Ik vlieg naar Brazilië.
Rio de Janeiro met dat schitterende Jezusbeeld op de top van de berg. Een plaatje!
Het is ook die prachtige stad met fraaie stranden, vergezichten en veel, heel veel mooie vrouwen. Ik lijk immuun voor al dat vrouwelijk schoon; ik kom immers voor De Spelen.

Splinternieuwe stadions, complete stadswijken in meer dan luxe uitvoering.
Jawel, in een handvol jaren bliksemsnel uit de grond gestampt. Speciaal gebouwd voor die paar weken Olympische Spelen. Het kost wel ettelijke miljarden om dat allemaal te realiseren maar dat geeft niet. Brazilië heeft geld zat. Dat zal het laten zien ook want de wereld kijkt mee.
Het organiseren van dit eenmalige evenement kost alleen Brazilië al ruim vijf miljard. Slechts 50% meer dan het bedrag dat is begroot. Ga nou niet op alle slakken zout leggen.

Ik denk aan de Braziliaanse bevolking.
Tweederde is tegen het organiseren van dit evenement. De Brazilianen smeken al vele jaren om investeringen in onderwijs, gezondheidszorg. Sorry, daar is geen geld voor. Sport is voor de meesten pure luxe die zij zich niet kunnen veroorloven. Geld om een kaartje te kopen om een enkele dag van de Spelen te kunnen genieten is er niet.
Natuurlijk mag het organiseren van zo’n spektakel geld kosten; veel geld. Ik vraag mij wel af voor wie dit feest is bedoeld. Het antwoord is bekend. Ik weet honderd procent zeker dat het bepaald niet is bedoeld voor de eigen bevolking. Als wij de Brazilianen allang zijn vergeten, komt de rekening nog vele jaren bij hen terecht.

Belachelijk hoge bedragen die gemoeid zijn met het organiseren van een sportief evenement.
Ach, het oog wil ook wat en de ogen van de wereld zijn een paar weken alleen maar gericht op dat ene land. Geweldig; ik ben diep onder de indruk zeg maar.
Dit gaat alleen maar om politiek. Heeft helemaal niks te maken met sport. Gigantische investeringen die nooit meer worden terugverdiend en maar al te vaak ten koste gaan van de eigen bevolking. Pure verkwisting. De prachtige stadions en andere voorzieningen worden na deze paar weken nauwelijks of niet meer gebruikt en raken over wat jaren volledig in verval. Voor de bevolking is niks veranderd maar wat zijn we in de belangstelling geweest.

Een mondiaal feestje mag best wat kosten maar wat is nog normaal?
Is het nou zo moeilijk? Alle landen die meedoen aan de Olympische Spelen dragen gezamenlijk naar evenredigheid de kosten van dat ene jaar. Zo wordt ieder organiserend land ontlast en profiteert ook de eigen bevolking wellicht. Volgende keer een ander. Volgens mij ben ik te simpel voor deze wereld.

Ik ben nu toch in Rio en dwaal af van de opgepoetste wegen waar de camera’s zijn.
Een dagje op bezoek in een sloppenwijk; heet hier favela. Armetierige, vaak primitieve onderkomens. Amper riolering, slechte drinkwatervoorziening, overbevolking, onveilig, hoge werkloosheid. Mensen wonen hier niet omdat het zo leuk is. Geldgebrek, woningnood. Een andere woning is financieel niet haalbaar of niet beschikbaar.
De meeste favela’s zijn illegaal, zonder vergunning gebouwd en kunnen dus door de overheid van de ene op de andere dag letterlijk worden weggevaagd.
De hele dag van mijn bezoek aan de favela heb ik geen camera gezien maar ook dit is Rio.

In gedachten ga ik terug naar het aloude Griekenland, de bakermat van de Olympische Gedachte. Meedoen is belangrijker dan winnen. Voor de meeste atleten is dat gelukkig ook zo; het zijn de rotte appels die het voor anderen verpesten. Doping, oneerlijke concurrentie, commercie.
De Spelen blijven een groots en sportief festijn. Het hele circus er omheen kan me gestolen worden.
De show must go on.


Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundel Vis op vrijdag!

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.