Alweer mijn laatste stukje dit jaar.
Met het klimmen der jaren lijkt de tijd steeds sneller te gaan. Een jaar heeft vleugels en is in een vloek en een zucht voorbij. Lijstjes maken met goede voornemens doe ik niet. Op hoofdlijnen weet ik wat ik ongeveer wil en wat zeker niet. Voor de rest laat ik mij verrassen door wat de dagen zullen brengen. Houdt het leven een beetje spannend en leuk.

Terugblikken op het verleden en fantaseren over wat er misschien allemaal nog gaat komen doe ik niet zo vaak. Liever sta ik stil bij de realiteit van alledag. Met een beetje overdrijving heb ik daar mijn handen meer dan vol aan.
Natuurlijk heb ik wel mijn fantasie en dromen hoe de wereld er uit zou kunnen zien als ik het voor het zeggen had. Maar doorgaans ben ik naast een gevoelsmens vooral ook een realist die heel rationeel en nuchter in elkaar steekt.

Toch even het afgelopen jaar de revue laten passeren.
Ik blader door mijn agenda. Ruim dertig keer ben ik te gast geweest in het ziekenhuis voor een of andere scan, consult, onderzoek of ingreep. Dat valt niet helemaal in de categorie humor maar het is ook geen reden om er zielig over te doen. Van klagen hou ik al helemaal niet.
Wat dat betreft prijs ik mij gelukkig dat ik dingen aardig kan relativeren en mij doorgaans vergelijk met mensen die het slechter hebben getroffen in het leven. Natuurlijk had ik het op onderdelen liever anders gezien maar dat is nu eenmaal niet zo. Het is zinloos om energie te stoppen in dingen die je toch niet kunt veranderen.
En dan te bedenken dat dit allemaal nog een gevolg is van het feit dat ik tweeëneenhalf jaar geleden in het donker de laatste trede van de trap heb gemist. Been gebroken en tien dagen later mijn arm. Allebei rechts, als rechtspoot. Wel grappig eigenlijk. Als ik de eerste trede van boven had gemist zag het plaatje er nu vast anders uit.

In velerlei opzicht is het leven mij meer dan gunstig gezind.
Vooral en in de eerste plaats heb ik een vrouw uit vele duizenden. Door haar tomeloze energie compenseert zij veel wat ik door mijn fysieke beperkingen niet meer kan. Natuurlijk steekt dat regelmatig wel als ik haar van alles en nog wat zie doen en ik sta erbij en kijk ernaar. Het is nu niet anders.
Mijn psychische gemoedstoestand is regelmatig strontvervelend. Niet leuk maar ik prijs mij meer dan gelukkig dat ik relatief jong en fris van geest blijf. Hoop ik nog heel lang te blijven.

Nog even en we springen met z’n allen over naar 2018.
Wat mij betreft wordt dat hoe dan ook nog de nodige maanden werken aan mijn verdere herstel.
Bovendien weet ik ook zeker dat ik columns blijf schrijven. Zo mooi om te doen. Het geeft mij veel energie en genoegdoening en ik kan er maar al te vaak ook een stukje van mezelf in kwijt. De vaak prachtige reacties van lezers die zich herkennen in wat ik schrijf. Mooi toch?

Zeker ook komt er een herdruk van mijn autobiografie “Van werkloos tot depressief” (2011). Een verhaal dat nog altijd actueel is. Wordt met veel plezier weer een coproductie met uitgeverij aquaZZ. Ergens komende maanden.
Later in het jaar wellicht weer een volgende columnbundel. Bovendien ga ik mijn website eens helemaal op de schop nemen. Wat dat gaat worden zie ik nog wel. Voor de rest plan ik niks.

Als ik gewoon in relatief goede gezondheid kan zijn wie ik ben, voel ik mij gelukkig. Af en toe een glimlach voor en met een ander. Meer hoef ik niet.

Dat wens ik iedereen toe.

 

Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!


written by

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.