloze bedrijven, instellingen en personen dermate afgenomen dat er van ontelbare schrijnende gevallen sprake is. Mensen kunnen hun huizen niet verkopen of slechts met een enorme restschuld waarvoor ze nog jaren moeten opdraaien. Mensen verliezen hun banen en moeten voor het eerst van hun leven hun hand ophouden. Er komen weer meer daklozen op straat en veel kinderen die misbruikt zijn of met geweld te maken hebben gehad kunnen niet de zorg krijgen die ze verdienen. Cultuur gaat drastisch op de schop en musea worden gesloten en nog steeds weet de regering niet van ophouden. Er moet nog meer bezuinigd worden. Voor wat en voor wie? Waar is al het geld van voor de crisis gebleven? Het gaat helemaal niet meer om mensen maar om geld.
Volg om een beetje te snappen hoe het werkt de beursberichten eens een tijdje. Handel in gebakken lucht! Soms zie je op één dag drie tegenstrijdige berichten over een en hetzelfde onderwerp. Als er goed economisch nieuws is blijkt er ook wel weer iets te zijn waardoor de beleggers minder enthousiast reageren. Dat heet het beurssentiment. Let vooral op de 'rating'-bedrijven die soms van de ene op de andere dag roepen dat een land minder waard is geworden. Als het goed gaat op de beurs zakken deze bedrijven in waarde; gaat het daarentegen slecht dan stijgt hun waarde. Ze handelen dus in negatief nieuws. IJsland en Ierland lijken zich met heel veel opofferingen er weer een beetje bovenop te werken. In Spanje en Portugal is het kommer en kwel. Duizenden mensen zijn hun huis kwijt geraakt en leven op straat. In Griekenland is de brand zogenaamd weer even geblust maar de reactie van de bevolking wordt steeds heftiger. Zij hebben deze crisis niet veroorzaakt. Hoe lang kun je mensen uitpersen en brodeloos maken?

Alle oplossingen die de Europese Unie aandraagt zijn gebaseerd financiële constructies. Er worden krampachtige pogingen gedaan om Europa vooral bij elkaar te houden, maar het gevolg zou wel eens kunnen zijn dat de bevolking van de Europese landen schoon genoeg krijgt van deze noodoplossingen en van Europa. Wat in alle onderhandelingen bovendien ontbreekt is een echt plan voor de toekomst waar alle ingezetenen van dit werelddeel bij betrokken zijn en niet, in een aantal gevallen als slachtoffers, van de crisis uitgekotst worden. Er moet iets gebeuren, want er komen teveel mensen in nood. Van de regering hebben we niets te verwachten en van de oppositiepatijen evenmin.