Bibberend in de wacht

Ik zit in de wachtkamer en zie mensen om mij heen ogenschijnlijk rustig bladeren in de magazines die ze uit de scheve stapels leesvoer gekozen hebben. Hier en daar zwiept een overactief been heen en weer. Als de tandartsassistent een patiënt komt roepen, gaat die als een mak schaap mee. Ik vraag me dan altijd weer af hoe het zou zijn, om géén angst te hebben voor die beste -ongetwijfeld kundige- tandarts.

 

Gelukkig is dit een wachtruimte waar de geluiden vanuit de verschillende behandelkamers niet doordringen. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Ik was dertien en moest aan een beugel. Ongemakkelijk schuifelde ik heen en weer op mijn stoel in een wachtkamer die kaal en grauw was. Een behandelkamer was in die tijd nog niet zo goed geïsoleerd en de geluiden van de boor waren altijd angstvallig goed te horen! En dan die mintfrisse geuren van de ontsmettingsmaterialen... Waarschijnlijk maakte dit mij te verstijfd van angst om hard weg te rennen. Of misschien kwam het door het besef dat mijn ouders mij net zo snel weer zouden terugbrengen, dat kan natuurlijk ook.
 

Mijn angst voor de tandarts vindt zijn oorsprong bij de schooltandarts. Menigeen weet zich de spanningen in de klas nog wel te herinneren, als die bus weer op het schoolplein verscheen. Alleen al door die spanning in de school was ik al niet erg happig om naar de schooltandarts te gaan. Bovendien moest ik er helemaal alleen naartoe, zonder mijn moeder.
 

Onze klas was aan de beurt en het eerste kind werd geroepen. De blikken waren vooral nieuwsgierig. Hoe zou het zijn? Zou ze er ongeschonden vanaf komen? Een lichte golf van opluchting ging door de klas heen, toen zij breed glimlachend terugkwam en de volgende naam noemde. Eenmaal aan de beurt liep ik slechts een klein beetje treuzelend door de lege gangen. In de bus werd ik vriendelijk begroet door twee dames en mocht ik plaatsnemen in de stoel. Het haakje in mijn mond nam echter alle geruststellingen weg en bezorgde mij kippenvel tot in mijn tenen. En toen volgde ook nog het bericht: 'Morgen terugkomen, want we moeten twee kiezen trekken.'
 

De volgende dag was de spanning ondraaglijk. De kinderen die vandaag aan de beurt waren, wisten immers dat ze de pineut waren. En toen het eerste slachtoffer met een benauwd bekkie en een dikke wang vol watten terugkwam, kneep ik hem helemaal. Ik heb weinig meegekregen van het verhaal dat werd voorgelezen door de meester, terwijl ik voorlezen een van de heerlijkste dingen op school vond. Mijn naam werd genoemd en schoorvoetend stond ik op. Deze keer waren de gangen eindeloos, hol en eenzaam. Iedere weifelende stap bracht mij dichter bij het onvermijdelijke. Ik wist niet wat er precies ging gebeuren, maar het zou ongetwijfeld pijn gaan doen.
 

Ik zal de uitgebreide details achterwege laten, maar een niet goed werkende verdoving en een kies waarvan de wortel als een haak was gegroeid, geven vast wel een duidelijk beeld. Vanaf dat moment wist ik het zeker: Nooit, nooit weer zou ik die bus instappen!
 

Voetstappen in de gang brengen mij weer in het hier en nu. De logopediste komt samen met mijn zoontje de gezamenlijke wachtkamer binnen. Gelukkig, mijn wachttijd zit er weer op! Zelf red ik het inmiddels al twintig jaar zonder tandarts en ik hoop vurig dat het minstens voor de komende twintig jaar ook zo blijft!