Eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin om een column te schrijven.
Natuurlijk zijn er regelmatig wel eens wat dagen dat het even wat minder gaat maar geen zin om een stukje te schrijven komt bij mij zelden voor. Daarvoor schrijf ik maar al te graag want schrijven kost mij geen energie maar geeft mij die. Is nu even anders. Gaat wel weer over.

Om onderwerpen verlegen zit ik nooit. Een enkel woord of een simpele opmerking is vaak al voldoende om mij op een idee te brengen. Voor de rest liggen die gewoon op straat. Vind ik ze daar niet dan doe ik nooit vergeefs een beroep op mijn grenzeloze fantasie. Ook nu niet maar ik ben gewoon meer dan moe; hondsmoe. Bovendien de hele dag erg duizelig. Ieder moment van de dag ben ik erop bedacht dat ik zomaar kan omkiepen. Leuk is anders. Ook volgens mijn huisarts een logisch gevolg van de chemokuren en bestralingen die ik in de afgelopen maanden heb gehad. Meestal doe ik daar zelf nogal lichtzinnig over en vat het wat al te gemakkelijk op. Dat geldt toch alleen voor anderen maar niet voor mij. In werkelijkheid valt het vies tegen. Van nature een stijfkop of zo; weet het altijd beter. Goed dat ik regelmatig met de neus op de feiten wordt gedrukt.

Ik sta moe op en heb dan een paar uur nodig om mij weer een beetje mens te voelen. Het invullen van mijn dagelijkse puzzeltjes om de dag mee te beginnen duurt extra lang. De rest van de dag doe ik helemaal niks; echt niks. Ik tel alleen de uren af totdat ik weer naar bed kan. Uiterlijk om tien uur ’s avond lig ik alweer in bed en slaap dan de klok rond. Ik weet dat het morgen weer precies hetzelfde zal zijn. Geduld Van Spanje, ik weet het. Het kost mij veel moeite maar heb even niets te kiezen.

De krant lees ik de laatste weken alleen nog maar vluchtig. Ik kan de concentratie niet meer opbrengen om alles nog te lezen. Ik ken mijzelf niet meer. Een goed boek? Ik heb er nog talloze liggen maar het lezen ervan is nu nog slechts een droom. Geeft niet. Boeken hebben geen pootjes dus die lopen niet weg. Ben blij als ik weer een beetje normaal ben.

Voor het eerst heb ik de jaarwisseling niet live meegemaakt.
Ik lig er ook op oudejaarsavond al vroeg in. Heb niet het gevoel dat ik echt iets leuks heb gemist. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo’n plezierige jaarwisseling meegemaakt. Natuurlijk, puur genieten van al dat knal- en siervuurwerk. Alles bij elkaar kennelijk voor tientallen miljoenen in een paar uur tijd de lucht in gejaagd. Waar moeten we anders met al dat geld naar toe?
Zelf heb ik nog nooit een cent aan vuurwerk uitgegeven. Toevallig lees ik ook over tientallen miljoenen aan schade. Over persoonlijk letsel en extra drukte bij EHBO-posten. Over dat meer dan idiote gedrag tegenover hulpverleners: brandweer, politie en ziekenverzorgers. Ik weet het: slechts enkelen vergallen het plezier om samen te genieten van wat als leuk is bedoeld. Het is zo simpel: van hulpverleners blijk je met je poten af. Stelletje klerelijers.

Als ik schrijf, bloei ik weer even op.
Voor de rest zullen de komende weken, misschien wel maanden niet echt geweldig zijn. Moe, moe en nog eens moe. Het zij zo. Accepteren wat ik niet kan veranderen. Da’s al.

Voor ik het vergeet. Voor iedereen natuurlijk een goed 2019!
Maak er wat moois van.

 


Meer columns van Rob van Spanje?
Lees zijn bundels Vis op vrijdag, Ik hengel maar wat en Stukjes!

 

written by

2 Comments on Hondsmoe

  1. ‘k weet precies wat je voelt, hondsmoe zijn. En ja, geduld moet je geduldig opbouwen. Met geduld komt de dag om en op den duur wat energie terug. Heel veel geduldige sterkte!

Laat een reactie achter op M@ri Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.