Eindelijk. Ik ben er weer. Een weekje eerder dan verwacht. Een rotperiode achter de rug. Even een paar weken niks geschreven maar wat hebben die weken lang geduurd.

Zwaar tegengevallen maar meer dan duidelijk: de energie is helemaal op. Ik weet waarom. Heel lang slapen en overdag nul komma niks doen. Wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen. Ik heb voor mijn gevoel voor het juiste gekozen. Even helemaal niks doen. Geweldig maar best moeilijk als je dat niet gewend bent.

De keuze is niet zo moeilijk geweest. Op een gegeven moment is het simpel nul komma helemaal niks meer. Echt helemaal op. Veel te kiezen heb ik op dat moment niet. Nog nooit meegemaakt. Van menigeen krijg ik te horen dat het wel een jaar kan duren voordat de gevolgen van chemo’s en bestralingen en zo wel uit je lijf verdreven zijn. Laat ik zeggen dat zo’n opmerking best wel oplucht: slechts een jaar. Had veel erger gekund. En ik maar denken dat dat allemaal geldt voor andere mensen maar niet voor mij. Stijfkop die ik ben.

Natuurlijk zijn er altijd mensen die vinden dat ik toch behoorlijk eigenwijs ben. Misschien wel eigenzinnig. Tegen beter weten in toch te lang door blijven gaan. Het een sluit het ander niet uit en gelijk hebben ze. Dom geboren en nooit iets bijgeleerd?
Daar kun je van mening over verschillen. Op zich is eigenwijs heus geen slechte eigenschap. Het betekent niet meer dan ergens duidelijk een eigen mening over hebben waar je niet zomaar van af te brengen bent. Niks mis mee. Wat ik ook vertel: meestal heb ik er grondig over nagedacht. Lijkt me toch heel wat anders dan koppig, want dat ben ik niet. Koppigheid leidt er uitsluitend toe dat je niet meer wilt horen wat een ander wil vertellen. Voor mijn gevoel is koppigheid het toppunt van domheid.

Ondanks alles heeft eigenwijs heeft toch altijd die vervelende bijsmaak van koppigheid. Iemand die altijd alles beter denkt te weten. Zelfgenoegd, tegendraads, schoolmeesterachtig, weerbarstig, lomp, pedant, verwaand, halsstarrig, eigengereid. Laat de rest van die onzin maar. Het is maar een misslag van mensen die hun eigen taal niet begrijpen. Kijk vooral eens naar jezelf en oordeel daarna pas. Volgens mij is iedereen eigenwijs. Gelukkig maar.

Ik dwaal weer af. Het enige dat ik wil, is gewoon weer mijn wekelijke stukje schrijven. De naweeën van chemokuren en bestralingen hebben toch duidelijk hun sporen nagelaten. Had ik zeker niet verwacht. Vooralsnog kunnen de artsen niets meer ontdekken dat nog wijst op de aanwezigheid van kanker. Eerlijk gezegd houdt dat hele kankerverhaal mij niet eens meer bezig. Als het toch anders is, is dat gewoon zo. Maar ik wil gewoon verder met mijn leven.

Deze week hou ik het nog even kort. Ik wil alleen maar effe zeggen dat ik er weer ben.
Hopelijk nog voor lang, heel lang.

Hoezo hopelijk?
Stijfkop die ik ben: dat ga ik gewoon doen!

 


Meer columns van Rob van Spanje?
Lees zijn bundels Vis op vrijdag, Ik hengel maar wat en Stukjes!

 

written by

1 Comment on Ik ben er weer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.