Mijn fysieke wereld is in een paar jaren tijd behoorlijk klein geworden. Autorijden doe ik allang niet meer; ook gezien mijn medicijngebruik onverantwoord. Lopen gaat steeds moeilijker. De rest? Ach, het leven komt zoals het komt. Klagen staat niet in mijn woordenboek. Mijn behoefte aan sociaal contact is er bepaald niet minder door. Integendeel. Juist ook nu virtueel.

Ik heb behoorlijk wat FB-vrienden. Voor een deel zelf opgezocht maar velen hebben mij een vriendschapsverzoek gestuurd. Klakkeloos accepteren doe ik nooit. Altijd kijk ik naar hun eigen FB-pagina. Hun achtergrond, wat doen ze zoal, wie zijn hun FB-vrienden, zijn ze actief op FB? Regelmatig zit er toch een misser bij. Komt niet verder dan wat ongenuanceerde onzin en kretologieën. Hou ik niet van dus meteen weer verwijderen. Dat verwijderen doe ik een paar keer per jaar. Grondig. Ook tussendoor regelmatig. Mensen van wie ik nooit wat hoor. Lucht op.
Tegelijkertijd realiseer ik mij dat ikzelf ook heel selectief ben. Geen gebrek aan belangstelling maar ook ik kan heus niet reageren op alles wat iedereen vertelt. Een paar keer per dag loop ik door heel wat berichten heen; de rest lees ik dus niet. Binnen voor mij redelijke grenzen probeer ik selectief te volgen. Regelmatig een smiley of reactie. Mijn goede FB-vrienden weten hoe ik zo ongeveer ben en dat ik hen volg. Ook als ik zwijg.

Ongevraagd word ik toegevoegd aan groepen waar ik nog nooit van heb gehoord. Haat ik en pik ik niet. Simpel: meteen afmelden. Bij herhaling blokkeren. Ik maak zelf wel uit bij welke groepen ik wil aansluiten. Ongevraagd toevoegen doe je niet. Heeft alles met fatsoen te maken.
En dan die verzoeken om een pagina leuk te vinden. Sturen ze al hun vrienden (on)bewust zo’n bericht of krijgen ze spontaan een orgasme bij al die aantallen? Wees alsjeblieft een beetje selectief en kijk eerst naar wie je zo’n berichtje stuurt. Persoonlijk? Ik reageer altijd.
Van periodieke profielfoto’s ben ik totaal niet gecharmeerd. Als ik nieuwe vrienden maak, zie ik hun foto. Vergeet ik zelden, net zomin als de bijbehorende namen. Uiterlijk vind ik hoe dan ook totaal niet interessant. O ja, mijn eigen foto. Ik ben zesenzestig; foto is van ’n jaar of vijf geleden. Boeit niet.

Mijn FB-account is van mij. Niemand voegt daar ongevraagd berichten aan toe. Natuurlijk zijn er mensen die er toch iets op willen zetten. Een bedankje voor een vriendschapsverzoek, een gedichtje als welkomstgroet, zomaar een leuke opmerking. Goedbedoeld maar ik verwijder ze met een berichtje naar inzender waarom ik dat heb gedaan. Stuur maar een DM als je wil. Hoor ik niks meer? Prima. Mijn eigen TL is alleen voor mij. Ik bepaal zelf wel wat daar op komt.
Bij een vriendschapsverzoek stuur ik trouwens altijd een berichtje; per DM. Lijkt me logisch.

Facebook kan mooi zijn maar ik heb geen zin om te worden opgeslorpt door datzelfde simpele medium. Simpel, meer is het immers niet. Ruim vijfennegentig procent bestaat uit open deuren, herhalingen, stompzinnige reclame en andere onzin. Herinnering aan oma die vandaag bij leven honderd geworden zou zijn en zo. Oma is al tien jaar dood. Moet dat op Facebook?
Veel, heel veel foto’s en filmpjes van huisdieren. Vanaf geboorte tot en met afscheid nemen. Een huisdier is vaak toch je belangrijke en misschien wel enige levensgezel. Begrijp ik maar al te goed maar voor de rest heb ik helemaal niks met huisdieren van een ander. Zelf kom ik niet verder dan de vissen in onze vijver. Vogels, bijen, mieren, een egeltje, die kikker. Iedere dag weer. Dat zijn mijn huisdieren. Daar geniet ik van. Je hoeft het maar te zien.

De ene dag ben ik actief op Facebook, even later ben ik er niet.
Lekker toch?

Voor de rest: laat iedereen Facebook gebruiken zoals ie zelf wil.


Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.