Eerlijk gezegd heb ik niet eens zin om te schrijven over kerst.
Ik vraag mij af of ik echt de enige ben die uitgerekend nu zo somber is.
Denk het niet.
Niemand is ooit de enige.

Mensen hunkeren na zoveel jaren weer naar een witte kerst.
Waarom? Alleen maar nostalgie? Jaren geleden is het logisch dat er met kerst sneeuw ligt. Maakt het allemaal voor het oog veel gezelliger. Gezelliger dan wat? Voor gezelligheid ben je niet afhankelijk van het weer.
Met kerst draagt een laagje sneeuw kennelijk bij aan de sfeer.

Soms ben ik te simpel voor deze wereld.
Ik gruwel van alleen maar uiterlijkheden. Huizen, tuinen en zelfs complete straten worden meer dan overdadig opgetuigd om vooral te laten zien dat het toch maar effe kerstmis is.
Wanstaltig als het alleen maar bij dat uiterlijke gedoe blijft.

Ik denk met deze dagen vooral aan degenen die het in het leven minder hebben getroffen en door medemensen worden meegenomen om samen kerst te vieren. Prachtig.
Zo is niet alleen kerst maar het hele leven ook bedoeld. Niet alleen met deze feestdagen maar het hele jaar door. We denken alleen maar dat we daar geen tijd meer voor hebben. Geen tijd voor jezelf en al helemaal niet om ook nog een ander een helpende hand te bieden. Zo zit de wereld tegenwoordig in elkaar.

Eerlijk gezegd behoor ook ik inmiddels tot degenen die langs de kant wat staan te lullen maar om wat voor reden dan ook niet zelf de handen uit de mouwen steken. Heb ik wel jaren gedaan door vrijwilligerswerk maar dat gaat niet meer.
Wat ik nu nog doe? Zo’n stukje schrijven als dit. Ik neem niemand de maat en kijk in de spiegel. Mijn spiegelbeeld vertelt mij meer dan ik zelf had kunnen verzinnen. Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Ik ga terug naar weleer.
Die eenvoudige kribbe. De os en de ezel.

Kerst vier ik ook dit jaar met meer dan gemengde gevoelens.
Eerlijk gezegd vier ik helemaal geen kerst. Geen idee wat er te vieren valt. Ik kijk vooral naar de realiteit van alledag. De traditionele kerstdrukte als ideale trekpleister voor de zoveelste terroristische aanslag. De vraag is niet zozeer of maar waar.

Kerst vieren -het feest van vrede- met in het achterhoofd terrorisme.

Zo wordt kerst anno 2017.
Laat ik mij vergissen.

 

Meer columns van Rob van Spanje? Lees zijn bundels Vis op vrijdag en Ik hengel maar wat!



written by

3 reacties op Somber met kerst

  1. Weer mooi verwoord Rob!
    En laten we hopen, dat jij je vergist…

    Wens je toch fijne Kerstdagen met de mensen die je lief zijn en je al geruime tijd steunen.
    Dat zijn de mensen waar je op kunt bouwen, in goede en slechte tijden.

    Van harte gun ik jou en je familie een mooi, inspirerend, maar bovenal een gezond 2018!

    Lieve groetjes,

    Mieke

  2. Is het triest dat ik mij erin herken? Ik vraag mij ook bij elk festiviteit af: dit zou een uitstekende gelegenheid zijn voor een terroristische aanslag. En ik vraag mij ook af: waarom moet kerst uitbundig gevierd geworden? Het gaat er toch om dat we de gewone dagen speciaal maken? Dat we elkaar het hele jaar door laten weten dat we van elkaar houden en er voor elkaar zijn? Is daar echt een speciale gelegenheid voor nodig? Ik vind het ook maar uiterlijke schijn. Ik hecht meer waarde aan een spontane blijk van waardering, dan het verplichte kerstkaartje. Dit neemt niet weg dat ik het wél kan waarderen en stiekem heel fijn vind om een kerstkaart te ontvangen. Én om zelf een hele lading te versturen (‘Geven maakt gelukkig’). Kerst lijkt tegenwoordig een marketing-truc. Kerst gaat om zoveel meer: dankbaarheid, liefde en waardering. Samen-zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.