Als ik later oud zal worden, ben ik des te langer jong.
Zolang het leven duurt, word ik alsmaar ouder. Ik vraag mij wel eens af of ik ook echt oud wil worden. Eerlijk gezegd ben ik daar nu niet zo happig op. Ouder worden is wel leuk maar echt oud zijn? Achtennegentig of zo?

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat ik net uit het ei gekropen ben.
Jawel, ik weet het nog zo goed. Ik sta wat verdwaasd en onnozel om mij heen te kijken. Wat moet ik in ’s hemelsnaam op deze wereld? Niks komt mij bekend voor en ik moet nog veel, heel veel gaan ontdekken. De jaren zullen het leren.
Dat onnozel kijken heb ik trouwens nooit meer afgeleerd. Doe ik nog altijd. Een enkeling vindt dat juist mijn charme.

In mijn jonge jaren droom ik ervan dat ik ooit volwassen zal zijn.
Ik ben in die tijd een timide knaap, vooral heel verlegen. Leuke meisjes. Ik zie ze wel maar ik durf het gewoon niet aan om een gesprek aan te knopen. Een Don Juan en charmeur ben ik nooit geweest. Zou mijn leven er anders uitgezien kunnen hebben? Zeker weten maar ik zou voor geen goud meer willen ruilen. Nou ja, voor geen goud? Zilver is ook best wel mooi. Verlegen ben ik allang niet meer, wel bescheiden.

Ondanks mijn donkere perioden vind ik het prima hoe mijn leven is verlopen.
De laatste jaren wat minder enthousiast maar het leven blijft mooi. Regelmatig kijk ik terug en voel mij gelukkig. Veel van wat ooit zo belangrijk lijkt, blijkt simpel onzin. Eerlijk gezegd is een groot deel van het leven alleen maar een lappendeken van onzin. Meestal zie je dat pas achteraf. De echt mooie momenten koester ik en die worden steeds waardevoller.

Ouder. Dertig, veertig, vijftig en nu royaal de zestig gepasseerd.
Ben ik nu oud? De tijd dat vijfenzestig de leeftijd is waarop je rijp bent voor het bejaardentehuis ligt al mijlen ver achter ons. Of we willen of niet: we worden alsmaar ouder.

Volwassen worden is wat anders. Ik ben zo oud of jong zoals ik mij werkelijk voel. Daar kan geen mens wat aan veranderen. Ja natuurlijk, alle ontwikkelingen gaan met de week sneller en ik kan echt niet alles meer volgen. Geeft niet; dat wil ik ook niet. Ik word alsmaar selectiever in wat ik nog wil volgen en wat niet. Het woord is zeker wat technologische ontwikkelingen betreft grotendeels aan de volgende generatie. Daar maak ik gebruik van. Een kwestie van normaal gezond verstand. Misschien is dat wel wijsheid.
Dat is het mooie van ouder worden: ook wat wijzer.

Maar toch, die achtennegentig.
Ik doe er nu wat laconiek over omdat ik kijk naar de ontwikkelingen in de gezondheidszorg. Meer dan aandachtige en liefdevolle zorg komt steeds meer in de knel door budgetten. Natuurlijk komt er wel eens een miljardje die kant op maar daar gaat het niet om. Ik denk vooral aan de mensen die voor dit beroep hebben gekozen. Zij hebben een missie. Het is hun roeping. In plaats van hen op handen te dragen wordt er geknepen in de budgetten voor zorg. Het draait om geld, niet alleen om zorg. Da’s politiek.

Wil ik wel zo oud worden als dit zo doorgaat?
Vraag het mij nog maar eens als ik zesennegentig ben.
Ik hoef heus niet morgen dood maar geef mijn portie voorlopig maar aan Fikkie.

 

Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!

written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.